Romeinse Limespad etappes 6 en 7 Pinksterweekend 2026

 

Vrijdag 22 mei

Vrijdagochtend, het weekend voor Pinksteren rijden we naar Papekop. Daar is de route geëindigd de vorige keer. Omdat het OV in die contreien niet optimaal is, hebben we het plan opgevat om dan maar naar het startpunt te lopen. Dat betekent wel 8 km doorstappen.

Maar zover is het nog niet, eerst een bakkie bij de Dijkentelg op het terras. Het begint al warm te worden! We zijn de enige gasten. Na de koffie lopen we langs een provinciale weg naar het begin van de route. Dit stuk lopen we ook voor een deel terug. Het is niet anders en stappen dapper door. Via de site van afstandmeten.nl heeft Hans de route uitgezet en op Komoot gedownload. Easy peasy! We komen door het dorpje Waarder en kopen daar in de plaatselijke super een broodje. Want die zijn we vergeten mee te nemen! 

We komen bij het bord Oude Hollandse Waterlinie die we vanuit de auto voorbij zagen komen. Hier moeten we het weiland in! Vlak voor het hek zien we een bankje in de bosjes. Hier eten we ons broodje op. Maar daarna is het bikkelen over graspaden door het hoge gras en lager gras waar veel schaapjes liggen te soezen. Door de schapestront laveren we verder over het pad waar geen eind aan lijkt te komen. Tot overmaat van “ramp” moeten we ook een paar hekjes over klimmen. Niet mijn favoriete bezigheid 😂

Het fietspad naar Driebruggen komt als geroepen. Aan het begin staat een mooi kunstwerk wat drie aalscholvers moet verbeelden, naast een uitkijktoren die we natuurlijk niet gaan beklimmen! Ik frummel nog wat wandelwol tussen mijn tenen en weer doorrrr…..

Het fietspad naar Driebruggen is lang en druk met fietsers. Niet zo gek met dit mooie weer!

Eindelijk komen we aan in het dorp en bij de eerste de beste kroeg gaan we zitten om wat te drinken, een Radlertje gaat er wel in! In de schaduw op het terras komen we weer een beetje bij!

Nog een klein stukje door Driebruggen en dan weer over een natuurpad naar Papekop. Dit is een mooi pad en niet recht-toe-recht-aan. Hier is het stil, het enige geluid is dat van veel vogels en andere dieren. Ook veel jong grut, zoals zwanen, fuutjes en meerkoetjes. Leuk om te zien!

Maar na verloop van tijd, het pad is 2,5 km lang, zijn we het zat en zien we twee stenen bankjes, hier gaan we eventjes rusten om ons op te laden voor het laatste stukje. Dat is die provinciale weg terug naar Papekop. Eindelijk zie ik het tunneltje en het mozaïek bankje van Papekop. Daar maken we een foto van! De auto staat geduldig te wachten bij de Dijketelg. Het plan was om daar te gaan eten maar helaas zat het vol gillende meiden en personeel wat niet echt vriendelijk was, dus snel wegwezen hier. We zoeken wel iets anders om te eten. Ik heb trek in een ouderwets frietje!

Daarna rijden we naar ons hotel in Nootdorp. Een niet zo voor de hand liggende uitvalsbasis maar het was een aanbieding. Dus vooruit dan maar. We checken in en gaan lekker chillen in de kamer met airco. Die is wel nodig vandaag! We rusten uit van een lange, warme wandeldag. We hebben 20 km gelopen waarvan 12 km de officiële route. Morgen verder.

Zaterdag 23 mei

Na een heerlijke nacht en uitgebreid ontbijt vertrekken we naar Harmelen. Daar zetten we de auto vlakbij een bushalte en de bus brengt ons via Woerden naar Papekop, de plek waar we gisteren geëindigd zijn. Dit keer geen startersbakkie omdat we in het hotel voldoende cafeïne gedronken hebben. De busverbinding is prima!

Eerst nog over een lange weg langs huisjes links en rechts. Wel vermakelijk om over te lopen. Een tuin vol met “papekoppen” zet Hans op de foto. Maar dan moeten we over een lang en saai fietspad naar Woerden lopen. Om de verveling tegen te gaan, tellen we de lantaarnpalen! En zo kom je vanzelf aan het eind. De weg onderdoor richting Woerden. Woerden is een vestingstad. En heeft een gezellig centrum. Omdat we wel zin in een broodje hebben gaan we bij het eerste de beste restaurantje buiten op het terras zitten. In de schaduw want het is nog steeds erg warm! Het broodje smaakte heerlijk! Een broodje carpaccio met truffelsaus! Een bitterlemon en een koffie toe…..

Over de markt struinen we naar een buitenwijk en lopen we langs de Oude Rijn naar Harmelen waar de auto staat. Dit pad is ook ellenlang maar niet vervelend om te lopen want er is veel te zien. Zoals al die watervogels met hun jonge grut. Zo leuk om te zien!

Eindelijk zien we de auto en rijden naar het hotel terug. We hebben niet zo’n honger en halen een broodje bij een tankstation voor straks op de kamer. Lekker uitrusten in de airco van een fijne wandeldag. Dit keer hebben we 15 km gelopen.

Zondag 1e Pinksterdag 24 mei

Na wederom een heerlijk ontbijt stappen we in de auto om naar Harmelen te rijden. De bus brengt ons bij het eindpunt van gisteren. En ook vandaag is het heet!🥵 

Route 7 leidt ons langs de Leidse Rijn naar De Meern. Door parkjes en langs singels, en veel bebouwde kom. We gaan vaak ergens rusten op een bankje, soms aan het water, omdat het de afgelopen dagen best pittig was en we zijn allebei moe. Het is misschien daarom dat ik ineens de aarde kus, ik struikel over een stuk asfalt, een gat in de weg! Mijn knie is kapot, mijn linker arm waar ik de klap mee opgevangen heb doet vreselijk pijn. Twee hele lieve hardlopers, een man en een vrouw, schieten mij te hulp en samen met Hans brengen ze me naar een bankje bij de bushalte. Gelukkig hebben we een verband doosje bij ons en alles wordt ontsmet en beplakt. Een andere aardige vrouw komt ons nog een fles koud water brengen om over mijn handen te spoelen, dat is zo fijn die hulp. Zij heeft ons naar de auto gebracht die 2 km verder stond want ik kon niet meer lopen! Ik ben zo dankbaar voor alle hulp!

