Hemelvaartswandeltocht Rockanje 13 mei 2010

Omdat ik deze dag niet hoef te werken en ik komend weekend wel moet werken en dus niet kan wandelen ga ik deze wandeltocht doen samen met Lisette.
Zij woont sinds vorig jaar in Rockanje en ik kan mijn auto in haar straat kwijt, ze woont vlak naast het startbureau het cultureel centrum "de Merel".

Na een bakkie koffie melden wij ons om 8.45 uur aan voor 25 km. Lisette twijfelt nog een beetje omdat ze al een tijd niet zo ver gelopen heeft maar besluit toch mee te gaan. Anders had ik mij aangepast aan haar hoor, het is wel zo gezellig samen te wandelen.

Het is bewolkt weer, tien graden te koud voor de tijd van het jaar maar prima wandelweer. Onderweg hier naartoe heb ik een paar spetters gehad, nu is het droog.
Al snel na de start van de tocht gaan we het strand op bij de 1e slag. Het is nog erg stil, geen mens te zien op het strand behalve een hardloopster en een hondenuitlater.

We komen langs het badhotel Rockanje maar daar is het superdruk met ontbijters. Zij hebben een dauwtrapperstocht gelopen met aansluitend een ontbijt. Dus snel weer verder!
Na ruim een uur over de polders-, meeuwen-,fazanten- en duinlaan gelopen te hebben komen we bij de eerste rust, Hotel van Marion. Daar is het gezellig druk maar helaas is de keuken nog niet open! Net nu Lisette trek heeft in een pannenkoek! Dan maar een tosti. Helaas was de ober niet van het snuggere soort en vergeet erbij te vermelden dat er wel kaas op moet bij de salami! Een droge boterham is het resultaat. Mijn ham-kaastosti smaakte wel goed. De pauze duurt hierdoor vrij lang want na drie kwartier vervolgen wij pas de route.

We gaan de kant van het Kruiniger Gors op, een groot recreatie terrein vol met zomer- en tuinhuisjes. Je kijkt je ogen uit hier en het is er best druk ondanks het bewolkte weer. We lopen parallel aan het park weer terug over de Heindijk, dat is nou wel weer jammer.

De tweede rust is in Paviljoen "de Meidoorn" die na een ingrijpende verbouwing vandaag zijn eerste openingsdag heeft. Het is er razend druk en het personeel is nog niet zo op elkaar ingespeeld waardoor de wachttijden oplopen. Ook hier een lange pauze dus! Maar de koffie smaakte heerlijk, dat wel.

Na de Noorddijk, Langeweg en Waterbospad komen we weer aan in het centrum van Rockanje. Wij melden ons af om 15.15 uur om vervolgens een lekker soepje te gaan eten bij Lisette want dat is traditie als ik samen met haar een wandelingetje maak.
De soep smaakte voortreffelijk maar de wandeling vond ik een beetje fantasieloos. Omdat Rockanje aan het strand en duinen ligt had ik meer bos- en duinpaadjes verwacht. Maar ja, dat is natuurlijk meer werk voor de pijlers!

De 25 van Pijnacker

De 25 van Pijnacker heb ik nog nooit gelopen dus deze gaat het worden vandaag. Na het boodschappen doen ben ik vertrokken want je kon pas vanaf 9 uur starten, ik kom na een kleine omweg (mijn Tomtom en ik verschilden van mening, hahaha) om 9.20 uur aan bij het Baken in Pijnacker waar het startbureau zit. Ook nog even moeten zoeken naar een parkeerplek maar gelukkig kan ik een plekje dichtbij vinden.

Om 9.30 uur ga ik op pad en het is best lekker wandelweer, een beetje bewolkt dat wel.
Al snel komen we na een stukje bebouwde kom in een natuurgebied. En wat voor een! Het is prachtig en de vogels fluiten er op los. Ik had mijn MP3 maar die heb ik snel weer in mijn zak gedaan, dit is veel mooier!

We betreden het Bieslandse bos om vervolgens langs een boerderij het veld op te gaan. Tenminste, dat denk ik. Maar aan het einde van het veld kom ik medewandelaars tegen die het ook maar vreemd vinden dat er geen pijlen meer staan. Maar wat blijkt? We hebben een heel stuk afgesneden! Jammer want volgens een dame hebben we een mooi stuk gemist. Dan maar weer terug, een andere wandelaarster loopt met me mee terug.
Gelukkig maar want we lopen nu door een prachtig stuk wandelgebied, dit had ik niet willen missen!

Al snel, nou ja na 40 minuten, komen we weer op het punt bij het weiland en vervolgen de rest van de route. We lopen achter IKEA langs! Grappig want daar kwamen we regelmatig een kijkje nemen toen de Barendrechtse vestiging nog niet open was.

En weer een groot stuk door natuurgebied om vervolgens na bijna 2,5 uur wandelen bij de rust Het Rieten Dak aan te komen. Ik ben wel toe aan een bakkie en een sanitaire stop! Het is lekker weer dus we besluiten buiten op het terras even te gaan zitten.

Het houdt maar niet op, weer een groot stuk natuurgebied. Ik verbaas me erover, had niet gedacht dat deze contreien zo groen waren! We lopen om de Dobbeplas heen, het is windstil en het water ligt er spiegelglad bij en ik maak er een fotootje van.
Ook de bepijling is uitstekend, zelfs op de vuilnisbakken staat een pijl!

We gaan het spoor onderdoor en komen vervolgens in een kasrijke omgeving. Dat is even wat minder maar we genieten wel van al die mooie huizen bij de kassen. Tja, tuinders blijken veel te verdienen zo te zien!

De tweede rust is in de Brede Hoek waar ook de controle zit. Zij verteld dat ze het voor gezien houdt vandaag omdat wij de laatsten zijn. Maar er druppelen nog steeds mensen binnen. Na een heerlijke cappuccino gaan we weer op pad, de polder in. Er is veel te zien, lammetjes en zelfs een lama! En een mooie vogel waarvan ik de naam niet weet zit op een nest te broeden. Ik lach om een leuk bord op een huis met de tekst: "Moeder's wens, vader's zorg".

We naderen de bebouwde kom en ik vind het jammer dat er alweer een einde is gekomen aan deze mooie tocht. Om vier uur stappen we het startlokaal weer binnen en ik complimenteer de organisatie met deze uitstekend georganiseerde tocht. Ze zijn verguld met mijn opmerking natuurlijk. Ik kom hier zeker nog een keer terug. Na afscheid genomen te hebben van mijn wandelmaatje van deze dag, ook Ineke geheten, neem ik er nog een colaatje op om daarna weer naar huis te vertrekken.

Ik heb deze keer véél foto's gemaakt, geniet ervan ze staan rechts. En schrijf je wat in mijn gastenboek?

