Devel- en Waalboschtocht Zwijndrecht 29-8-26 /15 km

Zaterdagochtend 29 augustus, tijd voor een wandeling! Het is alweer een poos geleden dat we een dagtocht gelopen hebben. Ik zag op Facebook deze wandeltocht voorbij komen en had het meteen in de agenda gezet. Het is de Devel- en Waalbostocht in Zwijndrecht georganiseerd door wandelsport vereniging Nooitgedacht uit Oud Alblas. De beschrijving ervan klonk heel aantrekkelijk, door veel natuur en langs water.

Het is maar 25 minuten rijden naar de startlocatie, die ligt vlakbij de rijksweg. Ik herken de omgeving van een hardloopwedstrijd, de Verkerkloop. Daar heb ik ooit in een ver verleden twee keer aan deelgenomen.

Het aanmelden is zo gepiept want dat heb ik online gedaan. Ik praat even met iemand die ik wel vaker gesproken heb tijdens wandeltochten (ik ben zijn naam vergeten, erg hè?) en zo is de wachttijd ook snel voorbij.

We vertrekken rond een uur of 9, het is fris maar niet echt koud dus het jasje kan al snel uit.

De route begint in het Develpark langs de Munnikerdevel, een mooi watertje met waterlelies en er staan prachtige huizen aan dat water. Je kijkt je ogen uit! Na een klein stukje bebouwde kom, waar een bordje hangt met de splitsing met andere afstanden, gaan we de natuur in! Behalve vogel- en andere diergeluiden hoor je helemaal niets. Af en toe worden we ingehaald door Snelle Jelles, maar verder is het rustig wandelen en genieten we van de natuur. Het pad komt uit op een weiland die we een klein stukje moeten overbruggen. Er staan een paar koeien met jonkies ons aan te staren: “wat doen jullie hier in ons weiland?”…..gelukkig blijft het bij alleen staren! Ik maak nog een paar foto’s en we lopen weer verder. Langs een dijk met links veel bossages en rechts een dijk waar schaapjes op liggen te zonnen. Af en toe zie je het water van de Maas doorschijnen en hoor je de motor van een vrachtschip.

Na 6,4 km is er een rust bij een boeren bedrijf. En wie zie ik daar zitten? Els! Gezellig kletsen we de tijd vol, heb haar lang niet gesproken, behalve eventjes op de woensdag van de Nijmeegse waar ik haar tegenkwam.

Ze vroeg hoe het gegaan was en ik vertel haar het verhaal van mijn besluit om te stoppen op woensdag vanwege een blessure. De koffie is lekker en niet duur (waar we bij de Heuvelland4Daagse de hoofdprijs voor betaalden!) Ik neem afscheid van Els en wij maken ook aanstalten om te vertrekken.

Over een dijk met leuke huisjes, langs de Kijfhoek en door het Develbos. Tot we bij ‘t Weetpunt komen. Ik herken de parkeerplaats van een rust tijdens de Kennedymars van RWV. Er is ook een soort clubhuis van het Arboretum. Omdat wij niet bij de manege gepauzeerd hebben, gaan we hier even naar binnen om mijn water aan te vullen. Binnen worden we hartelijk verwelkomd door een vrijwilliger daar en als wij om koffie vragen krijgen we die, en dat is nog gratis ook! En we raken gezellig aan de praat met hem. En omdat we bijna bij de finish zijn en er regen wordt verwacht, gaan we weer door nadat Hans een donatie heeft gedaan voor het arboretum. Ik mag ook nog van het toilet gebruik maken.

Het parkje is prachtig om door te lopen, de kleuren komen weer tot leven na een paar regenbuien. En het ruikt heerlijk.

Hans wil nog even een krentenbol opeten op een bankje daar. Na vijf minuten gaan we weer door naar de finish. We komen langs de parkeerplek van onze auto en stappen in voordat de buien losbarsten. Maar dat valt gelukkig mee! Om 13.40 uur rijden we weg, nagenietend van een heerlijke wandeling!

Heuvelland4Daagse 6-8 t/m 9-8 / 4x 14 km

Wij gaan dit jaar weer een keer de 37e editie van Heuvelland wandelvierdaagse lopen in Limburg. Het is ook gelijk de start van onze vakantie en de vierde keer dat we hier aan deelnemen. 

Op woensdag kunnen we al de startbandjes ophalen en omdat we vroeg van huis waren vertrokken zetten we de auto op het grote parkeer terrein naast het starterrein. Het is hier super goed geregeld met duidelijke aanwijzingen en veel bankjes en horeca. De consumpties betaal je met bonnetjes die je apart moet aanschaffen. Wel duur zeg, 3 euro per bonnetje! Een biertje (klein)1 bonnetje, een Radler 1,5! Je bent zo door je bonnetjes heen! We komen Fred tegen die hier ook gaat wandelen, dit keer op de 14 km “vanwege zijn leeftijd”. Er doen heel veel wandelaars mee vanaf 60 jaar blijkt later uit de cijfers. Wij vinden de 14 km gewoon een mooie afstand, niet te kort en niet te lang en je hebt de hele dag de tijd, geen tijdsdruk zoals in Nijmegen. We drinken er een biertje op, en na deze gezelligheid gaan we inchecken in ons hotel in Maastricht. Dat is een fijne uitvalsbasis, maar 8 minuten rijden!

Dag 1 Bemelen en Cadier en Keer

We rijden donderdagochtend naar Berg en Terblijt en worden op de grote parkeerplaats geleid. Goed geregeld met verkeers begeleiders. Elke auto wordt keurig naar een plekje verwezen. Het is een paar minuten lopen naar de start en het is mooi wandelweer, het jasje kan uit blijven de hele dag. Wandelstokken mee voor de soms moeilijk begaanbare wegen. Ik stuur een appje naar Syl dat wij op pad zijn en dat we haar wel op de rust zien. Zij loopt met haar Hans ook al jaren deze vierdaagse, zij zitten op een camping vlakbij.