Om het weekend af te sluiten gaan we eten in het restaurant beneden maar het kost mij vele moeite om daar te komen, strompelend en wel. Het eten was heerlijk, dat dan weer wel!

Maandag 2e Pinksterdag 25 mei

Na een toch wel redelijke nachtrust ontbeten en uitgechekt. Al vroeg komen we thuis, om bij te komen van een enerverend weekend! Uiteindelijk hebben we gisteren toch nog 10 km van de route kunnen lopen. Ook als ik niet gevallen was vonden we het vandaag welletjes. In juni hopelijk verder met de route als het herstel voorspoedig verloopt….

Update: ik ging dinsdagochtend naar de huisarts die mij doorverwees naar het ziekenhuis voor foto’s. Ik heb niets gebroken. Maar het doet nog flink pijn. Ik probeer wel in beweging te blijven, dat adviseerde de dokter ook. Duimen maar dat mijn Vierdaagse hierdoor niet in gevaar komt! Ik blijf positief.👍 

Foto’s klik hier

Romeinse Limespad Bodegraven 27-4-2026 / 10 km (maar niet de hele route)

Meer foto’s klik hier

Een lang weekend is altijd fijn om te besteden aan wandelen. We gaan eerst nog een nachtje slapen in het Van der Valk hotel in Breukelen, gewoon omdat het kan. Het is verbouwd, een nieuwe vleugel is er aan gebouwd. Wij gaan via een overkapping naar buiten en weer naar binnen. Wel raar, want ’s avonds moest je ook via deze uitgang weer naar binnen voor het restaurant. Zal wel tijdelijk zijn…..

Na het ontbijt op maandagochtend, het is Koningsdag vandaag, gaan we op pad richting Bodegraven. Want daar is onze route geëindigd. En wat een geluk, we kunnen precies op de plek gaan staan waar we moeten beginnen met de route. Het is natuurlijk de Romeinse Limespad waar we mee verder gaan. Ook dit keer “alternatief” omdat op zondag geen vervoer rijdt en vandaag is het ook nog een feestdag. Het plan is dus om een stukje voorbij de rijksweg, waar we onder/over moeten voor het pad naar Driebruggen, terug lopen naar Bodegraven.

Het is een mooi pad hoor, en het is lekker weer. We genieten van de koolzaad bloemen die nog in volle bloei staan, en het fluitekruid, vogels met hun jongen en een zwanenpaar. Het is ook vrij rustig, veel mensen zijn natuurlijk bezig met Koningsdag te vieren op de vrijmarkt. 

Als we Bodegraven weer in lopen komen we ook veel mensen tegen met tassen vol spullen en oranje kleding of versierselen. Het ziet er vrolijk uit.

Dan is het nog een klein stukje naar de auto en weer naar huis. De volgende keer moeten we weer iets verzinnen om de rest te lopen. Ik denk dat vanaf Woerden de routes beter te volgen zijn.

Romeinse Limespad Zwammerdam 14-4-2026 / 10 km (maar niet de hele route)

  

Wij trekken de wandelschoenen aan op een doordeweekse dag, omdat waar wij naartoe willen het OV gebrekkig rijdt en in het weekend helemaal niet. We hebben het plan om een deel van de LAW Romeinse Limespad te gaan lopen, van Zwammerdam naar Driebruggen. Maar tot onze schrik is er file die kant uit, en de eerste bus rijdt om 10.25 uur. Dat gaan wij niet halen, want we hebben ons helemaal niet gehaast bij het opstaan! Hans heeft het idee geopperd, om de route maar een stukje te lopen vanaf de parkeerplaats in Zwammerdam, en dan weer terug via het voetpad langs de Oude Rijn. Een prima plan!

Het is vandaag heerlijk wandelweer, een zonnetje en weinig wind. We stappen lekker door Zwammerdam heen, het is maar een klein plaatsje. Het ligt in de gemeente Alphen aan de Rijn. Bij het fort Nigrum Pullum, het Romeinse Zwammerdam, lag een klein dorp en aan de Rijn lagen kadewerken. Hier zijn zes Romeinse schepen gevonden: drie kano’s, gemaakt uit een boomstam en drie grote platbodems. Ze zijn allemaal van eikenhout. Na de vondst van de eerste eikenboomstamkano stond Nederland al op zijn kop, maar het enthousiasme werd nog groter na de ontdekking van de grote platbodem, Zwammerdam 2. Wij lopen over het terrein van woonzorgcentrum Ipse, raken af en toe de weg kwijt en vragen aan iemand of we goed gaan. Hij zegt: daar is een Romeins fundament van een castellum. Maar omdat de pijlen anders staan, lopen we er niet langs. Eigenlijk wel jammer, dat we dit niet gezien hebben. Het zijn overblijfselen van een legerkamp, een castella, met rondom grachten en een aarden wal. Bovenop de wal stond een houten pallisade. 

We lopen het dorp uit langs een stukje treinspoor en zo de weilanden in. Het wemelt hier van weidevogels, het is stil en je hoort overal vogelgeluiden. We spieden de lucht en het weiland af maar echt zien doen we ze niet. Ja, af en toe wat eenden in het water met hun kroost, zo leuk om te zien. Omdat het broedseizoen is, lopen we niet door de weilanden, maar gewoon over de weg. Ook goed.

We lopen langs een gemaal, het Bulaeus Brack. Het is een 19^e -eeuws gemaal genaamd naar de voorzitter en secretaris van de Polder Reeuwijk. Het gemaal nam destijds de plaats in van twee molens, inmiddels bemaalt het gemaal het elektrisch aangedreven Bulaes Brack het veenweidegebied in de Polder Reeuwijk en Sluipwijk en een deel van de polder Willens.

Onder de N11 door naar Bodegraven en daar eindigt de route voor ons officieel, maar omdat we naar de auto terug moeten, lopen we langs de Oude Rijn terug. Het is niet vervelend lopen zo langs het water van de Oude Rijn. Er is veel te zien zoals woonbootjes en mooie huizen met aanlegsteigers. Af en toe vaart er een bootje langs. Heel mooi. Al snel doemt de brug op, waar we begonnen zijn. En de auto staat dichtbij deze brug. Ondertussen hebben onze horloges stop gezet, en hebben we ruim 10 km op de teller! We rijden weer terug naar huis, nagenietend van een middagje buiten spelen.