Peter James - Ten dode opgeschreven

Wanneer het lijk van een tiener uit de branding voor de kust van Sussex wordt gedregd, blijken er enkele organen uit het lichaam te zijn verdwenen. Spoedig erna spoelen er nog twee doden aan. Als de vijftienjarige Caitlin Beckett niet heel snel een nieuwe lever krijgt, is ze ten dode opgeschreven. Wanneer het ernaar uitziet dat de gezondheidszorg niet op tijd iets voor haar kan betekenen, raakt haar moeder Lynn in paniek en zoekt radeloos haar toevlucht tot het internet. Ze ontdekt een handelaar op de zwarte markt die voor een lever kan zorgen, maar de prijs die ze ervoor moet betalen is wel erg hoog… Caitlins toestand verslechtert echter met het uur, dus haast is geboden. Het zit rechercheur Roy Grace eindelijk eens mee: hij heeft een nieuwe vriendin en ook in zijn werk gaat alles voor de wind. Deze zaak raakt hem echter meer dan hem lief is. Tijdens zijn speurtocht naar de aangespoelde lichamen komt hij op het spoor van een groep mensensmokkelaars uit Oost-Europa. Terwijl zijn team en hij koortsachtig trachten te voorkomen dat er nieuwe slachtoffers vallen, probeert een wanhopige moeder koste wat het kost het leven van haar kind te redden. Peter James is een van de bestverkopende thrillerauteurs ter wereld. Daarnaast is hij filmproducent en scenarioschrijver. Ten dode opgeschreven is het vijfde boek in de verslavende reeks over inspecteur Roy Grace, waarvan de delen onafhankelijk van elkaar te lezen zijn.


Dit boek begint vrij zwak. Het verhaal hangt als los zand aan elkaar. Steeds worden er personages beschreven die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben en dat leidt enorm af. Maar gaandeweg lezend wordt het toch wel spannend, helemaal op het eind! Het boek "Doodsimpel" is van begin tot eind spannend, niet te vergelijken met dit boek. Het is wel zo geschreven dat je door wilt lezen. Van mij krijgt dit boek het cijfer een 6,5.

ATV Scorpio wandeltocht 25 april

Een beetje twijfelachtig om te gaan wandelen sta ik zondagochtend vroeg op. Zal ik een eigen rondje gaan of in Oosterhout een rondje lopen? Ik heb het adres al in de TomTom staan en besluit toch richting Brabant te rijden.
Het is heel erg rustig op de weg, en half negen kom ik bij ATV Scorpio, die de wandteltocht organiseert aan bij het clubgebouw. Omdat de parkeerplekken vol zijn worden we naar een nabijgelegen fabriek geleid, waar plek zat is en d.m.v. een hekje kunnen we zo naar de atletiekvereniging lopen. Prima geregeld!

In de kantine kom ik Suze van RWV tegen, zij is meegereden met twee Botu-mannen. We maken even een praatje en ik meld mij aan voor 25 km. Zij gaat nog even een bakkie doen met de mannen.

Het eerste stuk van de route, wat later blijkt ook het laatste stuk te zijn, valt een beetje tegen. Alsmaar op een fietspad lopen, de wijk langs en langs een stuk water. Ik loop voorbij de Waranda, een natuurbad waar wij vroeger veel kwamen toen we nog op de camping stonden bij opa en oma. Het is er nu erg verlaten en stil, zou het dicht zijn??

En dan gaan we het bos in, een eindeloos lang pad en veel joggers en fietsers stuiven langs ons heen. Ik loop te genieten, het kan me niet lang genoeg duren dat bos. Maar helaas. We gaan het bos weer uit en lopen een flink stuk langs de plaatselijke golfbaan. Het is een onverhard pad en dat loopt niet zo lekker. Het tempo gaat daardoor flink omlaag. Via een leuk (steil!) pad, lopen we richting Markkanaal. Dat is ook een lang, recht eind naar de Rood/Blauwe brug die we via een omweg oplopen. We komen in een andere gemeente, Drimmelen. Hier is de eerste rust, Port de Peche. Een franse benaming voor visvijver. Het is er erg druk met vissers. Wij zitten heerlijk in het zonnetje te genieten, en daar is Suze ook. Zij is later gestart, maar komt gelijk met mij bij de rust aan. Hier doe ik even mijn schoenen en sokken uit om ze lekker te luchten, iets wat Suze nooit zou doen zegt ze. Mijn voeten hebben er baat bij en protesteren niet als ik ze weer in de sokken en schoenen steek.

Na deze rust vervolgen we onze weg langs een watertje, ik denk weer het Markkanaal. Dit is een heel erg lang stuk over zand en (een beetje) gras. Wat een afwisseling! Maar ik loop flink te zweten van de warmte, het is best benauwd nu.

De tweede rust is al na vier km in een Pannenkoekenhuis. De controle zit daar lekker in de zon maar ik besluit na een stempeltje en een appel door te lopen naar de volgende rust die 7,5 km verder zit.

We gaan richting den Hout en dit zijn Biwanto-wegen (= recht-toe-recht-aan) en ik zet mijn MP3 op vol vermogen! Wat een saaiheid! Het laatste stuk tot aan de rust gaat weer door een leuk stuk natuur, wel langs een rijksweg maar daar merk je niks van. Ik ben het laatste saaie stuk alweer vergeten, dit is genieten met een grote G.
Bij Herberg 't Klosterke neem ik een lekker zout soepje, om bij te komen. Hier knap ik van op, de eigenaar zegt dat ik er moe uitziet (dat ben ik ook!)

Hier kom ik Suze weer tegen als ik op stap voor de laatste 5,5 km. Een kerkhof langs en zo richting Oosterhout. Hier valt niet zo veel over te zeggen: saai. Langs een autoweg richting de Vrachelsbrug. Bij de brug een fietspad op die ons naar het startbureau zal leiden, het eerste stuk van de route dus.

Ik ga na afmelden nog even van het zonnetje genieten met de gratis koffie en een gratis sapje en ik maak nog even een praatje met de organisatie. Al met al heb ik wel genoten van de tocht, met name door de afwisseling. De lange, rechte wegen zal ik ze maar vergeven! Om vier uur kom ik aan in Spijkenisse.
Vergeet mijn gastenboek niet, of zet hieronder een berichtje

Zeemansloop 17-04-10

Het is nog wel vroeg als ik deze morgen mijn spullen inpak om naar Scheveningen te vertrekken waar vandaag de Zeemansloop georganiseerd wordt door het Wandelpeloton van de Algemene Vereniging van Oud Marine Personeel. Altijd weer een leuke tocht om te doen, ik heb er speciaal vrij voor gevraagd.

Als ik aan kom rijden zie ik Sabine en Paul al lopen en al snel komen we elkaar tegen in de kantine waar ik mij aanmeld voor 30 km. Na de koffie vertrekken wij rond 8 uur richting de haven waar het museumschip de Mercuur ligt te stalen in de zon. Via de haven vervolgen wij onze weg richting Oorlogsmonument. Paul staat er even bij stil voor een foto. Dan gaan we naar Madurodam, nee niet om er rond te lopen, we gaan aan de ingang voorbij.