Na een paar honderd meter word ik aangesproken door een man: “heee, Rotterdam!”. Ik draag mijn marathonshirtje met achterop Rotterdam. Een joviale man waarmee ik in gesprek raak. Hij komt uit De Lier! Wat grappig, mijn familie ook. Hij heeft een écht Westlandse tongval. Helaas ben ik zijn naam vergeten te vragen. Hij loopt 28 km en zijn eerste keer. Zijn snelheid is ook hoger dus al snel verdwijnt hij uit mijn gezichtsveld. Als we een steile berg, de Bemelerberg, af moeten trek ik mijn wandelstok te hard uit, waardoor hij niet meer te gebruiken is. Maar gelukkig heeft Hans er ook eentje die ik dan mag gebruiken, hij kan wel zonder.

Bij de pauze in Cadier en Keer, een aardappelboer Hovagro BV Blankenberg komen we Fred tegen die daar al een tijdje zit en vlak daarna komen Syl en Hans er aan. Wij hebben daar vrij lang gezeten. Met vlaai natuurlijk en een bakkie waterige koffie. 

En dan op de terugweg naar Berg en Terblijt, die gaat langs mergelgroeven en over bospaadjes. Hele smalle paadjes waardoor we af en toe in de file komen te staan. Dat vind ik niet erg, even bijkomen hahaha! Maar soms zijn de paadjes zó steil, dat we langs een touw moeten lopen om ons er aan vast te houden! Best wel spannend! En pittig voor de beenspieren! Maar ook dat overleven we en komen we, na de laatste berg beklommen te hebben, aan in de airco want het was best warm vandaag. Het diner was lekker, ik had een pokebowl.

Dag 2 Margraten

Vandaag hetzelfde ritueel: ontbijten, naar Berg en Terblijt 8 minuutjes met de auto, parkeren en lopen naar de start. Syl en Hans starten wat later, we spreken af bij de rust. Al snel komen we Fred tegen, hij logeert bij de scouting in het dorp en we zien hem aankomen, hij moet zich nog bij de start melden. Hij roept ons toe dat hij ons wel inhaalt. En dat klopt. Ook al is hij “op leeftijd” zoals hij zelf zegt, hij kan best doorstappen! 😄

En zo lopen we al grappend en grollend naar de rust. Onderweg foto’s makend en Fred vraagt of ik een foto van hem wil maken bij een straatnaam bordje Mathieu van der Poel allee. Fred raakt in gesprek met een wandelaarster die er wat over wist. Dit stukje was een onderdeel van de Amstel Goldrace en op dit pad was een cruciaal moment voor hem zodat hij die race won. Een leuk weetje!

We lopen langs een grote koeienstal en ik ben wel nieuwsgierig hoe ze erbij staan, lekker in de schaduw. Het zijn er megaveel en een robot komt langs om de vloer bij te houden. Heel apart.

De rustpost is bij boomkwekerij Rob Frijnts in Margraten. Daar bakken ze live heerlijke pruimenvlaai maar ik hou het op een puddingvlaai. Fred zoekt een plekje en wachten we op Syl en Hans. Het is hier goed toeven, lekker in de schaduw want we zitten in een mega grote ruimte van het bedrijf. Er is plek genoeg. Voor wie wel buiten in de zon wil zitten is er ook genoeg plek.

Na de vrij lange rust gaan we weer op pad. Fred en Syl hebben dezelfde achternaam maar zijn wellicht geen familie. Ze grappen en grollen erover, Fred noemt haar mijn zus 😂

Dan lopen we langs een prachtig veld met zonnebloemen, daar willen wij wel een foto van. En zo geschiedde, we maken van elkaar foto’s met de mooie zonnebloemen op de achtergrond. Lopend tussen de open velden hoop ik dat de finish niet lang meer op zich laat wachten. En dan zien we een ijsco karretje staan, en Syl en Hans staan er vlakbij een ijsje te smikkelen. Daar heb ik ook zin in. Het is een leuk klein karretje van een klein meisje, Famke, die wat centjes wil verdienen voor de vakantie. Dat doet ze goed! En het ijs is heerlijk en niet duur, 1 euro voor een bolletje. Ze belooft er morgen weer te staan ergens op de route.

Als we bijna bij de finish zijn maar nog niet helemaal, zien we het cafeetje waar we eerder hebben gerust tijdens een andere editie. Syl is er al en heeft wat stoelen kunnen bemachtigen. Fred heeft bier uit een blauw flesje en ik hou het op een Radler 0,0.

Hierna is het niet ver meer, maar we moeten natuurlijk nog een berg beklimmen naar de finish. Als dat gebeurt is komen we weer aan bij de finish, melden ons af en drinken er een biertje op! Dag twee is in de pocket zonder voetproblemen. Heel blij mee! Vanavond zijn we bij Syl en Hans op de camping uitgenodigd voor een BBQ. Het was erg gezellig en lekker!!

Dag 3 Valkenburg

Vandaag blijkt het een warmere dag te worden. Na het opstart ritueel lopen wij het dorp uit richting Valkenburg. We zijn de bebouwde kom nog niet uit of we moeten een flinke afdaling maken! En het is deze dag veel door bossen lopen wat niet zo erg is want er is veel schaduw. We spreken af dat we na een uur lopen een pauze nemen, als er een bankje beschikbaar is. Helaas niet na een uur maar na vijf kwartier bikkelen over de flinke heuvels en dalen zien we een boomstronk waar ik even op kan zitten. We zijn nu wel bijna bij de rust in Valkenburg dus nog even volhouden 😅 

Als we Valkenburg inlopen is de rust bij het Shimano fiets centrum heel druk en de schaduwplekken miniem. Fred komt aangelopen maar heeft al gerust en gaat weer verder. Wij zoeken schaduw…..dan zien we Syl en Hans ook aankomen en Syl pakt er een bankje bij, ook handig! Rick en Frits zijn er ook.

De route gaat verder langs de Geul, die niet zo laag staat als verwacht. Het is een mooi pad en meandert maar door met af en toe leuke doorkijkjes en bruggetjes. En ook veelal in de schaduw dus erg prettig wandelen. Als we na een flinke heuvel amechtig boven komen, zien we het ijsjes meisje weer. En wie zien we ook? Syl en Hans! Zij staan weer een ijsje te eten en wachten op ons. Ik wil nu ook wel weer een ijsje en neem het er lekker van, er is zelfs een stoeltje om op te zitten! Even opladen voor we de laatste berg moeten beklimmen. Dit keer een andere, minder steile berg. We komen wat verder in het dorp Berg en Terblijt aan. En moeten dus nog door een paar straatjes naar de finish lopen. Wel leuk dat de routes elke dag iets anders zijn! 