 Meer foto’s klik hier

Schiedam Jeneverstad 24-4-26 / 20 km

Weken geleden maakte ik een wandel afspraak met een oud-klasgenoot van de lagere school, Angèle. We hadden af en toe contact via internet en we houden allebei van wandelen. 

Vandaag, vrijdag 24 April is het dan zover. We spreken af op station Schiedam. De start van deze route is vanaf Delft-Campus, één halte verder. De route heb ik van het internet geplukt en op Komoot gezet. Het is de Schiedam Jeneverstad route en eindigt in Rotterdam bij het station.

Om 8.55 uur zien we elkaar op het station in Schiedam en na vijf minuten kunnen we op pad. Het is even zoeken naar het beginpunt want dat is lastig te zien en lopen dan ook verkeerd maar niet snel daarna lopen we op de route. We hebben gesprekstof genoeg en kletsen er op los. Daarbij moeten we oppassen dat we niet verkeerd lopen want de route is uiteraard niet gepijld.

Het eerste stuk begint al leuk, langs het water lopen van de Schie. Het is ook mooi weer vandaag, het zonnetje schijnt en er staat weinig wind. Kortom, heerlijk wandelweer.

We lopen het Abtswoudse bos in over leuke paadjes omgeven door koolzaad en het fluitenkruid begint ook al op te komen. En het is er behoorlijk stil. We steken een weiland over, een beetje ploeteren hoort er ook bij. Gelukkig is het droog en er is zelfs een loopplank neergelegd over een modderig stuk.

Daarna lopen we een stukje langs het spoor en hier trekken we onze jasjes uit, want het is behoorlijk warm in de zon. Het is voor het eerst dit jaar dat ik zonder jas loop.

Door naar Kethel en Windas. We lopen om de bebouwde kom heen door groenstroken.

Aangekomen in Schiedam lopen we door het Beatrix park en hebben we er precies 10 km op zitten. We zijn allebei wel toe aan een rust momentje en zoek een bankje uit in de zon. Hier eten we onze bammetjes op.

Als we weer verder lopen zien we in de verte een kinderboerderij. Hier kunnen kinderen en hun ouders zich goed vermaken, er is zelfs een restaurant. En ook een WC unit met kranen. Ik vul mijn fles bij en Angèle gaat even naar het toilet. We maken bij de spiegel een “spiegelselfie”.

In het park hebben we nog even een stuurloos momentje want Komoot roept dat ie de route herberekend dus dat we fout gaan. Maar een klein stukje terug lopen en we zitten weer op de route.

Na het park volgt een stukje langs de rijksweg om vervolgens over te steken via een tunnel naar de andere kant. We lopen nu door de stad Schiedam. En tot mijn verbazing lopen we op het plein af waar ik afgelopen woensdag nog op het terras gezeten heb met Hans! Hier gaan we ook nog eventjes een bakkie koffie drinken. Het terras is vol maar al snel krijgen we onze koffie geserveerd. Met een stukje boterkoek wat de specialiteit is van dit café. Zaaalig! En zo heet het café ook!

Via de Hoogstraat lopen we de stad weer uit langs de Lange Haven en de Buiten Haven. We lopen bijna achter Nolet langs maar een stukje daarvoor moeten we door het industrie terrein naar Rotterdam. Dit gedeelte is een beetje inspiratieloos.

De Marconistraat leidt ons naar Marconiplein met zijn statige kantoorpanden, drie naast elkaar. We zien ook een voormalig cruiseschip liggen in de Merwehaven, dat omgebouwd is voor asielzoekers.

Bij het Marconiplein mogen we langs een groenstrook lopen naar Rotterdam centrum. We lopen langs het Spartastadion maar helaas staat er een hek voor dus ik kan geen goede foto maken. 

We moeten de Delfshavense Schie oversteken via een brug en de route leidt ons via een kronkelweg er naartoe. Beetje vreemd, want je kan gewoon oversteken als je goed oplet.

Via de lange Essenburgsingel lopen we naar het centraal station van Rotterdam. Waar we na ruim 20 km wandelen aankomen. We nemen afscheid van elkaar en ik ga met de metro weer terug naar huis. Angèle neemt de trein naar Schiedam. We gaan zeker nog een keertje wandelen samen, het was erg gezellig!

Vandaag liepen we een heel mooie en afwisselende route. Met veel groen maar ook stad. 

Hier meer foto’s

Zeemansloop 18-4-2026 / 21 km

De Zeemansloop is altijd in april en staat steevast op de planning elk jaar. Ook dit jaar weer afgesproken met Fred om samen te wandelen, de 20 km route.

Op de parkeerplaats komen we Els tegen met haar vriendin, leuk dat we haar even zien dat is een tijd geleden! Samen lopen we naar de startlocatie.

De start is in de Houtrust in Scheveningen en Fred zit al te wachten op ons, starttijd is 9.00 uur. Na het aanmelden via de QR code gaan we op pad. Het is rustig lenteachtig weer, er staat bijna geen wind en af en toe laat de zon zich zien. Heerlijk wandelweer dus!

Al kwebbelend lopen we de wijk in en na wat straatjes heen en weer lopen we naar Madurodam waar we langs de ingang lopen. Wij weten een leuke koffie pauze in een lange straat waar ook dit keer de route doorheen gaat. Op nummer 127 woont een gezinnetje met jonge ondernemers want zij zitten met hun tafeltje en stoeltjes plus bankje klaar om ons te voorzien van koffie en koek. Voor €1,50 krijg je een vers gezet kopje maar dit keer was het koude koffie……wel jammer maar ja, we hebben er niets van gezegd. Even later zien we Els voorbij komen en wij roepen heel hard: KOFFIE!! En ja hoor, ze komen op het geluid af. Wij zijn klaar met de pauze en maken plaats voor de grote groep wandelaars.