Na een stukje bos komen we bij de eerste rust op 7,5 km de Roadrunners stellen hun kantine open voor een bezoekje. Komt goed uit, ik moet heel nodig! Even zitten en genieten van het zonnetje. De jassen gaan uit maar het is nog wel fris bij het opstarten, toch lopen we weer al gauw te zweten.

De route gaat vervolgens verder over heuvels en dalen en door een park. We komen ook nog langs Duinrell, een attractiepark. Hier heb ik in 2008 aan de overkant gezeten bij de Jubileumtocht samen met Marina en Ardie. Na ongeveer een km langs een camping gelopen te hebben, komen we alweer bij de tweede rust op 15,7 km , de kantine van The Green House van de Wassenaarse vereniging de Driesprong. Ik ben een beetje naar geworden van het snelle tempo en de warmte maar na een heerlijk bakkie en twee krentenbollen knap ik weer aardig op.

Ik besluit mijn eigen tempo te lopen met een muziekje als begeleiding, want nu gaan we een heel stuk door de Wassenaarse duinen lopen, veel stijgen en dalen over schelpenpaadjes. Zwaar!! Toch kan ik Paul en Sabine aardig bijhouden, soms haal ik ze zelfs een keer in. Het gaat me goed af en de volgende rust is alweer in het zicht: Pannenkoekhuis Meyendaal. De bediening is snel bij ons en met de lekkere consumpties zitten we weer heerlijk van het zonnetje te genieten. Het is er ook best druk met dagjesmensen en veel kinderen. Vind je het gek met dit prachtige weer?

Deze rust is op 22,4 km, het is echt trainen op rusten vandaag, nog een stukje door de duinen om vervolgens een stuk over het strand te wandelen richting boulevard van Scheveningen. Het strand is heerlijk om te lopen, geen mul zand en de jas kan uitblijven.

Bij de Obelix, een lange zuil op de boulevard, gaan we weer het strand af, wat met veel zuchten en steunen gepaard gaat, wat is dat zwaar! Maar op de boulevard aangekomen, zijn we dit alweer vergeten. Wat een gezelligheid hier. Veel mensen op de been en Paul koopt een lekkere haring. Er is nog een mogelijkheid om te rusten maar we besluiten toch door te lopen naar de finish.

Nog een klein stukje boulevard, er is een stuk weg omdat er een bunker gevonden is die belangrijke schatten bevat en moeten daar omheen lopen, maar dan zijn we bij de vuurtoren aangekomen. Vlakbij deze vuurtoren is de finish en om tien voor drie komen we daar aan, moe maar zeer voldaan. Ik complementeer de organisatie met deze voortreffelijke tocht en als beloning krijgen we een bootje om aan de matroos te hangen. Jammer dat deze hetzelfde is als vorig jaar, volgend jaar maar eventjes omruilen.
We genieten nog even van het shantikoor en de gezelligheid en na een drankje nemen we weer afscheid. Tot volgend jaar!
Om half 5 stap ik weer thuis over de drempel.
Foto's aan de rechterzijde, een paar geleend van Paul met permissie.

Paaswandeltocht DES Gouda 5 april 2010

Een tocht met veel variatie. Dat is de Paaswandeltocht in Gouda georganiseerd door DES Gouda.
Mijn doel is deze dag 40 km te lopen en om zes uur gaat de wekker al. Na een heerlijke vakantie en een werkweekend valt het niet mee om op te starten!
Uiteindelijk kom ik even voor half 8 aan bij het startbureau, het is nog niet druk.

Als ik de eerste meters gelopen heb, zie ik een taxi met daarin Sabine! De bussen rijden nog niet zo vroeg omdat het Tweede Paasdag is en er een zondagdienst gereden wordt. Misschien komen we elkaar nog wel tegen bij de eerste rust, de eerste 12,5 km gaat samen op met de 25 km route.

Het eerste stuk gaat voornamelijk door bebouwde kom, en is mij bekend omdat ik vorig jaar deze tocht ook gelopen heb. We gaan weer over de Winterdijk, een smal dijkje tussen veel water. Dat vervelende rooster moet ik ook weer over! In Waddinxveen aangekomen, krijg ik een SMS van Sabine dat ze me in het zicht heeft, die heeft ook snel gelopen! Als we over de hefbrug moeten die over de Gouwe gaat, zie ik ze ineens verschijnen en besluit even op haar te wachten. Maar wat schetst mijn verbazing? Ze komt niet onder het bruggetje door! Ze is verkeerd gelopen. Even een belletje dan maar. En vanaf dit stuk lopen we samen op naar de eerste rust. Gezellig!

Voornamelijk bebouwde kom, maar ook een verrassend modderpaadje langs een sloot. Ook houtsnipperpaadjes en schelpenpaadjes. Kortom, veel afwisseling. Uiteindelijk komen we bij de eerste rust, die toch wel lang op zich laat wachten. Twee en een half uur lopen is best veel als je al een paar weken niets gedaan hebt!
We besluiten een lekkere punt appeltaart te nemen en genieten met volle teugen daarvan. Eetcafe de Rooie Hoek is nog niet vol, we worden snel geholpen.

Maar na deze rust gaan we uit elkaar, Sabine gaat de andere kant op om de 25 km vol te maken, ik moet de 40 km vol zien te maken en moet mezelf vermaken door te genieten van de omgeving en mijn muziek op de Ipod.
Tot mijn schrik staat dit stuk in twintig aanwijzingen op papier, dat wil dus zeggen: veel lange en rechte stukken! Het stuk langs de Provinciale weg is bar en boos, zo ontzettend saai! Wel een paar schattige lammetjes op de foto gezet.

En het wordt niet veel beter. Veel stukken langs het water, maar de paden zijn slecht. Ik loop te wankelen en te wiebelen! Daardoor kan ik ook niet echt genieten van de omgeving. Er is ook een verrassend leuk pad over een dijk, we moeten daarvoor wel als klimgeiten over drie hekken klimmen, maar dat is wel een leuke afwisseling. De dijk is lang, erg lang!

Eindelijk, rust in de Theetuis “t Woutje”, een gezellig onderkomen. Lekker warm in de kas zitten met een heerlijke cappuccino en er dralen twee katten in de rondte. De ene laat zich gewillig aaien, de andere is daar niet van gediend en bijt in mijn hand. Ik geniet van mijn boterhammen en doe mijn schoenen eventjes uit. Helaas kan deze rust niet al te lang duren want ik moet nog ongeveer 18 km voor ik bij de finish ben.