We melden ons af en drinken er een biertje op. 

Dag 4 Schimmert

De weersvoorspellingen van vandaag doet Fred besluiten de kortste route te gaan lopen. Dat mag bij deze vierdaagse, je kan elke dag een andere afstand lopen als je wil. Maar wij gaan gewoon 14 km lopen.

De route gaat langs aardappelvelden en door maisvelden om uiteindelijk aan te komen bij de rust, Schutterij Schimmert. De muziek staat hard…..teveel prikkels! Vanmorgen had ik in de ontbijtzaal ook zo’n moment. Ik moet rustig de dag op kunnen starten! Dus ik was al niet zo in mijn hum…….

Gelukkig komen Syl en Hans er ook aan, gezellig! We gaan na afloop van de tocht lunchen in een leuk eettentje, “Van alles get”. Ik kijk daar nu al naar uit.

Wat het weer betreft, het blijft een beetje heiig, de zon wil niet echt doorbreken en dat is alleen maar gunstig! De route van deze dag heb ik niet meer zo in beeld, ik herken wel veel van vorige edities. Als we bij het begin van de laatste berg zijn maakt Hans nog een foto van een brugmomentje en dan zie ik Syl zitten met een man naast zich die ik herken als Ate! Ik ga eventjes bij hen zitten. Helaas is de ijscoman die hier altijd stond weg maar even later worden we verrast door Famke die op de helft van de berg staat. Heerlijk hoor! Syl en ik nemen hier weer een ijsje en Hans heeft er ook oren naar. Helaas is het stoeltje bezet maar ach, het is nog maar een klein stukje naar boven!

Wij worden op een alternatieve route gewezen, iets minder steil omhoog. Hans kiest voor de originele route en hij is 10 minuten eerder boven, hoe dan?

We worden als helden onthaald in Berg en Terblijt, krijgen een roos en een mooie medaille! Dat is nieuw, want andere jaren kon je een medaille bestellen of je kon er ook voor te kiezen om zonder medaille te lopen. Dit jaar is de organisatie in handen van een nieuwe organisator, de PEPrcompany die ook de Amstel Gold Race organiseert. De Heuvelland4Daagse heeft nu ook een andere naam: Heuvellandwandelvierdaagse. Er hebben dit jaar 8300 wandelaars deelgenomen. Een record. Ik hoop alleen niet dat het er nog meer gaan worden want dan is het helemaal niet te doen op de smalle wandelpaden. Het was soms nu al veel te druk! Zeker met de langere afstanden erbij en snellere wandelaars die willen maar niet kunnen passeren.

Wij drinken er nog een drankje op en gaan gezamenlijk naar het lunchcafé. Dat zit maar een paar honderd meter van de start vandaan. Heerlijk gegeten daar, een aanrader!! En de zon is nu echt gaan schijnen en is het toch nog erg warm geworden.

Dat is het einde van een heerlijke wandelweek, zonder noemenswaardige problemen gelopen. 

Wij gaan nog een paar daagjes vakantie vieren in Sittard en in het Meerdal. Zin in!

Meer foto’s klik hier

Sommige mensen wandelen voor altijd met je mee

Hoe het ooit begon…..

“Ga jij dit jaar de vierdaagse nog lopen?”

Het is een vraag die ik al sinds 2008 ieder jaar krijg. En mijn antwoord is altijd hetzelfde: ja.

Wat ooit begon als een idee van een collega tijdens onze lunchwandelingen, groeide uit tot een jaarlijkse traditie die veel meer betekent dan alleen vier dagen wandelen. Na een afgelaste Vierdaagse in 2006 vanwege extreme hitte en een mislukte poging in 2007 door blessureleed, was ik er eigenlijk van overtuigd dat langeafstandswandelen niets voor mij was.

Totdat Marina op mijn pad kwam.

Via het forum van de Nijmeegse Vierdaagse las ik haar verhaal. Marina had borstkanker en haar grote wens was om de Vierdaagse te lopen. Ze zocht iemand om mee te trainen. Haar oproep raakte me en al snel wandelden we samen kilometers weg. We verschilden flink in leeftijd, maar dat speelde geen enkele rol. We praatten, lachten, deelden verhalen en motiveerden elkaar.

In 2008 stonden we samen aan de start in Nijmegen. Het werden vier bijzondere dagen. We genoten van elke kilometer en voor het eerst haalde ik zonder problemen de finish. Met een arm vol gladiolen namen we afscheid, overtuigd dat we elkaar het jaar erop weer zouden zien.

Maar het liep anders.

Kort daarna kreeg Marina te horen dat de kanker was uitgezaaid naar haar hersenen. Op 18 februari 2009 overleed ze. Ze werd slechts 33 jaar oud.

Dat verlies raakte me diep. Toch stond ik datzelfde jaar opnieuw aan de start. Alleen, maar eigenlijk ook weer niet. Tijdens het wandelen waren er overal herinneringen aan Marina. Ik noem ze nog altijd mijn Marina-momentjes. Vooral op de zware momenten hoor ik haar stem weer.

Zoals die ene keer toen ik uitgeput op een muurtje zat en zij droog opmerkte: "En dat voor die kutgladiolen en een stukkie metaal!"

Ik moest toen verschrikkelijk lachen. En eerlijk gezegd doe ik dat nog steeds als ik eraan denk.

Sindsdien loopt Marina elk jaar een beetje met me mee. Soms draag ik tijdens de intocht een shirt met haar foto en de tekst In loving memory Marina, walker forever. Mensen spreken me er regelmatig op aan en dan vertel ik met trots over de bijzondere vrouw die mijn leven verrijkt heeft.

Dit jaar verliep de Vierdaagse anders dan gehoopt. Door een val op Eerste Pinksterdag kon ik minder trainen en op de tweede dag kreeg ik zoveel last van mijn voet dat ik besloot niet verder te lopen. Een moeilijke beslissing, maar soms moet je luisteren naar je lichaam.

Toch kreeg deze Vierdaagse een onverwacht mooi cadeau.

Ik heb contact met Nynke, de inmiddels 19-jarige dochter van Marina. Op de eerste wandeldag stond zij langs de route op me te wachten. Toen ik haar zag, zag ik ook haar moeder even terug. Dat moment raakte me enorm.