Op naar de volgende pauze, boerderij Meijendel. Maar eerst volgt een flink stuk door de duinen. Leuke duinpaadjes die niet vlak zijn dus het is pittig! We merken op dat het onderweg niet zo druk is, we worden weinig ingehaald door andere wandelaars. De Zeemansloop-pijlen zijn weg, we moeten de knooppunten pijlen volgen. En dat gaat dit keer moeiteloos zonder te verdwalen. Op 12 km zit de pauze en we kunnen plaatsnemen op het stille terras. We moeten zelf voor ons natje en droogje zorgen, er is geen bediening. Binnen moeten we ook zelf onze kaart stempelen. Hans en ik nemen een pannenkoek met spek, Fred houdt het bij een paar Texelse schuumkopkes. We nemen het er even van hier, we moeten ook trainen op rusten hè?

Maar de tocht gaat verder richting de Watertoren waar ook een rust is. Wij vermijden de slingerweg door de duinen en gaan er linea recta op af. Twee dames komen ons tegemoet, zij vragen waar de Watertoren is want ze zijn verdwaald. Ik denk: hoe dan, de routebeschrijvingen is perfect. Maar ach, de dames lopen een stukje met ons mee naar de Watertoren die we na drie kilometer bereiken. Ook hier gaan we lekker op het terras zitten met een versnapering. Dit keer niet zo erg lang want het koelt een beetje af en van stil zitten word je koud dus we gaan weer verder naar de boulevard van Scheveningen. Hans en ik lopen wel de officiële route door de duinen, Fred kiest ervoor om langs het saaie, rechte fietspad te gaan lopen.

Uiteindelijk komen we elkaar weer tegen en gezamenlijk lopen we naar het begin van de boulevard. Heerlijk struinen langs boetiekjes en restaurantjes ik hou ervan! Het is nog niet zo heel druk met toeristen alhoewel de meivakantie al begonnen is….

Bij het monument met het vissersvrouwtje wat uitkijkt over de zee maken we zoals elk jaar een foto. Het beeld is gemaakt door Gerard Bakker in 1982. Ze symboliseert de vrouwen die thuis achterbleven terwijl hun mannen, zonen en broers op zee waren om te vissen, vaak met onzekerheid of ze zouden terugkeren. Naar schatting zijn er sinds 1860 meer dan duizend vissers verdronken. Het beeld wordt nog steeds gebruikt als herdenkingsplek. Jaarlijks vinden er ceremonies plaats waarbij bloemen worden gelegd en gedichten worden voorgelezen. Het hoort bij een reeks Scheveningse monumenten die vissers en hun families herdenken.

Fred en ik staan tussen de bloemen zonder ze te beschadigen maar sommige mensen vinden daar wat van. En maken hun ongenoegen kenbaar in harde bewoordingen. Wat ik erg jammer vind want we bedoelen er niets kwaads mee en doen heel voorzichtig. En we lopen door…..

Naar de laatste rustplek aan de haven, Doc28 voor een lekker kopje koffie. Dit keer wat minder lang want de finish roept. Het is nog maar een klein stukje langs de haven en dan ruiken we de finish. Om vier uur komen we aan en melden ons af. Ik heb mijn dubbele bootjes bij me en de dame achter de tafel zoekt voor me uit welke ik nog niet heb aan de hand van de foto die Hans laat zien. Uiteindelijk ga ik met drie bootjes naar huis. Het is de 14e keer dat ik deze wandeling gedaan heb. Met veel plezier want het is een leuke route.

Dan zie ik Henk binnen komen, hij heeft 30 km gelopen en we maken even een praatje. Ruud zie ik in de kantine zitten en zwaai gedag als wij naar de auto lopen. Fred zit al aan de bar, hij blijft nog eventjes nabieren. Ook hem zwaai ik gedag. Dan rijden we naar huis, nagenietend van deze gezellige wandeldag.

Meer foto’s hier klikken

RS80 Oudewater 6-4-26/10 km

 

Het belooft vandaag, Tweede Paasdag, een mooie lente dag te worden dus dat betekent: wandelen! Met mooi weer ga je niet binnen zitten, profiteren van de zon! Is goed voor je humeur en aanmaak van vitamine D, dus spullen ingepakt en gaan!

We hebben een route uitgekozen van RS80 Oudewater. Deze staat al lang in de planning. Zo gezegd zo gedaan, na ontbijt en koffie rijden we naar het startpunt in Oudewater. Vlak bij een sportveld, lopen we zo de route op.

Heel dom van mij, ik “vergeet” te plassen. Dat moet ik vaker als ik een tijdje in de auto heb gezeten. Dus al lopend zoek ik naar een plekje. Maar ja, we lopen meteen het stadje binnen, dus bebouwde kom en tja, dan lukt het niet meteen. Maar dan zie ik een klein bosje en ik grijp mijn kans. Opgelucht lopen we weer verder, een dijkje op richting Papekop.

Het is heerlijk weer, een zonnetje en nauwelijks wind dus dat de weg lang en rechtuit is, vinden we nu niet zo heel erg. Ergens op de helft doe ik mijn sok goed in mijn schoen want het irriteert een beetje. Ik dacht het zijn mijn (nieuwe) schoenen maar gelukkig niet want daarna kan ik weer lekker doorlopen.

Hans heeft de route bekeken en ziet dat we een soort van heen-en-weertje moeten lopen naar Papekop en over het weiland weer terug. En ik heb op foto’s gezien, dat er een overstappunt is met een plankje! En als ik ergens een hekel aan heb, is het overstap plankjes! Dus de keus is snel gemaakt, we slaan het stuk naar Papekop over.

We lopen Oudewater weer in na een foto van het plaatsnaambord. Ik ben hier al een keer eerder geweest, in 2020 tijdens de Coronapandemie met Annika.

Het is inmiddels lunchtijd en komen toevalligerwijs aan in het gezellige centrum. Omdat het zulk mooi weer is, zijn de terrassen goed gevuld. Gelukkig is er nog plaats voor ons en genieten we van een heerlijke lunch bij het Stads café. Helaas komt er ineens een hele grote groep bikers langs, met uitlaatgassen uit hun vooroorlogse brommertjes! Gezellig voor die lui dat ze een uitje hebben maar man, wat stinken die dingen!! Nou ja, het is toch tijd om weer op te stappen en maken wij plaats voor de groep. Ik ga nog even een ijsje halen bij de IJsscheppers.