En wéér over lange, saaie wegen. Maar er zit ook een verrasing in: een onverhard pad, de Spijkerboordskade. Die is ook heel lang en afwisselend schelpen- en zandpad. Mijn tempo daalt naar een dramatisch traag tempo! En wéér over een hekje en dan een lang stuk langs de Gouwe. De wind is fel en ik kom haast niet vooruit. Ik besluit een tussenstop in te lassen, en eet een banaan om aan te sterken. Na vijf minuten stap ik weer op. We moeten nu een stuk grasdijk over en komen aan bij een haventje van Waddinxveen. Na de haven moeten we weer hetzelfde stuk langs de provinciale weg lopen en ik ben het goed zat! Mijn muziek geeft er ook de brui aan, de batterij is leeg. Een dame stiefelt mij voorbij, ze loopt niet lekker zo te zien en maakt een gevaarlijke manoevre, ze steekt zomaar de weg over! Ik schrik me een hoedje, ze komt bijna onder een auto......

Bij de derde rust, wederom in De Rooie Hoek, neem ik weer een cappuccino, ik ben één van de laatsten. De laatste tien km beginnen met een lang schelpenpad van 30 cm breed waar je net je voet op kunt zetten en je moet in ganzenpas lopen. Hier las ik ook weer een tussenstop in. Er komt geen einde aan dat *pad!

Er is ook een rust op 36 km maar daar heb ik geen zin in, ik wil NU naar huis! Na de hefbrug gaan we over de Brugweg die op een gegeven moment over gaat in de Zwarteweg, maar zie nergens naambordjes. Ik loop vertwijfeld door en vraag een voorbijgaande fietsster of dit de Zwarteweg is. Ze wist het niet maar dacht dat het “iets verderop” was en zou haar hand opsteken als dat zo was. En inderdaad, dat deed ze. Maar wat is die weg lang zeg! En saai!!

En dan de Bloemendaalse weg, is ook ont-zet-tend lang. Ik kijk op mijn GPS op de telefoon of ik inderdaad op deze weg zit, want ik zie weer geen naambordjes.
Voor mijn gevoel duurt het uren voordat ik eindelijk bij de finish aankom, het is net over vijven. Toch lang over gedaan, door die schelpen- en modderpaadjes natuurlijk!
Zes uur ben ik weer thuis in Spijkenisse.

Alex Kava - Verloren zielen

In Massachusetts vindt een gewelddadige confrontatie plaats tussen zes jongens en de FBI. Voor ze gearresteerd kunnen worden, plegen de jongens zelfmoord. Op één na, maar die zwijgt in alle talen. In Washington D.C. wordt het ontzielde lichaam van een meisje gevonden. De dochter van een senator. Gewurgd. Voor FBI-agent Maggie O'Dell zijn het twee afzonderlijke zaken. Tot één naam in beide opduikt: die van de Eerwaarde Joseph Everett, een charismatische sekteleider, die tevens de nieuwe goeroe van haar moeder is. Is Everett een psychopathische moordenaar? Of wil iemand graag die indruk wekken? Omdat alleen Everett zelf het antwoord weet, besluit Maggie via haar moeder zijn zwaarbewaakte kamp binnen te dringen.

Dit is een van de vele boeken die ik van haar gelezen heb, maar valt toch een beetje tegen. Leuk geschreven, dat wel maar is (nog) niet echt spannend. Wie weet, tegen het eind? Ik ben nu op de helft.

10 km RWV Winterserie deel 6 op 7 maart 2010

In de kantine van PAC is het nog niet druk als ik veel te vroeg arriveer en mij aanmeld voor 10 km. Waarom "maar"10 km? Omdat mijn late dienst verschoven is naar een middagdienst en dus op tijd thuis moet zijn. Ik wil wel fris gewassen en uitgerust aan het bureau zitten, leuker voor mijn collega's!

Bij een heerlijk bakkie koffie praat ik eventjes met Wout over het snelwandelen, er is vandaag ook een wedstrijd 10 km waar hij aan mee gaat doen. Niet veel later zie ik Sabine aan komen lopen die snel een toilet induikt, zij heeft alvast een stukje gelopen omdat zij vandaag graag 15 km wil lopen ter voorbereiding van de 20 km volgende week. Na onze tocht vandaag gaat ze weer terug naar huis lopen om zo toch aan de benodigde kilometers te komen.

Na de speech van Gijs starten we langzaam op. Paul is inmiddels ook gearriveerd, hij gaat 15 lopen maar we zijn hem al snel uit het beeld verloren. Ik zie Carla met haar moeder en Adrie van de Dordtse bende en zeg hen even gedag. Leuk ze weer te zien! En Danyell zien we ook nog even, zij gaat op haar gemak lekker foto's maken onderweg.

Het zonnetje schijnt maar er waait een koude bries dus we moeten flink doorstappen willen we het warm houden! De route gaat voornamelijk door het Kralingse bos. Het is er weer druk met recreanten die deze zonnige zondagmorgen aangrijpen om zich sportief bezig te houden. Lopers, wandelaars, fietsers en gezinnen met kleine kinderen, je ziet ze overal.

Na een half uur moet ik erg nodig plassen (de koffie hé?)en ik schiet de eerste de beste koffietent in om naar het toilet te gaan. Daar moet ik 50 cent voor betalen maar ik heb het er graag voor over! Niet veel later doemt onze geplande rust op, de Nachtegaal. Nou die slaan we dus maar over.

Koning Winter is nog lang niet vertrokken uit ons land, getuige de vele ijsplekken op de paden. Wij zijn zo in gesprek gewikkeld dat ik niet in de gaten heb waar ik loop en ik ga bijna op mijn plaat.
Pfff.....dat ging net goed! Nog steeds opletten dus.

In het Kralingse bos staat een mooi beeld van een Pelikaan, ter nagedachtenis aan de Lambertus Parochie. Hier stond een schuilkerk. Hoewel ik het beeld vaak gezien heb, zet ik het nu pas op de foto.

We zijn bijna aan het einde van onze tocht als we een stuk wedstrijd parcours opgaan van de snelwandelaars. Ik vind het wel een leuk gezicht, die typische manier van wandelen. Sportief ziet het er uit en er wordt heel wat afgezweet!

Rond 12 uur melden wij ons af en Sabine schrijft zich in als lid waarvoor de nodige administratieve handelingen voor worden verricht. Helaas moet ik alweer snel naar huis want de plicht roept! Ik heb weer genoten vandaag.

Kathy Reichs - Deja Dead (Bot voor bot)

Temperance Tempe´ Brennan, forensisch antropoloog, is in dienst van het gerechtelijk laboratorium van Montreal. Wanneer twee bouwvakkers de resten van een lijk hebben aangetroffen op het terrein van Le Grand Seminaire, midden in de stad, wordt Tempe opgeroepen het lichaam te onderzoeken. Ze constateert tot haar afgrijzen dat het lijk geen hoofd meer heeft en dat ook de ledematen zijn verwijderd. Tijdens de autopsie signaleert Tempe bovendien opmerkelijke overenkomsten tussen het lijk van de dode vrouw en dat van een zestienjarig meisje op wie zij vorigjaar autopsie deed. Werden beide vrouwen het slachtoffer van dezelfde moordenaar?