En dus weet ik nu al wat mijn antwoord zal zijn als volgend jaar opnieuw die bekende vraag wordt gesteld.

Ja, ik loop weer mee. Voor mezelf, voor de herinneringen en een beetje voor Marina. Want sommige mensen wandelen voor altijd met je mee.

Nijmeegse vierdaagse 2026 die een tweedaagse werd 20-21 juli

Foto’s

Zoals ieder jaar sinds 2006 heb ik mij ingeschreven voor de Nijmeegse Vierdaagse. Hoewel ik het vorig jaar als minder leuk als anders had ervaren, toch maar weer gedaan. Ook mijn logeerplek is weer sinds het derde jaar bij Aad en Merit die in Nijmegen wonen, vlakbij de Wedren. Voor mij 10 minuten fietsen alhoewel mijn huisgenoten gewoon gaan lopen elke dag! Ik logeer hier met met nog drie mannen, Sander, Ramon en een nieuwe gast Jo uit Limburg. Heel gezellig!

Hans brengt mij op maandagochtend naar Nijmegen. Eerst bij de logeerplek aanmelden, Aad en Merit en de andere gasten behalve Jo zijn er ook al. Een hartelijke begroeting volgt, een beker citroen water en een babbeltje en snel weer naar het centrum want ik heb geen rust voordat ik mijn bandje heb. Die zit snel om de pols, een paar foto’s en dan een lunch plek zoeken. Als we onderweg zijn hoor ik ineens: Ineke!! En ja hoor, Annika, Syl, Aike en Carola staan daar. Nog even gekletst en daarna naar de RWV stand om mij daar aan te melden. Als dat gebeurt is wandelen we naar het centrum. Het is enorm druk!

Bij Dock17 aan de Waalkade gaan we lekker lunchen, met zicht op de Waalbrug. Daar lopen we morgen twee keer over, op de heen- en terugweg. Altijd een mooi gezicht. Na de lunch gaat Hans naar huis en ik vermaak mij in de stad. Ik loop een rondje via de Ramblas en de Vereniging terug naar de Wedren waar ik nog een “barometerfoto” laat maken. Terug op de fiets naar mijn logeerplek. Daar staat het eten bijna klaar. Sander en Ramon gaan in de stad eten, we zijn nu met z’n vieren. Ook gezellig. We eten een hartige taart en het smaakte voortreffelijk.

Na het eten ga ik mij voorbereiden op de volgende dag, alles klaarzetten zodat ik morgenochtend niet hoef te zoeken. 

Dag 1 - Leuke Ontmoetingen - Elst 

Ik word wakker na een gebroken, korte nacht. Ik mag 30 km lopen en de start is tussen 7.00 uur en 8.00 uur. Omdat ik geen zin heb om lang te moeten wachten tussen al die wandelaars, ga ik vrij laat naar de start. Om 7.15 uur stap ik op de fiets en sluit om 7.30 uur aan in de rij. Dit jaar is er weer voor een andere procedure gekozen en ik denk niet de beste. Het is onoverzichtelijk en druk! Er worden twee plastic ballen rond gegooid, die men dan voort kan bewegen met de handen ter vermaak. Nou….van mij mogen ze dat voortaan laten, ik kreeg ineens die bal tegen mijn hoofd toen ik even niet oplette. Lekker dan….maar ja, de tijd ging door en om 7.43 uur mocht ik gaan lopen.

Al slaapwandelend loop ik de stad uit richting de Waalbrug. Dan hoor ik ineens: hee Rotterdammert! Ik draag vandaag mijn blauwe Rotterdam Marathonshirtje. Maarten en Maike lopen achter me. We raken gezellig in gesprek en zo lopen de km’s vanzelf onder de voeten door. Nou…..vanzelf…..ik moet echt een tandje erbij doen voor mijn gevoel. Dus toen we in Oosterhout aankwamen voelde ik al wat pijntjes opkomen, dit is niet goed. Dat heb ik normaal niet. Ik zie ineens een bekende wandelaar langs de route staan, we kletsen wat en Maarten en Maike verlies ik uit het oog. Ik ga nu ook even erbij zitten om mijn sok goed te doen, misschien zat hij dubbel ofzo???

Ik ga weer door tot het Wapen van Valburg. Daar aangekomen loop ik een nagenoeg lege zaal binnen, en neem een kop soep en jus d’orange. De soep is lauw helaas maar wel lekker voor het zout. Als ik naar buiten stap, zie ik bijna geen wandelaars meer! Maud staat langs de kant, steek ik mijn duim op en zij schudt neeee….ze is gestopt helaas. Vanwege pijn in de rug. Wat jammer voor haar. Na een paar bemoedigende woorden loop ik verder. Naar Elst dan maar. Voor me en achter me nauwelijks wandelaars, wat is dit? Loop ik zo achteraan? In Elst zie ik ook al mensen langs de kant die aan het opruimen zijn, lekker dan. Gezellig hoor!! Gelukkig zie ik Sjaan wel zitten. Haar broer woont hier. Zij is de vriendin van mijn zusje en ze zit elk jaar langs de route. Tot vorig jaar had ik haar hier nooit gezien. Ik krijg een lekker bakkie koffie, een koek en een pakje drinken, maar blijf niet lang zitten want voor mijn gevoel heb ik straks misschien tijd tekort?

Als ik Elst uitloop hoor ik zeggen:”nou, ze lopen hier wel steeds slechter”……pardon??? Dat is ook niet aardig.

Verderop zie ik Ilona die met haar dochter komt aanmoedigen en ik maak heel even een kort praatje want ik moet doorrrrr……..zij maakt nog een actiefoto van mij. Dan komt het vervelendste stuk van deze dag, het industriegebied van Elst tot Bemmel. Ik doe mijn muziek in mijn oren en loop dapper verder. Aan het eind een verrassing, de route is ietsje anders! In Bemmel is het weer een feestje want de andere afstanden zijn er weer bij gekomen en is het wat drukker gelukkig.