Na mijn heerlijke ijsje met appeltaartsmaak maken we de route af, we mogen nog een paar kilometer langs huisjes aan de Lange Burchwal, en weer terug langs de Grote Gracht. Maar Hans krijgt opeens last van zijn darmen en wil snel terug zijn dus het laatste stukje, om de voetbalclub tot aan de Waardsedijk slaan we over. Al met al toch nog ruim 10 kilometer gelopen.

 Klik hier voor foto’s

30 van Zandvoort 28-3-26 / 20 km

 

Dit weekend staat de 30 van Zandvoort op het programma, een wandeltocht door Le Champion georganiseerd. Wij lopen de 20-km versie ervan want dat vinden we lang zat!

Op vrijdagmiddag komen we aan in het huisje van Center Parcs waar we de komende twee dagen gaan logeren. Altijd fijn om meteen na een wandeling te kunnen relaxen. Ik kijk er nu al naar uit maar eerst gaan we lopen!

Zaterdagochtend spreek ik Fred via de app dat hij al bij de start is, met een (duur!) kopje koffie waar hij meteen zijn beklag over doet. Het is niet normaal meer die prijzen tegenwoordig, en dat voor een half bakkie filterkoffie!

Fred wacht nog op zijn wandelmaat, wij starten vast met de wandeltocht en het is precies 9.00 uur! Het eerste stuk gaat via de boulevard tot aan Bloemendaal en daar het strand op. Daar is de eerste stempelpost al, maar wij gaan niet rusten. Wel krijgen we drie tomaatjes mee….sorry maar dat zie ik niet als traktatie!

Dan nog een stukje over het strand, de wind waait behoorlijk en het is frisjes maar de zon schijnt wel! Af en toe vallen er een paar spettertjes uit de hemel maar zo weinig dat je er niet nat van wordt. Ik moet even mijn sokken goed doen en wat wandelwol frummelen tussen mijn tenen voordat ik verder kan. Dat doe ik op een bankje voordat we het strand op gaan en dat was precies het goede moment want we hebben hierna geen bankje meer gezien.

We gaan de duinen in uiteindelijk, de 30-km lopers mogen nog verder over het strand. Heerlijk rustig hier qua wind maar niet qua wandelaars want we lopen in een lang lint over de meanderende duinenpaadjes. Soms wordt ons de adem benomen door het uitzicht maar ook door de zwaarte van het klimmen, we worden ouder hè? Dan gaat het wat moeizamer!

Af en toe belt Fred waar we zijn, maar hij kan ons niet inhalen. Wij blijven niet lang op de rust in Parnassia, en gaan wel af en toe op een bankje zitten om van het uitzicht te genieten. Het is een heel mooi duingebied. Hier is een stempelpost en krijgen we een slagroomsoesje, lekkerrr! 

Bij de laatste rust, 5 km voor de finish, krijgen we een appel en een poffertje. Ik zeg Ruud gedag, hij is daar vrijwilliger. En nemen even plaats op een bankje en ik eet mijn appel op. Ook hier zitten we niet zo lang. We maken ons op voor het laatste stuk wat ik altijd heel erg saai vind! Langs het spoor naar Zandvoort. Met af toe vals plat. Bij elke km staat een bordje met km aanduiding. Volgens het horloge van Hans klopt het nog ook!  We worden drie (!) keer op de foto gezet. Dit is een verdienmodel geworden voor fotografen, Picturebird kom je ook vaak tegen bij de Nijmeegse.

Eindelijk komen we aan in het centrum van Zandvoort en lopen de finish over waar wij een medaille omgehangen krijgen. Vroeger kreeg je ook een bloem, nu niet meer. De medaille is mooi, een Caminoschelp. Wij nemen er nog een drankje op en omdat het koud en kil is, blijven we niet lang zitten. Later hoor ik van Fred dat hij om 16.30 uur bij de finish was, wij om 14.30 uur.  We moeten ook nog een paar boodschapjes doen bij de AH, HEMA en Kruidvat. Na dit gedaan te hebben lopen we op ons gemakje naar het park. Hé hé, lekker even bijkomen in bad en een sauna daarna. Superfijn voor de spieren!! Zondag middag rijden we naar huis, zonder files komen we veilig aan. Dit was weer een heerlijk wandelweekend, mijn 8^e keer in Zandvoort.

 

 

 Klik voor fotos

Trainingsrondje 17-3-2026 / 30 km

Over krap vier maanden ga ik weer 4 x 30 km lopen in Nijmegen. Ik wil wel goed beslagen ten ijs komen door wat meer te trainen want dat voelt toch beter heb ik gemerkt. Vorig jaar was een ander verhaal omdat ik toen een maand voor het evenement nog in het ziekenhuis lag waardoor trainen niet in de agenda stond. Ja, op conditie komen. Beginnen met 1 km en blij zijn als het erop zit, dat werk. Elke dag een paar meter meer en zo verder. Uiteindelijk de vierdaagse uitgelopen op karakter maar prettig was dat niet! Ik heb ook serieus overwogen nooit meer de Nijmeegse te gaan lopen maar, bloed kruipt waar het niet gaan kan dus toch maar weer ingeschreven.

Dus op een vrije dag zoals vandaag en een goed weerbericht ga ik vroeg in de ochtend met Hans mee naar het Erasmus MC waar hij werkt en vanaf daar start mijn tocht. Die heb ik al vaker gelopen dus ik weet wel zo’n beetje wat me te wachten staat.

Het is nog bewolkt en miezerig, ongezellig weer. Ik doe het er maar mee en stap lekker door. Richting Erasmusbrug maar nu aan de andere, linker kant. Voor een beetje afwisseling 😊

Bij de Rijnhaven zijn ze ook druk bezig met bouwwerkzaamheden. Dan via de Dordtsestraatweg naar Zuid, mijn eerste pauzeplek. Ik heb ruim 5 km gelopen en toe aan een bakkie koffie. Het restaurant van Ikazia is rustig. Eventjes een koffie shotje want daar heb ik echt zin in!