Ik ben er een tijdje geleden in begonnen maar het leest niet zo lekker. Beetje vreemd en hoogdravend geschreven, veel beschouwingen van omgeving e.d. Niet echt boeiend.De laatste bladzijden, ong.20, zijn wel heel erg spannend.

Dordrecht 27-2-2010

Na een voorspoedig ritje in de auto richting Dordrecht kom ik aan bij de kantine van korfbalvereniging Sporting Delta waar het al stampvol is. Paul en Sabine zitten net aan de koffie en na het aanmelden voor 25 km is het wachten op het startsein, het is nog voor negenen. Leo, van het andere forum is er ook bij vandaag.
Ineens zie ik de Dordtse bende staan, althans, ik hoorde een bekende stem: Arie. Wat leuk hen weer te ontmoeten, Carla was er ook bij. Wat is dat lang geleden, meer dan een jaar!
En al kletsend gaan we op pad, het eerste stuk lopen wij gelijk op, de Dordtse bende gaat de 15 km doen.
Op een bepaald moment scheiden onze wegen weer, wel jammer....... maar Sabine en Opa-Paul en Leo zijn ook prima wandelgezelschap.

Het weer is op zijn zachtst gezegd slecht, maar het regent niet echt hard. Ik ben wel blij mijn dubbelgevoerde jas aan te hebben en mijn petje die de ergste regen tegenhoudt. Het waait erg hard!

De route gaat door een voor mij onbekend stuk Dordrecht, voornamelijk veel dijken. Vooral de laatste 10 km zijn voor mij Biwanto-momenten!
Ik zie een dame voor me lopen met een berenrugzak, misschien is het Annie Woutersen wel. Ik heb mailcontact met haar gehad over een eventuele slaapplaats in Nijmegen. Even vragen.....ja hoor! We stellen ons voor en lopen de rest van de route samen op.

Bij het 10-km punt is er een rust in een eetcafe "Bij Berry". Het is er héél erg druk, gelukkig hebben Paul en Leo een plekkie voor ons geregeld, en Leo haalt koffie en thee voor ons. De thee is zo heet, dat het lepeltje ervan smelt (zie foto). We zitten vlakbij een kunstskibaan waar een heel klein meisje, ik schat haar op 5 of 6 jaar, geroutineerd van deze baan afskiet. Dat is een erg leuk gezicht!

Bij de toiletten is het ook druk maar op een goed moment gaan de meeste mensen weer weg en is het toilet vrij. Gelukkig maar, want er is hierna nog maar een rust.
Sabine is blij met deze rust, ze kan er weer even tegenaan.

Na 6 km over een paar dijken komen we weer aan bij de eigen rust van Wandelsport Dordrecht en kunnen we onze consumptiebon inleveren. Annie gaat in de rij voor ons staan en we krijgen een lekkere bouillion. Het zout kikkert ons op en maken ons klaar voor de volgende tien kilometer.

Die voeren ons over alleen maar dijken en dat kan ons niet bekoren. Vooral Sabine zit er helemaal doorheen maar Annie en ik proberen haar erdoorheen te slepen. En dat lukt goed, ze stapt dapper door.

Uiteindelijk komen we weer in de bewoonde wereld en eventjes is er verwarring omdat in de laatste straat geen pijl staat. Gelukkig komen we er al snel achter dat we bijna bij de finish zijn. Overigens was deze tocht zeer goed gepijld! Niet te missen gele bordjes tegen verticale objecten. De routebeschrijving was ook picobello....

Na 5 uur en 40 minuten komen we bij de finish aan onder luid geklap komen we binnen. Het geklap is natuurlijk voor Sabine die zo knap deze tocht volbracht heeft. Paul en Leo zitten al aan het finishbier. Na een frisje stappen wij weer op richting huis.
Vanavond niet met de benen omhoog maar naar de film Avatar.
Ik heb niet zoveel foto's gemaakt, ze staan onder het kopje "foto's" hiernaast.
O ja, er hebben zich 560 mensen aangemeld voor deze tocht. Best veel!

Wintertocht Barendrecht 20-2-10

Het is vanmorgen vroeg, 7.15 uur erg koud als ik de deur achter me trek om naar Barendrecht te rijden voor een 15 km tocht. De ruiten zijn flink beijzeld en na vijf minuten krabben kan ik op weg. Bij de voetbalvereniging aangekomen, word ik doorverwezen naar een andere parkeerplaats omdat voetballers voorgaan, nou ja!
Als ik mijn auto parkeer zie ik ineens Danyell naast me staan die haar vehikel naast mij zet. Da's ook toevallig! Zij gaat voor de 40 dit keer, hoewel het nog wel glad is vanochtend.
En ziedaar, komt Sabine ineens voorbijgelopen, herkenbaar aan haar roze trui had ze gezegd. En gezamenlijk lopen wij naar het startbureau.
Wij na aanmelding vol goede moed op pad, maar we lopen meteen al verkeerd! We volgen de 5 km route, ipv de 15. Weer terug, en zo gaat het de hele route door. Vertwijfeling alom, hoe moeten we nu lopen? Door de lichte sneeuwval zijn de pijlen niet te zien en de routebeschrijving is ook niet al te duidelijk. We komen Ardie ook nog tegen die op de fiets richting startbureau ging, maar we zijn haar verder niet meer tegengekomen.
We komen een mannetje tegen die het alsmaar heeft over de hoeveelheid kilometers die hij gelopen heeft, wel 15.000! Hij vind er ook niets meer aan en hobbelt al mopperend met ons mee.
Op een gegeven moment zijn we maar gewoon weer terug gelopen, richting finish want dit is niet leuk meer. We zagen heel wat wandelaars vertwijfeld rondlopen, niemand wist meer hoe of wat. Bij het startbureau aangegeven dat we flink verkeerd zijn gelopen maar dat werd met een schouderophalen ontvangen. Jammer.......
Ondanks dat is het toch nog gezellig, samen met Sabine haar tweede tocht gelopen, en ook mijn tweede tocht van dit jaar.
We komen rond 10 uur al aan en drinken in de kantine nog een lekker bakkie om bij te komen van deze monstertocht (haha). Elf uur sta ik weer voor de deur in Spijkenisse.

18 februari - 1 jaar geleden

Ik neem de trein in Rotterdam van 12.14 uur om naar Utrecht te gaan en vanaf daar naar Ede-Wageningen waar Gon mij oppikt om naar het graf van Marina te gaan. Ze is vandaag precies een jaar geleden overleden. Wat gaat de tijd toch snel!