Eindelijk zie ik de RWV stand en ga daar eventjes zitten. Een drankje en een peptalk en weer doorrrrr……

Dan komt Lent dichterbij gelukkig maar voor mijn gevoel duurt het lang voordat ik de Via Begonia oploop. Want ik weet dat het daarna niet meer zover is naar de Waalbrug. Gelukkig geen opstoppingen in het tunneltje en ik loop de brug over naar het centrum. Ik heb niet zo veel tijd meer. Ik zie ineens Nynke, de dochter van Marina staan. We vliegen elkaar om de nek, ze loopt een stukje mee maar niet tot de scanner, dat mag niet. Het is 16.45 uur als ik gescand word! Jeetje, dat scheelt niet veel, en het kostte me ook veel meer moeite dan andere jaren. Mijn voet doet aardig veel pijn. Met Nynke blijf ik even op de Wedren zitten tot de hekken weer open gaan want mijn fiets staat aan de andere kant. Als ik thuis ben kijk ik wel wat de schade is. Maar het eten is bijna klaar, ik kan pas gaan douchen als ik gegeten heb. 

Sander en Ramon eten gelukkig nu wel mee, des te gezelliger! We eten pasta.

De schade: een blaar op mijn hiel (hoe dan) en van mijn voorvoet is het vel dubbel gaan zitten (hoe dan maar wel pijnlijk!). Na het douchen smeer ik de voeten in met Hirschtalg crème om ze in te laten drogen.

Dag 2 - Heel veel pijn - Wijchen

Om 6.15 uur gaat de wekker maar ik ben daarvoor al wakker. Ik tape mijn voeten in, ga ontbijten en stap daarna op het fietsje naar de Wedren. Om dezelfde tijd in de rij en precies 15 minuten later mag ik weg. Richting Alverna, maar eerst nog ruim 8 km door de stad banjeren. Na 20 minuten lopen voel ik het, dit gaat hem niet worden Ien! Ga terug, nu kan het nog zei een stemmetje in mijn hoofd. Maar een ander stemmetje zei: nee, loop maar door misschien loop je het eruit. Maar dat was een misrekening, ik blijf pijn houden. Het is net alsof ik op glas scherven loop. Ik verbijt de pijn maar dat is niet leuk wandelen. Ik probeer een uur te lopen en ga dan pas zitten. Even koffie drinken bij mijn vaste standje. Die stoppen er helaas mee, dit is het laatste jaar. Na 15 jaar is het genoeg geweest zei de man.

Ik loop weer in de achterhoede, het is stil om mij heen. Ik doe mijn oortjes in ter afleiding en stamp verder. In een slakkentempo. Ik zie weer mensen langs de route opruimen. Dat is echt niet leuk, mensen in de achterhoede hebben ook aanmoedigingen nodig! Wat mij ook opvalt, weinig stands met voedsel verkoop. Of stands die al los/leeg verkocht zijn! En veel motoren tussen de wandelaars,  controleurs ter beveiliging van de Vierdaagse.

Gisteren werd ik aangesproken, waar is uw bandje? Die had ik onder mijn bandana aan mijn pols zitten. Niet zichtbaar. Maar ja, alles voor de veiligheid en crowdcontrol.

Als ik bij Blije Dries ben, een speeltuin met terras, ga ik een lekkere soep halen om even bij te komen. En ook hier is het rustig, geen rijen en een bijna leeg terras. De soep is heeeel lekker maar ik moet doorrr…..Margrit en haar vriendin zitten hier ook. Zij gaan net iets eerder weg als ik, richting Wijchen.

Daar loop ik een stukje op met een dame, even gezellig babbelen. Zij draagt het rode KWF shirt. Dan zie ik ineens Dini zitten, of nee….zij roept mij! Wat leuk. We babbelen even maar ik moet echt weer door want ik heb het gevoel dat ik in tijdsnood kom. Dat gevoel is niet fijn. In Wijchen is het druk maar wij kunnen zo doorlopen er is geen file. Ik kijk nog of ik mijn buurtjes zie maar nee, helaas.

Bij de RWV stand word ik weer liefdevol opgevangen door de dames. Een fijn moment om naar uit te kijken! Helaas druppelt het af en toe, geen echte regen maar toch niet zo gezellig. 

Na Wijchen komen Beuningen en Weurt maar eerst nog lopen over lange, rechte wegen. Ik ben er klaar mee. Dan voel ik ineens dat iemand mijn hand pakt, een hele knappe militair! Hij zegt: wat ligt daar? En hij wijst naar de grond. Ik zeg: niks. Hij zegt dan: waarom loop je dan zo gebogen?? Ik moest erg lachen, en hij liep weer door…..

Bij de Kwbn stand ga ik naar binnen. Dat doe ik eigenlijk nooit maar dacht kom. Ik ga eens kijken. Mijn pasje op mijn telefoon moet ik laten zien en krijg dan een groen bandje voor de volgende dag. Het is stil op het immens grote veld en ga, na het “kuiten spuiten door Perskindol” naast een mevrouw zitten. Ze zegt: wil je ook een yoghurtje, ga ik wel voor je halen hoor. Je ziet er moe uit, hier neem een mandarijn en bla bla bla. Zo’n lief en gezellig mens! Ze loopt ook nog eens de 50! Ze is hier met haar neven om geld op te halen voor een school in Malawi. Ze heten De Matties. De neef komt bij me zitten om de app te laten zien om te doneren. Het lukt niet dus ik zeg stuur maar naar mijn mobiel ik kijk straks wel. Dat is gelukt, ik heb ook gedoneerd. Ik krijg nu ook steeds updates van hun wandelavontuur, zo leuk. De tante heeft een t-shirt aan waarop staat: stoere tante. En dat is ze!! Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht als ik weer verder loop. 

Voordat we Beuningen in lopen moeten we een brug over. Voor die brug stonden vorig jaar mijn vriendinnen van de marathon speciaal voor mij, nu waren ze er niet helaas……

Op de brug staat een dame mij aan te moedigen en ze biedt mij haar arm aan, samen lopen we er overheen, zo lief! Ze had zelf 1x 50 gelopen dus ze weet wat het is om af te zien. In Beuningen is het een feest maar het gaat langs mij heen, ik wil alleen maar dat de finish dichterbij komt. Maar voor mijn gevoel gebeurt dat niet……..