Na de pauze loop ik naar het Zuiderpark. Een groot park met brede wandel- en fietspaden. Heerlijk rustig hier. Het gaat lekker, het tempo zit er goed in. Maar als ik op de Kromme Zandweg loop, zie ik een groepje ganzen in het gras. Opzich niet raar maar eentje ligt er niet lekker bij. Hij is dood! Er zit ook bloed op zijn vleugel. Ik besluit hem op te laten ruimen en zoekend naar een telefoonnummer komt er een politiebusje aanrijden. Hij doet zijn raampje open en vraagt wat er is, ik zeg dat er een dode gans ligt en dat hij opgehaald moet worden. Ik krijg iemand aan de lijn ondertussen maar zij zegt dat ik de dierenambulance moet bellen. Dat doe ik maar die zeggen je moet 14010 bellen, de gemeente! Na een heel menu doorlopen te hebben, eindelijk iemand te pakken die de melding door zet. Ik blij en loop weer door, ondertussen een stief kwartiertje ermee bezig geweest. Enniehoe, ik loop doorrrrr….

De Schulpweg op. Die is veranderd zeg, de woonwijk erachter is compleet vernieuwd. Het vroegere “Wielewaal” is niet meer!

Bij mijn volgende rust, de Mac in Rhoon neem ik even uitgebreid pauze met een flinke beker cappuccino. Inmiddels 12,5 km gelopen.

Daarna loop ik richting Rhoon en loop langs Intratuin. En over lommerrijke paadjes richting het Valckestijnse bos. Maar ik maak een verkeerde inschatting door over een denk ik, lange asfalt weg te gaan lopen maar deze weg is in onderhoud, de laag is eraf geschraapt en dat loopt op zijn zachtst gezegd niet lekker! Hobbels en bobbels doen mijn voeten niet goed maar teruglopen is ook geen optie. Zo goed en zo kwaad als het gaat kom ik aan het eind van dit pad en loop richting dijk en het Valckestijnse bos. Hier is het heerlijk rustig en de narcissen langs de kant staan al flink in bloei. Mooiiiii! Ook een paar bloesembomen, ik hou van de lente!

Maar ik krijg enorm last van mijn voeten, ik voel een blaar! Nee he? Gelukkig ben ik voorbereid en ga op een bankje mijn voeten verzorgen. Opgelucht kan ik verder richting het Hoogvlietse Bos. Daar huizen de Schotse Hooglanders maar ik heb er geen last van. Ik zie een paar jonkies maar die grazen ongestoord verder.

Aan het eind van dit bos is mijn tweede grote pauze bij de Mac. Een laf, lauw bakkie helaas. Terugbrengen heb ik geen zin in, ben blij dat ik zit.

Hierna een stukje door het Hoogvlietse park en het Ruigeplaatbos door naar de Spijkeniserbrug. Die staat gelukkig niet open en na de brug weet ik een bankje met een waterpomp. Even zitten en weer doorrrrr! Mijn voeten doen serieus pijn……maar ik moet nog een km of 4! ☹

De zon schijn nu uitbundig en ik stap dapper verder. Richting centrum dan maar, langs de Noordkade en de Voorstraat zo naar huis. Mijn hartslag is erg hoog op het laatste stuk en ben blij dat ik de deur kan openen van mijn huis. Om 8.00 uur vertrokken, om 15.15 uur binnen. Ik zeg: training geslaagd maar ik ben versleten!!

Note to myself: nieuwe schoenen kopen!! 😊

 

 

 

RS80 Wassenaar 8-3 / 15 km

Zondagochtend rijden wij naar Wassenaar om daar de RS80 wandeling te starten. Het startbureau is een vertrouwde locatie, een voetbalveld met heel veel parkeerplekken. Daar aangekomen bekijken we de route. Die hebben we op Komoot gezet zodat we zonder op de beschrijving te hoeven kijken kunnen wandelen want de pijlen zijn natuurlijk al weg. Deze route was  “live” in november.

Het is helaas behoorlijk mistig, en de route naar het duingebied niet inspirerend: door een woonwijk, industriegebiedje en langs de weg lopen. Dit stuk herken ik van een ander loopje, de Zeemansloop 40 km. Toen moest ik nog deze afstand lopen i.v.m. training voor de Vierdaagse. Nu lopen we 15 km, lang zat 😊

De kilometers gaan vanzelf onder de voeten door en komen we aan bij de parkeerplaats voor de ingang van het duingebied Panbos. Er staan heel veel auto’s, het is druk met gezinnetjes die hier een ommetje lopen. Die schudden we van ons af naarmate we verder in het duingebied komen. Vennetjes en zandpaadjes wisselen elkaar af, en af en toe een duintopje biedt ons een mooi uitzicht. Althans dat is de bedoeling maar door de mist zien we niet veel.

Er is ook een rust ingepland voor ons maar daarvoor moeten we een heen-en-weertje lopen. Daar zijn we niet zo van dus lopen dooooor!! Het strand moeten we op via een hele hoge strandopgang, en hoog istie! Buiten adem kom ik boven, het uitzicht beneemt me de adem. En niet alleen het uizicht hahaha!! 😊 De mist is inmiddels zo goed als opgetrokken maar de zon heeft het nog steeds moeilijk. Ik denk door het Sahara zand.

We mogen best een aardig eindje over het strand, wat ik geen straf vind maar Hans is het een beetje zat. En hongerig! Ik zie in de verte een duin waar we op kunnen zitten met onze zitjes en daar eten we onze meegebrachte broodjes op. We worden vergezeld door twee meeuwen die ook hongerig uit hun ogen kijken. Of zijn die beesten altijd hongerig? Ze krijgen uiteraard niets.

Opgefrist gaan we weer verder, naar de volgende strandopgang! Die is net zo hoog, maar gelukkig niet zo steil naar beneden. En even worden we op het verkeerde been gezet, want ik denk dat het niet meer zo ver is naar de auto. Maar dat valt tegen zeg. En de route is alsmaar rechtuit en ook niet echt spannend. De finish duurt langer dan verwacht en ik ben blij als ik de auto zie. Inmiddels is de zon wat uitbundiger gaan schijnen en rijden we weer naar huis. Ondanks dat we het heen-en-weertje niet hebben gelopen, staat er 15 km op de teller en dat voelen we! Dit was een pittige!!

 

 

 

 

DELTA Fiber Nederland BV
KvK-nummer 22051676 • btw-nummer NL811599930B01

Winterserie Hart van Brabant 1-3-26 / 15 km

“Zal ik een weekendje hotel boeken?” vroeg Hans vorige week. Nou….dat klinkt goed! Ik had de winterwandeling van Hart van Brabant in gedachten, kunnen we dat mooi combineren! Zo gezegd zo gedaan. Zaterdagochtend rijden we dan naar Breda, dat is vlakbij het hotel van der Valk in Tilburg. In Breda lekker shoppen, lunchen (na 3x ergens binnenlopen eindelijk een plekje!) en dan inchecken in het hotel. Wel jammer van het weer, best wel somber en aan het eind van de middag hadden we regen! Maar morgen wordt er beter weer verwacht.