Na een voorspoedige reis staat Gon al op me te wachten, wat een timing! Gezamenlijk gaan we naar Frans om daar een bakkie te doen. Frans is blij met ons bezoek, eventjes afleiding. We hebben hem wel verteld van onze plannen dus het was niet helemaal een verrassing dat we voor de deur staan.

De kleine Nynke ligt op bed en Daniel is op school. Als de school afgelopen is gaan we met z'n drieen hem ophalen. En Nynke wakker maken om naar het graf te rijden. Als we in de startblokken staan, komt er een tante langs, die al bij het graf geweest is. Toeval of niet, het komt eigenlijk wel goed uit, dan kan zij op de kleintjes passen. Als we naar de auto lopen, komt er een vriendin langsrijden, Patricia, die ook naar het graf gaat. Toeval?? Of heeft iemand daarboven wat zitten regelen.......

Het is koud maar als we bij het graf staan, gaat de zon opeens schijnen. Te bizar allemaal. Ze regelt daarboven gewoon even een zonnetje als we haar komen bezoeken! Ik heb een lantaarntje meegenomen en steek een geel kaarsje aan, haar lievelingskleur. En een klein bloemstukje zet ik neer op het graf. Gon heeft oranje gerberaatjes meegenomen (oranje/groen de kleuren van de vierdaagse). De steen is erg mooi, in de vorm van een tulp en er staan voetstappen op en een spreuk: belangrijk is niet alleen de weg die je gaat maar ook de sporen die je achterlaat. We halen herinneringen aan Marina op. Een speciaal moment.

We nemen afscheid van Patricia en Gon en Frans brengen mij naar het station. De trein komt er snel aan. Maar in Utrecht heb ik veel vertraging en in Rotterdam is er iets met de metro aan de hand waardoor ik erg laat thuis kom. Maar ik heb het ervoor over gehad!

SDS 14-2-10 Den Haag

Vandaag een wandeling gepland, en ondanks de slechte weersberichten, ga ik toch op pad. Als ik in Den Haag aangekomen ben, heeft het al een beetje gesneeuwd, het ziet overal een beetje wit!
In de kantine van de voetbalvereniging H.M.S.H. is het nog erg stil, het is dan ook nog voor half 9 als ik me inschrijf voor 25 km.
Ik hoop dat de route goed gepijld is, het gaat steeds harder sneeuwen!

Helaas, glij ik al na een half uur op mijn knie, maar niet noemenswaardig pijn gedaan. Het is wel even schrikken! Het is tekenend voor deze dag, er zullen nog heel wat bijna-val partijen volgen. Het is overal ontzettend glad!

In de Wassenaarlaan staan wel héél mooie huizen! Het is een nieuwbouwwijk met allemaal kastelen, erg mooi hoor. Maar echt genieten kan ik er niet van, ik moet erg letten op waar ik loop.
Er zou een rust zijn bij de G.D.A. maar daar ben ik prompt aan voorbij gelopen!

Het park Ockenburg is wel bekend voor mij, ik heb er al een aantal keer rondgelopen, maar niet onder déze omstandigheden. De bekende puinbal staat er ook nog, die zal niet snel verdwijnen, het is een soort kunststuk omdat dit stuk natuurgebied uit puin is ontstaan.
Maar dan word ik in de war gebracht door de routebeschrijving, wat bedoelen ze nou met HEEN EN WEER? Ik heb wel HEEN gezien, maar WEER nergens. Toen ben ik maar de Ockenburgse weg afgelopen richting Atlantahotel en daar een cafeetje opgezocht voor een sanitaire stop. En om even bij te komen van al dat sneeuwgeweld. Het is best koud!

Dan volgt een flink stuk over het strand. De duinen worden gerenoveerd en daarom wordt geadviseerd over het strand te lopen. Nou dat doen we dan maar. Het windje waait in mijn gezicht en het strand is bedekt met sneeuw. Heel apart. Het loopt wel lekker, omdat het eb is en het strand lekker hard.

Dan gaan we de duinen weer in om vervolgens weer terug te lopen naar Kijkduin. De snackbar Melissa is open voor ons, maar ja, geen toiletten en geen (warme) zitplaatsen dus daar maar voorbij gelopen. Ik hou het nog wel eventjes vol.

En dan komen we bij het laatste gedeelte van de route, een levensgrote trap! Moet ik die ook op? Ja hoor, de pijlen staan die kant op. Nou, dat word een pittige klim en amechtig kom ik boven en met mij nog een paar wandelaars. Er is een monument op de top, of een kunstmatige krater. Ik heb het niet goed gelezen, ik wil alleen nog maar finishen. Maar dat duurt nog even! We gaan een stuk van de route terug, zullen ze dat bedoelen met HEEN EN WEER??

Ik weet het niet maar er zou een sporthal zijn waar een rust was? Niet gezien en daarom maar doorbuffelen naar de finish. We lopen een stukje door de vlindertuin. Geen vlinder te bekennen natuurlijk, met dit weer. Het is wel druk overal, dit weer belet heel veel mensen niet erop uit te trekken.

In een klein parkje na de Jaap Edenweg ga ik even op een bankje zitten, mijn schoen zit niet lekker en ik heb trek in een banaan. Vijf minuutjes zijn genoeg om weer opgeladen te zijn voor het sluitstuk. Al snel komen we weer in de bebouwde kom en bij de kantine van de voetbalverening. Na een heerlijk bakkie koffie ga ik weer op huis aan. Ik heb er zes uur over gedaan.

Oostvoorne 31-1-2010

De bedoeling was dit weekend in Rhoon te gaan lopen maar vanwege (alweer!) sneeuwval ben ik niet gegaan. Maar omdat het zondagmorgenzonnetje zo lekker scheen kreeg ik de kriebels en besloot om naar Oostvoorne te gaan wandelen, mijn vriendin vierde haar verjaardag 's middags, kon ik mooi het nuttige met het aangename combineren!

Om 9.15 uur ging ik van start, al glibberend door de straten van Spijkenisse. Ik besloot via de McDonalds achterlangs te lopen, naar Geervliet en Heenvliet. Had ik achteraf beter niet kunnen doen, het was daar SUPER glad!! Bijna besloot ik terug te keren, het was geen doen! Ik liep te schuifelen en te glibberen, veelal in de berm lopend. Ook moest ik ineens nodig plassen en heb een bosje opgezocht......

Tot mijn verrassing kom ik een oud-collega tegen, die met haar leenhond en dochter een wandelingetje aan het maken was. Heel eventjes een praatje gemaakt, want ik koelde toch wel snel af. Ze zag er goed uit, ik denk dat mijn opvolger wel de goede keus is geweest. Gelukkig voor haar want ze moet eind van het jaar onder het mes vanwege haar heup!

Bij Zwartewaal aangekomen ga ik even bij de bushalte zitten, beschut en sneeuwvrij en eet mijn bobo's op. Altijd een heel gedoe, brood eten is niet mijn favoriete bezigheid bij wandelen. Maar ja, energie heb je wel nodig!