Dan komt Weurt en de Via Flamingo. Ook dat gaat langs me heen. Een Vierdaagse official roept naar me: een stapje erop hoor, je hebt nog een uur en 20 minuten!!! Whut…..?? Hoe dan, we moeten nog door het Waterkwartier en over de Waalkade, de Hertogstraat en het Faberplein! Vanaf hier heb ik voor mijn gevoel “tempo” gemaakt want ik was als de dood dat ik te laat zou zijn. Maar dat gevoel is niet fijn. Ook niet dat er steeds tegen me gezegd wordt het is nog zoveel km, doorlopen mevrouw!! Vanaf hier heb ik ook niet meer gerust. Ik krijg nog een biertje in mijn hand gedrukt, de tweede. Wel lekker fris en weer door…..

Ik zie eindelijk de Waalkade maar wat is die lang……en die Voerstraat, zó steil! Ik kom niet vooruit! Eindelijk, de Hertogstraat, gelukkig geen opstopping hier dus ik kan doorlopen. Mensen roepen constant: doorlopen mevrouw, nog ……minuten. Ik werd er gek van. Met stoom uit mijn oren langs de tribune. Daar zie ik bekenden, zoals Carla, Tina en Elly maar ik moest door……nog 3 minuten om aan te melden. Eindelijk, eindelijk bereik ik de scanhokjes en kan ik om 16.59(!) uitscannen. Ik ben kapot! Letterlijk want mijn voeten…..ik wil niet weten hoe ze er nu uitzien…..

Op de Wedren. Zitten…..waar, want het is druk. Ik zie een plekje……hè hè ik heb het gered. Ik zie Connie voorbij lopen, zo fris als een hoentje. Zij was om 14.00 uur al binnen na 50 km. Hoe doen sommige mensen dat?? Die lopen zo makkelijk! Ben jaloers hahaha. We kletsen wat tot ze weer verder gaat. 

Dan ga ik toch maar mijn fiets opzoeken, loop ik de verkeerde straat in, ik zie de fiets niet…..hoe dan. Toch vind ik hem uiteindelijk en fiets terug. Uitgeput bel ik aan. Ik vertel hoe het gegaan is….na het eten gaat Ramon mijn voeten proberen te herstellen. Met eindeloos geduld haalt hij de tape eraf met olie. Daarna ingesmeerd met skinlube. Er zit geen blaar maar doet wel heel veel pijn. Nou ja….even uitrusten, strompelend naar de douche, en onder de douche besluit ik niet meer te starten morgen. Ik heb teveel pijn. En die pijn is er morgen ook. Ik krijg een pilletje tegen de pijn en duik mijn bed in.

Dag 3 - Naar huis

Ik heb verrassend goed geslapen, word ik wakker zonder wekker. Hans heb ik gister gebeld, hij is om 9.30 uur bij mij. Ik ontbijt alleen, en even later komen Aad en Merit naar beneden. Ze hebben met me te doen, vinden het heel naar dat het zo gelopen is. Maar ach, ik heb er vrede mee. Met zoveel pijn lopen is niet fijn en ik hoef mezelf niet te bewijzen want ik heb het al 16x wel gedaan! De 17e komt nog wel een keer……of niet? Daar heb ik nog geen antwoord op. Eerst maar eens herstellen. Ik heb ook geen foto’s gemaakt gisteren want ik was teveel met mezelf bezig. We komen om 12.00 uur thuis zonder files. Uitpakken en uitrusten en vroeg naar bed.

Dag 4 - The day after - Thuis in Spijkenisse

Na een zeer goede nachtrust doet mijn voet nog steeds pijn, het is een goed besluit geweest te stoppen. Ik krijg steeds berichtjes van vrienden en kennissen op Facebook en whatsapp over hun verrichtingen en beterschap meldingen. Ook van de Matties. Zij stuurden zelfs een filmpje om mij beterschap te wensen. Ze hebben € 13.000 euro opgehaald! Geweldig. En ook alle drie de finish gehaald. En al mijn vrienden, die ik via Whatsappjes gevolgd heb ook. Wij zijn deze dag lekker wezen lunchen met de kids in Oud-Beijerland, ook leuk en gezellig. Dus een raar einde aan deze vierdaagse week.

De enige foto van roze woensdag door Elly gemaakt

Mijn voet vandaag

Hoek van Holland 10-7-26 / 10 km

Omdat het vandaag weer zo warm wordt en ik toch nog een keertje wil wandelen besluiten Hans en ik om naar Hoek van Holland te gaan met de metro. Ik heb een route op Komoot staan die ik al een keer eerder heb gedaan maar dan in de winter. Het lijkt me wel leuk om het in de zomer ook te doen.

Het is wel ruim een uur reizen met de metro naar Hoek van Holland. Bij station Hoek van Holland Haven stappen we uit. Het parkje in. Lekker rustig en koel maar omdat ik Komoot nog niet aan heb gedaan lopen we verkeerd. Ik zie een huis en dat was de vorige keer niet zo. Even kijken op de app dan maar en weer door. Tot we aan de rand van de duinen komen, tegenover een gigantisch mooi huis de trap op. Die was de vorige keer geblokkeerd. Nu zie ik waarom: er zijn gloednieuwe hekken geplaatst en het pad is vernieuwd. We worden getrakteerd op een mooie duinroute. Even worden we op het verkeerde been gezet: het pad wat we moeten lopen is overwoekerd. Dan maar over het fietspad en oppassen voor langs razende fietsers! Na een tijdje mogen we gelukkig weer op het voetpad, deze keer niet overwoekerd. We passeren wat strand opgangen en zien legers van dagjesmensen die naar het strand gaan, het is gewoon heerlijk strandweer vandaag!

En dan zien we in de verte een camping met een eetcafé ernaast. We hebben wel zin in een bakkie! We zitten nu bijna op de helft van de route dus dat komt mooi uit. Met een appelpunt erbij natuurlijk. Lekker genieten.

Na een poosje besluiten we weer op te stappen, nog een lange rechte weg naar het strand. Bij ‘s-Gravenzande gaan we het strand op. Met de wind in de rug en hoog water lopen we zo goed en zo kwaad als het gaat naar het eindpunt. Dat ligt nog 4 km verder. Op het strand is het levendig druk. Niet zo druk dat je over de hoofden moet lopen en er zitten zelfs stille stukken tussen. En ook een stukje over het naakt strand waar bijna alleen mannen gebruik van maken.