Na een heerlijk ontbijt, er was veel te veel keuze, trekken we hotelkamer achter ons dicht en rijden naar de Reitse Plint in Tilburg waar het startbureau huist van de wandelvereniging. De auto staat geparkeerd bij het station Tilburg Universiteit dat is maar een klein stukje lopen naar de start. Inschrijven is zo gepiept en we gaan op pad.

Dit keer is het een verrassend andere route dan die we gewend zijn. Na het treinstation lopen we zo de natuur in. Lekker struinen langs vijvertjes en bruggetjes, mij kan je niet blijer maken! Hoewel ik aan het begin van de wandeling wel op gang moet komen, loopt het uiteindelijk wel lekker. De rust zit op 8 km en voor we het weten zijn we daar al. Het is bij een clubhuis van een hondentraincentrum, en dan vooral van herdershonden. Het is lekker weer dus gaan we buiten zitten om naar de verrichtingen te kijken van de honden en hun trainers. Leuk gezicht.

Na de pauze gaan we weer op de terugweg langs groenstroken. En af en toe door de wijk maar daar ontkom je niet aan. Het is nog steeds heerlijk weer en na een paar uur zijn we alweer aan het eind van de wandeling gekomen. We melden ons af en drinken er nog een drankje op. Even nagenieten van een heerlijke wandeling Dit was de laatste van de winterserie in Brabant.

Winterserie Hart van Brabant 8-2-26 / 15 km

Vandaag rijden we naar Tilburg want daar kunnen we een wandeling maken georganiseerd door Hart van Brabant. Vijftien kilometer en het weerbericht is gunstig: een lekker zonnetje en weinig wind. Dus op naar Tilburg!

Het is ruim een uur rijden als we bij het station Tilburg Universiteit aankomen. Vanaf daar is het nog een paar minuten naar het nieuwe startbureau, niet meer bij Boerke Mutsaers! Het is weer even geleden dat we een georganiseerde tocht lopen dus even zoeken. Inschrijven, betalen en de route op de telefoon zetten maar als het goed is, kunnen we de pijlen volgen. En dat klopt, de pijlen zijn ook genummerd. Handig om te zien waar je bent op de route. De rust is bij nummer 49 dat zit op ongeveer 8 km, mooi op de helft.

Vanaf het begin is het bos wat de klok slaat. Geen straf, ik vind dat altijd heerlijk zo rondstruinen over die bospaadjes. Het kan mij niet lang genoeg duren!

Er volgt helaas wel een (lang) stuk langs de rijksweg, dat hadden we gezien toen we richting het startbureau reden. We zagen toen ook, dat de wandelaars over gras gingen! En ja hoor, dat klopt ook. Dat is even goed opletten waar je je voeten neerzet, hobbel-de-bobbel langs grasveldjes en watertjes. Op zich ook geen straf, het is lekker rustig. En de rust is ook niet ver meer, lezen we op de routebeschrijving.

Bij het restaurant Commanderie kunnen we erwtensoep eten, of een broodje en appeltaart is ook aanwezig. Wij kiezen voor erwtensoep maar wat is dat duur zeg! Ik vind het niet normaal die prijzen! Zes euro voor een kartonnen bakje (te zoute) soep! Nah ja, geld moet rollen maar toch……

Na de pauze stappen we de buitenlucht weer in en zien op de routebeschrijving dat we de komende kilometers recht-toe-recht-aan krijgen voorgeschoteld. Niet veel aan helaas, maar je we moeten toch de finish bereiken. Het zgn “Bels lijntje” zit ook weer in de route, wel 2,5 km lang! We doen het er maar mee.

Het Bels lijntje was een spoorlijn tussen Tilburg en Turnhout. Ten noorden van station Baarle-Nassau Grens vormde dit het Nederlandse deel van Spoorlijn 29. Sinds 1990 is op het tracé van het Bels Lijntje een fietspad aangelegd.

Dan volgt een stukje door de Warande, een zgn “sterrenbos”. Het is een 18^e eeuws park en werd in 1712 aangelegd in opdracht van Willem VIII van Hessen-Kassel en is een van de weinige intacte sterrenbossen in Nederland.

Een sterrenbos wordt zo genoemd omdat vanuit een centraal punt een aantal lanen, meestal zes of acht, naar de hoeken en de buitenranden lopen. De oude Warande heeft acht sterlanen, en langs de randen lopen vier lanen die een vierkant van ongeveer zes hectare omsluiten. Het park is in barokke stijl aangelegd, waarbij de ontwerpen van tuinarchitect Andre le Notre als voorbeeld dienden. Dit komt tot uiting in het symmetrische, rechthoekige lanenpatroon vanuit een klein centraal beeldenperk.

In de jaren 1980 waren deze opzet alleen de hoofdlijnen nog te zien. Daarna volgde een bijna twintig jaar durende renovatie die in 2008 gereedkwam. De oude lanen werden hersteld, zieke bomen gerooid, de verzande vijver uitgediept en “wilde” paden verwijderd. Aldus Wikipedia.

Het zijn inderdaad brede lanen waar we wandelen, best mooi maar ik wil naar de finish! Nog maar een paar kilometer doorbijten en dan zijn we er. We melden ons af en gaan nog even een Radlertje drinken. Ik heb een mega dorst! Komt vast van die erwtensoep!

Na weer ruim een uur sturen brengt Hans de auto weer naar Spijkenisse, bijkomen van dit Brabants avontuur!

 

 

 

 

DELTA Fiber Nederland BV
KvK-nummer 22051676 • btw-nummer NL811599930B01

RS80 Scheveningen 31-1-26 / 15 km

We hebben weer zin in een wandeling niet al te ver van huis en daarvoor kiezen we de route vanuit Scheveningen van RS80. Route al enige tijd in mijn bezit en gedownload op Komoot. Dat is voor ons een prettige manier van routes lopen, het wordt gewoon verteld waar je heen moet in plaats van pijlen volgen.