Vanaf nu loop ik over de fietspaden sneeuwvrij en dat is best lekker, ik kan goed doorstappen.
Helemaal rozig kom ik in Brielle aan, het is nu nog een klein stukje. Weer eventjes bij de bushalte gezeten voor de rest van het brood en op zoek naar een plek om te plassen. Ik weet dat er een Shellstation vlakbij Oostvoorne zit, nu maar hopen dat hij open is!

Het laatste stuk valt erg tegen, de wind waait me hard in het gezicht! En ik moet heel nodig en dat loopt ook niet zo lekker. Gelukkig is de Shell open en kan ik even gebruik maken van een fris en schoon toilet. Helaas zonder licht, die was kapot!

Hans gebeld dat ik bijna gearriveerd was, hij zou mij met de auto weer terug naar huis brengen.
Nog eventjes bij de jarige een lekker bakkie koffie gedronken en het nodige vocht bijgevuld te hebben, stapten we na een goed twee uurtjes weer op. Ik was wel toe aan een lekkere warme douche! Ik had precies 5 uur gedaan over deze wandeling, de eerste na 21 november!

Sneeuw!

Vorig jaar kon ik al een wandeltocht overslaan ivm sneeuw, in Putten zou ik de Sagambiarawalk gaan doen, en dit jaar is het ook weer bal! Op 3 januari had ik een wandeling in Den Haag gepland staan, samen met Lisette, maar het had weer zo gesneeuwd dat ik af moest zeggen.......
Het is nu 7 januari en er ligt nog steeds heel veel sneeuw. Ik durfde bijna niet naar het werk te gaan, zo glibberig was het overal. Ik deed er drie kwartier over, een kwartier langer dus.

En het ziet er niet naar uit dat het gaat dooien binnenkort, er wordt zelfs weer meer sneeuw verwacht! Aanstaande zondag is mijn dochter jarig, benieuwd wie het aandurft door de sneeuw op visitie te komen! Voorlopig staat het wandelen (weer) op een héél laag pitje!

12 december

Na het werk weer een wandeling gemaakt, dit keer ruim twee uur. Ik was van plan om via het Park Noord te gaan, maar het ging zo lekker dat ik besloot via het Ruigeplaatbos in Hoogvliet te gaan en dan over de Botlekbrug en Hartelbrug weer terug.
Het werd al snel donker en rond half 5 belde Hans op waar is was, inmiddels bij de Gamma aangekomen. Toen begon het te schemeren, ik schatte nog een half uur onderweg te zijn. Na 40 minuten, het was inmiddels donker stapte ik binnen, en had twee uur en 15 minuten gelopen.
Best wel lekker, zo na het werk. Jammer was wel dat ik mijn MP3 vergeten was.

Even de klad erin

Afgelopen weekend vrij, dus dat betekent normaal gesproken wandelen. Maar het is zulk slecht weer dat ik mijn voorgenomen Snertwandeling in Ouddorp niet gemaakt heb. Ook de dag erna is er een leuke wandeling in Kralingen maar omdat de avond ervoor (te) gezellig was, we waren pas om 01.30 thuis, lig ik de ochtend erop te lekker in mijn bedje om naar Kralingen te tuffen.
Dus................dan maar een korte wandeling in Spijkenisse. Erg kort dus want: het regende.
Volgende week dan maar in de herkansing, wel een werkweekend maar ik kan na het werk weer naar huis lopen.

RS80 Wassenaar 21-11-2009

Vandaag blijkt een dag vol hindernissen te worden. Het begint 's morgens al, ik kan de autopapieren niet vinden waar ook het ANWB pasje in zit. Mijn zoon had de vorige avond mede gedeeld dat de koelvloeistof bijna op was. Met die mededeling rij ik naar Wassenaar, en kom daar aan rond half tien. Gelukkig, het waarschuwingslampje heeft niet gebrand!
Het is loeiend druk op die voetbalvereniging Blauw Zwart waar het startbureau zit en er is bijna geen parkeerplek meer. Eindelijk zie ik een plekje onder een boom waar je waarschijnlijk niet mag staan maar toch doe ik het.
Binnen meld ik mij aan en 9.50 uur kan ik eindelijk vertrekken maar niet nadat ik eerst naar het toilet gegaan was want wie weet hoe lang het duurt voordat we een rust hebben. De route is beschreven op drie A-viertjes dus géén lange, rechte stukken!

De route is goed aangegeven maar hier en daar niet logisch zodat ik soms verkeerd loop.
Na een paar kilometer door de bebouwde kom komen we in een mooi park waar het raadhuis staat. Er wordt flink geklust daar, het staat in de steigers. Een mooie tuin eromheen heet de Prinsessentuin. Er staan een paar leuke beeldjes die ik digitaal vastleg.

Wassenaar is heel wat landgoederen rijk met daaromheen veel bossages. Daar lopen we dan ook veelvuldig doorheen. We lopen ook door het park Rust en Vreugd, waar de jubileumtocht van vorig jaar doorheen ging die ik samen met Marina gelopen heb. Er volgen dan ook veel "Marina-momentjes". De routebeschrijving heeft het over schelpenpaadjes maar die heb ik niet gezien door de vele losse boombladeren die over de paden liggen. Het is schuifelen over de knisperende blaadjes. Dat heeft ook wel wat, maar op een gegeven moment ben je dat wel weer zat. Ik was toe aan een rustpauze. Tot overmaat van "ramp" miste ik een pijl waardoor ik fout liep. Een medewandelaar liep achter mij en samen zochten we weer naar het vervolg van de route waardoor ik een extra stukje gelopen heb.

En eindelijk komen we bij de rust van RS80. Tot mijn grote verbazing kon je nergens zitten! Heb je je huis ter beschikking gesteld voor een rust, maar de wandelaars rust gunnen d.m.v. een simpel bankje ho maar! Dus mijn bakkie koffie tegen een auto geleund opgeslurpt (was ook niet eens erg lekker) en bij een groepje meiden gestaan, waarmee ik het laatste gedeelte van de tocht heb uitgelopen.

Na de rust ga ik toch alleen verder want een paar meiden moesten nog even naar het toilet maar ik besluit op mijn gemak door te lopen want zij lopen veel sneller dan ik. Een aantal meters verder zie ik een bankje bij een golfbaan en kan dan eindelijk even zitten en een banaan eten. Een paar minuten is genoeg om weer opgeladen te zijn voor het vervolg van de tocht. Ik loop achter een paar dames die hetzelfde tempo als ik hebben, tempo slak. Het parcours is erg bochtig en heuvelachtig met een paar zandpaden tussendoor. Heel zwaar dus. Ik loop te hijgen als een molenpaard en mijn shirt is zeiknat van het zweet. Het is dan ook erg warm voor de tijd van het jaar, 13 graden! Mijn MP3 op vol vermogen sleept mij erdoorheen.