Voorbij het naaktstrand kunnen we weer over beton platen lopen maar daarvoor moet je toch een stukje omhoog door het zand ploeteren. Daarna is het relaxed lopen naar Hoek van Holland strand, het eind- of begin station van de metro. 

Voordat we terug gaan nog even het zoutverlies aanvullen met een lekker patatje. Jummieeee!

Dit was weer een heerlijke dag, de laatste wandeling voor de Vierdaagse. Nog 3 dagen werken, dan ga ik donderdag inpakken.

20 jaar!

Met ruim 200 duizend views kom ik tot de ontdekking dat mijn blog al 20 jaar bestaat! Vanaf 2006 houd ik mijn wandelavonturen bij in deze blog en hoop daarmee mensen te vermaken. Ik vind het zelf ook wel fijn om alles bij te houden want soms kom ik op plekken dat ik denk: hé hier ben ik vaker geweest! En ook: hoe vaak hebben we deze tocht al gelopen? Dat kan ik dan mooi nalezen hier.

Ik ben er best trots op dat ik deze mijlpaal heb bereikt!

Delft-Zuid tot Marconiplein Rotterdam 28-6-26 / 16 km

Vandaag weer een training gelopen, want ja het duurt nog maar 3 weken voordat de Vierdaagse begint. Mijn knie voelt goed aan, eens kijken hoe het gaat na 20 km wandelen.

Maar zoals dat gaat, plannen maak je om gewijzigd te worden, het werden er 16! Het hoe en waarom lees je hier.

Hans en ik nemen de metro naar Schiedam om vanuit daar met de trein naar Delft Campus (Delft Zuid) te rijden. Daar starten we met deze lijn wandeling, van A naar B. B is Rotterdam centraal maar zoals gezegd, zover komt het niet.

Eerst lopen we langs de Schie vanuit het station, richting het Abtswoudse bos. Dat komt mooi uit, want vandaag is het warm! Niet zo heel erg warm als afgelopen dagen met temperaturen van over de 30 maar wel 25 graden en dat is ook warm!

In het bos is het koel, maar ook druk met fietsers. Het is zondag, en het lijkt erop of er veel fietsclubjes zijn die op de pedalen stappen. Gelukkig kunnen we ze goed ontwijken maar het blijft oppassen!

Na een tunneltje mogen we een stukje onverhard lopen. Hans zet een verkeersbord op de foto: voetpad hier. Eeeuhhh waar? Het is niet te zien. Omdat ik deze route al eens eerder liep, weet ik dat we hier heen moeten en dat lukt aardig. We lopen hier ook in de schaduw, dat scheelt.

Na dit onverhard gedeelte mogen we langs het spoor lopen. En laat de zon nu net op dit moment achter een dikke pak wolken zitten. En er waait een verkoelende wind. Het is dus niet onaangenaam om hier te wandelen. En zo richting het Beatrixpark. Maar eerst onze eerste rust op een bankje na ruim 9 km wandelen. Even bij komen en weer verder. Ik weet dat er in het Beatrixpark een restaurant zit, we lopen er langs. Omdat we nog geen koffie hebben gedronken strijken we hier neer voor een bakkie cappuccino met wat lekkers erbij. We komen binnen in een gekoelde ruimte maar willen op het terras. Want daar waait ook een verkoelend windje en we zitten in de schaduw aan een vijver. Heel mooi.

Na de koffie vertrekken we weer maar eerst een ijsje, daar heb ik heel veel zin in! Dat geeft een echt zomers gevoel en past wel bij deze temperaturen! Verderop op een bankje vlakbij het restaurant eten we het ijs op om vervolgens weer verder te gaan. Maar ik heb het reuze benauwd gekregen van het weer en het tempo zakt drastisch. Mijn knie gaat goed gelukkig.

Via een paar straatjes in Schiedam, Hans ziet een schaakspel met koetjes in een etalage, komen we aan in het centrum en lopen langs de Schie over de 

Lange Haven. Daarna over de Buitenhavenweg langs de Buitenhaven naar Rotterdam Marconiplein. Want hier besluiten we tot het metrostation te lopen in plaats van tot Rotterdam Centraal. 

Maar voordat we daar aankomen, gaan we nog heel even op een bankje zitten aan het water van de Merwedehaven, met zicht op de watertaxi en het asielschip. Een cruiseschip omgebouwd tot asielcentrum. Je kan op een slechtere plek terechtkomen!

Na de pauze lopen we de laatste 900 meter naar het metrostation Marconiplein. Ik moest nog even een OV-chip truc uitvoeren omdat ik was vergeten uit te checken vanmorgen. Dan stappen we in een nagenoeg lege metro, op weg naar Spijkenisse. Vanaf daar nog 1 km lopen naar huis. Dus uiteindelijk heb ik 16 km gelopen vandaag! Blij mee, want het gaat in een stijgende lijn en ook al ging het vandaag niet helemaal vlekkeloos, ik ben tevreden! 

Romeinse Limespad De Meern - Utrecht 22-6-2022 / 7,8 km

We willen dit weekend etappe 7 afmaken. Die moesten we noodgedwongen afbreken op Tweede Pinksterdag omdat ik toen op mijn knie viel. Nu gaat het weer goed met lopen al kan ik nog niet meer aan dan 10 km gaan we vandaag op pad. Het startpunt is de plek waar ik gevallen ben.

Eerst vanuit ons Van der Valk hotel in Vianen met de auto naar de bushalte, 20 minuutjes rijden. De bus brengt ons naar de Meern. We zetten de “onheilsplek” van toen op de foto. 

Daarna lopen over meanderende paadjes door het Mauritspark. Zelfs een vlonderpad ontbreekt niet. Prachtig en we genieten hier van de stilte. Het is maandag dus de meeste mensen zijn op het werk, we zien af en toe een hondenuitlater.

Het is volop genieten want we lopen langs de randen van de bebouwde kom en veel door het groen.

Dan komen we aan bij het Castellum Hoge Woerd, een archeologisch museum. Het is een reconstructie gebouwd op de plek waar daadwerkelijk een Romeins fort heeft gestaan. Het is een groot gebouw en bevat een museum,, het beroemde Romeinse schip De Meern, een theater Podium Hoge Woerd, een stadsboerderij en educatief centrum en een café en evenementen ruimte. We kunnen er helaas niet in, het is op maandag gesloten en vandaag is het maandag. Wat een pech. We lopen er daarom maar omheen en vervolgen onze weg. Langs een watertje met mooie huizen en kijken onze ogen uit! Een gans met kleine kuikentjes langs de oever van de sloot gaat op de foto en dan zijn we aan het eind van de route gekomen en zijn nu vlakbij Utrecht.

Omdat de auto nog een stukje verder staat kijkt Hans op Google Maps hoe we terug kunnen lopen. Het is warempel ook nog een mooi stukje waar we op getrakteerd worden en na ongeveer 20 minuten zien we de auto weer terug. En passant nemen we een kinderboekje mee uit een minibieb.

We rijden moe maar voldaan weer terug naar huis. In totaal weer bijna 8 km gelopen en dat is mooi zat want ook vandaag is het heet 🥵Mijn knie hield het goed! Blij mee!

Kikkerloop 20-6-2026 / 10,4 km

Zaterdag 20 juni gaan Hans en ik naar Haarlem om de Kikkerloop 🐸 te wandelen. Deze loop is door Carla georganiseerd. Zij heeft de loop gekoppeld aan een goed doel, geld ophalen voor onderzoek naar  ALS. Een vreselijke ziekte waaraan haar man Ton is overleden. Ter nagedachtenis aan hem is de tocht in het leven geroepen en Ton hield van kikkers 🐸 vandaar de naam Kikkerloop.

Het belooft vandaag een zeer warme dag te worden en gaan goed voorbereid beginnen aan de wandeling. We schrijven ons in, ik neem mijn sleutelhanger in ontvangst en we gaan op pad. Lekker in de korte box, hoedje op en genoeg water mee. We gaan ook “maar” 10 km omdat ik nog steeds wat last heb van mijn knie al moet ik zeggen dat het best goed gaat nu.

We lopen langs de IKEA naar het groene, parkachtige gebied rond Mooie Nel, een grote waterpartij en om de Veerplas heen. Bij Paviljoen Loef meren we aan voor een cappuccinootje. Wel binnen want buiten is het te warm ook al zit dit plekje aan het water. Na de koffie gaan we weer op de terugweg maar dan bovenlangs. Hierdoor heb je mooi uitzicht over Haarlem.

Na nog wat weggetjes rond Haarlemmerliede, lopen we weer terug naar het beginpunt. Ook over de lange vlonder die we nog kennen van de vorige edities. En we zien De Zoete inval, hier was de start van de eerste editie van deze tocht. De Veerplas met het strandje herkennen we van de vorige keren. Wel jammer dat we niet in het centrum van Haarlem komen maar daar is de afstand te kort voor. Door omstandigheden kan ik helaas niet langer lopen maar vanwege het warme weer misschien ook maar beter!

Ik meld ons af, maak nog even een praatje met Carla en geef haar complimenten voor de goed gepijlde tocht. Je had geen beschrijving nodig! 

Blij dat het ons weer gelukt is, rijden we moe maar voldaan naar huis, op naar een koude douche en schaduw!🥵

9e Spieren voor spierentocht 13-6-26 / 6 km

De wandeltocht van vandaag staat al weken in de agenda. We gaan naar Woudenberg om de Spieren voor spieren tocht te gaan lopen van André, een wandelvriend van mij. Deze tocht wordt jaarlijks door hem zelf georganiseerd en is uitgelopen tot een heuse KWBN tocht. Het begon allemaal in 2016 toen André mij vroeg te helpen met een tochtje die hij wilde organiseren voor een goed doel. We startten toen met 13 mensen vanuit zijn kantoor in Scherpenzeel. En ook maar één afstand, 40 km! Dat was zo’n succes dat hij erop verder ging borduren. Twee jaar later was de start in het La Place restaurant met meerdere afstanden en natuurlijk ook meer wandelaars. En nu, in 2026 een wandeltocht voor jong en oud met veel afstanden en de start bij het Grebbelinie museum in Woudrichem. Alles heel professioneel verzorgd, met een toiletblok en tafels en stoelen voor de nazit en horeca. Inschrijven via internet is het makkelijkst maar ook op de dag zelf kan ingeschreven worden.

Maar nu over mijn eigen tocht. Omdat ik met Pinksteren gevallen ben op mijn knie kies ik voor de kortste afstand, 6 km. We zitten langer in de auto dan dat we lopen maar oké. Ik heb het er voor over. En ik had met Sjaak afgesproken dat hij tape voor me mee zou nemen en dopjes voor de blindengeleidehonden actie. Ik heb Sjaak niet gezien, hij liep 20 en was al onderweg maar de dopjes en de tape lagen bij Lianne achter de inschrijftafel. Goed geregeld!

De auto kan op het grasveld er naast geparkeerd worden na betaling van 2 euro. En na de aanmelding gaan we op pad. Richting Scherpenzeel. Over lommerrijke paadjes en langs mooie gebouwen zoals Huize Scherpenzeel. We maken een statieportret. We komen niet veel wandelaars tegen behalve twee moeders met drie kinderen die er samen een leuke dag van maken.

Door het centrum en weer verder langs een drukke provinciale weg naar een onverhard stukje van de Grebbelinie. Daar lopen we over een ongelijk graspad en langs bunkers. Dit is het laatste stukje van de route en ik ben blij dat ik voor deze afstand heb gekozen want de knie ga ik nu wel voelen. We hebben ook niet gerust onderweg. Na zo,n 1,5 uur zijn we weer terug. Moe maar voldaan melden wij ons af en na een praatje met André gaan we op huis aan. Onderweg stoppen we nog even bij het pannenkoekenrestaurant Bergzicht. Een bekende plek voor mij omdat ik tijdens de Amersfoortse Tweedaagse hier altijd een rust heb. Na de lekkere lunch die lang op zich liet wachten vanwege de drukte, rijden we naar huis.

Conclusie: de knie hield zich redelijk goed en ik heb desondanks genoten van deze dag. Mooi weer, leuke route al was het wat kort voor ons doen, maar ik moet nog wel aansterken voordat ik de Vierdaagse kan lopen. Volgende week ga ik iets langer lopen, eens kijken hoe dat gaat! Deze training is goed verlopen. Ik blijf positief.👍 

Oh ja, André heeft 1000 wandelaars mogen ontvangen, een record!