We lopen een flink stuk door het park Meijendel en daar is de rust, de pannenkoekenboerderij waar ik met Marina gezeten heb tijdens de jubileumtocht en de Zeemanstocht heeft hier ook wel eens een rust gepland. Binnen is het erg druk en zoek een plekje en zie het groepje vriendinnen in de hoek zitten. Ik schuif bij hen aan en vraag of zij soms uit het Westland komen omdat ik een westlands accent hoor. Dat klopt nog ook. Mijn moeder komt uit De Lier en een paar van hen komen ook uit de De Lier. Ze blijken ook nog een paar ooms en tantes van mij te kennen. Erg grappig vind ik dit. Het kopje cappuccino is erg lekker en ik geniet van deze rust, en de verhalen van de meiden uit het Westland.

Het laatste stuk besluit ik samen met hen te lopen, ik vind deze tocht erg zwaar en door met hen mee te lopen word ik een beetje afgeleid en kunnen zij me door de moeilijke momenten heen slepen. Dat blijkt achteraf geen overbodige luxe, ik heb het nog nooit zo zwaar gehad! .Door het weer, door het vele stijgen en dalen, ik weet het niet maar het lijkt een tocht van 40 km!
Tussendoor worden er een paar foto's gemaakt die staan rechts met een paar foto's van mezelf. Mijn telefoon is bijna leeg en heb gespaard op het fotograferen
Ik krijg een "schop-onder-de-kont"van Marina en eindelijk, eindelijk is de finish in zicht! Ik kom precies 6 uur later, om 15.50 uur aan bij het startbureau.

Nog even nagekletst en samen lopen we naar de auto voor de terugreis. Thuis aangekomen is alles donker. Hè hoe kan dat nou, zijn ze weg ofzo? Nee, we blijken een stroomstoring te hebben door lekkage in de meterkast (de douche zit er boven) en de man van Eneco is ermee aan de slag. Het duurt dus nog wel even voordat ik kan douchen helaas.

Maar uren later zit ik nog na te genieten van deze zeer zware, maar leuke en leerzame tocht. Ik weet weer waar mijn grenzen liggen en hoe ik daar overheen kan gaan!

Hoogvliet-Spykcity 31-10-09

Moeder natuur is op zijn mooist in de herfst. Dit is mijn meest favoriete jaargetijde: lekker fris, af en toe een waterig zonnetje en mooie kleuren. Kunst in de natuur!

Vandaag besluit ik na mijn werk eens een stukje te wandelen. Ik werk in Hoogvliet. De route heb ik al op afstandmeten.nl uitgemeten, ik ga ongeveer 10 kilometer lopen.
Zo gezegd zo gedaan, om 15.15 uur stap ik de frisse buitenlucht in en dat is wel lekker na 6 uur binnen zitten!

Het is een beetje heiig, maar wel lekker. Bij het metrostation Hoogvliet buig ik af richting Poortugaal. Dit is een bekend stukje, met o.a. de RET mars was ik ook hier. Nog even naar mijn broertje gezwaaid, hij woont langs de Welhoekse dijk.

Ik besluit in de wijk Zalmplaat om langs de dijk te gaan lopen maar helaas, er ligt teveel poep! Dus de trap maar weer op en op het voetpad lopen dat bezaaid ligt met dode bladeren. Er lopen ook veel hondenbezitters, nu maar hopen dat die honden mij met rust laten.....................

Nu moet ik heeeeeeel nodig plassen en zoek een plekje waar dat kan. Ik zie de dijk weer en ik zie ook geen publiek dus een plek daarvoor is snel gevonden. Ik zie dat daar een leuk pad begint, het Visserspad. Een mooi stuk langs de Oude Maas met de welbekende vlonders. Ik zie de Spijkenisserbrug al liggen, daar ga ik straks overheen.

Het begint al een beetje te schemeren, het is inmiddels bijna vijf uur. Nog een stukje door het oude Spijkenisser centrum, het Noordeinde en de Voorstraat om vervolgens door de wijk Vierambachten naar huis te lopen. Rond half zes kom ik aan, helemaal opgefrist! Dit ga ik vaker doen!

Brielle 17 oktober 2009

Er zijn van die wandeltochten waar niet zoveel over te schrijven valt, zo ook deze wandeling.
In Brielle aangekomen bij sporthal de Dukdalf schrijf ik me in voor 25 km. Er schijnt een waterig zonnetje en het is niet koud. Het is een korte routebeschrijving en ik ben bang dat er niet veel variatie in zal zitten. En dat blijkt later ook zo: lange, rechte polderwegen. Persoonlijk hou ik daar niet zo van! Ik vertrek om 8.45 uur.

Na drie kilometer verschijnt de eerste rust, in een klein museum de Halve Maen in Tinte. Je kan daar oudhollands snoep kopen en een kopje koffie drinken maar na een half uur lopen wil ik nog niet zitten, ik maak wel gebruik van het zeer nette sanitair.

En dan slaat de schrik om het hart: waar is de volgende rust? Pas na 14,5 km??? Dat méén je toch niet? En er is ook nergens een bankje te bekennen waar ik even op kan zitten. Tot overmaat van ramp gaat het ook nog eens regenen en kan ik voor het eerst mijn meegebrachte paraplu gebruiken.
In de route zit een stuk bos, grappig is het gebruik van rood-witte linten om de richting aan te geven!

Na zoveel km buffelen is het heerlijk als ik eindelijk neer kan ploffen in de kantine van V.V. Hellevoetsluis (of is het Nieuwenhoorn?) en het is er gelukkig niet druk. De rust (van de voetballers) is nog niet begonnen en ik neem een heerlijke kop koffie. Na een goed half uur, het is 12.45 uur, vertrek ik weer voor het laatste stuk en ik zie dat er over 6 km wéér een rust is, 3km voor de finish.
Ik besluit door te lopen naar de finish, ik heb geen zin een half uur voor de finish te gaan zitten.

Bij de sporthal meld ik mij om 14.15 uur af maar niet zonder goedbedoelde commentaar te leveren omdat die rusten zo raar verdeeld waren en er ook geen afstanden naast de routebeschrijving stond. Het antwoord wat ik kreeg vond ik niet zo aardig: "ja er zit daar niets!" Nee, maar dan kan je er toch voor zorgen dat de route beter uitgekiend wordt? Er zijn daarvoor mogelijkheden zat zoals GPS of de computer. Of regel een wagenrust, zoals de RET dat doet en RWV. Blijkbaar heeft deze wandelsportvereniging de Jonge Tippelaars geen hart voor de wandelaars!! Of het ontbreekt hen aan vrijwilligers dat kan ook maar geef dan een behoorlijk antwoord!
Pfff......26,4 km met één rust gaat niet in je kouwe kleren zitten!