Na bijna drie kwartier rijden zetten we de auto op een zo goed als verlaten parkeer terrein op de Lange Poot. Een bekende plek, want de Zeemansloop vertrekt ook vanaf dit punt. 

Al snel lopen we het naastgelegen Westduinpark in, en moeten we flink de kuitspieren laten werken! Het stijgen en dalen wat de klok slaat, het is een prachtig duingebied. Dan zien we een raar  “heen en weertje” op Komoot, dat blijkt de toegang te zijn naar een uitkijkpunt. Daarvoor moeten we flink klimmen! Nadat we op de bankjes uitgerust zijn, genieten we nog even van het uitzicht. Helaas is het geen helder weer maar kunnen toch nog best ver kijken. Later zullen we nog meer uitkijkpunten tegen komen maar die lopen we voorbij.

Met de vuurtoren in het zicht lopen we door de duinen naar de boulevard van Kijkduin. Die is opnieuw ingericht en de draaimolen en het bootje staan weer te pronken. Er zijn ook een aantal restaurants en omdat we trek hebben in een koffie gaan we bij de eerste de beste naar binnen. Ik vind het er (te) warm en niet gezellig. Er zwemt ook een haai in het auquarium…..nah jaaa…en de koffie was veel te duur!! Maar wel lekker.

Na de pauze lopen we het strand op bij afslag 3 en mogen bij afslag 2 er weer af. Ik vind het altijd fijn op het strand, lekker uitwaaien. Het is niet koud of winderig.

Dan denken we van de heuvels verlost te zijn maar nee, we mogen het puinduin nog over. Op zich ook wel een leuk natuurgebied maar hoog! Ik voel me wat duizelig worden en gaan eventjes wat eten op een bankje. De puinbal zet ik op de foto. Het is een herinnering aan het ontstaan van dit duin. Het duin is een letterlijke hoop van puin als gevolg van sloopwerkzaamheden in de jaren vijftig en zestig. De puinduinen dienden als versterking van de kust en is zelfs gebruikt als kleine vlieghaven, vliegveld Ockenburg. Er is ook een golfpark gemaakt. We komen uit bij de sportvelden waar oorspronkelijk een rust zit maar het is nu zondag en er wordt niet gesport. Maar even later zien we een frietkraampje en gaan daar even wat halen, lekker zout! Twee meeuwen zitten te wachten op een hapje maar de frietboer zegt dat deze twee goed zijn opgevoed en dat ze je eten niet uit je handen grissen! Maar je moet je bakje niet even wegzetten want dan is het weg! We gaan verder op op een bankje zitten en genieten van deze lekkere friet!

De route gaat verder langs de Laan van Meerdervoort en door het park Meer en Bosch, een eeuwenoud landgoed dat diende als buitenverblijf voor welgestelden. En dan lopen we het volgende park weer in, de Bosjes van Pex. Meanderend langs de slootjes in het Rode Kruisplantsoen lopen we zo naar de finish. Ik koop nog even een watertje voor onderweg bij het tankstation en even later rijden we weer naar huis. Nagenieten van een behoorlijk “groene” wandeling wat je niet zou verwachten in Scheveningen. We hebben genoten!

 

Meer fotos Klik hier

Wandelmarathon Egmond 2026 / 21 km + 11 km

Het laatste weekend van januari is het zover: we gaan weer naar Egmond aan zee voor de Wandel Marathon. Dit keer maken we er een variatie op. Alleen zaterdag doen we mee met de tocht, zondag lopen we een eigen route.

We logeren zoals gewoonlijk weer bij Cindy in haar B&B. Zelf woont ze sinds kort verderop in het dorp maar ze heeft de deur voor ons open gezet en de kachel brandt. Dat is wel nodig want het is erg koud. Ook het ontbijt moeten we zelf verzorgen, dat is natuurlijk geen probleem.

We moeten allebei op vrijdag nog werken en Hans pikt mij in Schiedam op. In Egmond aangekomen halen we meteen onze startkaart op in de sporthal de Watertoren. De startkaart is snel in ons bezit en gaan snel naar onze logeerplek. We gaan daarna lekker eten bij Van Speijk. Alleen vielen de spareribs wat tegen, erg droog! Jammer…..

Zaterdagochtend staan we vroeg op, en op ons gemak lopen we naar het ontbijt winkeltje waar Hans een paar broodjes koopt, ook voor onderweg. Ik heb mijn meegebrachte yoghurt al achter de kiezen.

Het is koud maar het waait nauwelijks. We draaien het strand op richting Castricum en ik zeg nog tegen Hans, misschien komen we nog een paar bekenden tegen. Ja, zegt Hans jij herkent ze altijd wel, ik niet. En ik had het nog niet gezegd of ik zie Annette lopen. Gezellig kletsend lopen we een stukje met elkaar op. Dan zie ik Carla aan mijn linkerkant lopen, en ik vraag hoe het gaat met haar. Annette loopt door. Carla loopt met wandelstokken in een langzaam tempo omdat ze herstellend is van een knie- en heupoperatie. Ik heb respect voor haar zoals ze het oppakt. Gewoon in beweging blijven! Na een kort praatje lopen wij door tot de 1e rust van Le Champion, de organisator van deze tocht. Een lekker gratis bakkie thee of koffie met een koekje! En een doedelzakspeler blaast zijn melodietje wat ons niet kan bekoren maar ach….

En dan zie ik de derde bekende wandelaar: Milou. Maar zij loopt helaas zo snel dat ik geen praatje met haar kan maken.

Na nog een klein stukje strand lopen we naar de 2e rust, een strand tent. We zien de “Deining” niet maar een andere tent, Zoomers. We lopen er naar binnen maar het is klein en propvol dus dat wordt hem niet. Dan maar naar de buren, Zeezicht. Daar is het ook propvol maar wij zien net twee heren weggaan, wat een mazzel! En de koffie met wat lekkers die we samen delen, komt ook al best snel. Jeetje…..wat een drukte! Dat komt natuurlijk omdat nu iedereen dezelfde route loopt op zaterdag. Voorheen kon je kiezen wanneer je welke route liep.

Na de heerlijke pauze, dit is onze eerste “zit”, gaan we lekker de duinen in. Kris-kras over voornamelijk zandpaadjes met mooie vergezichten. Maar omdat het zo druk is, heb ik het benauwde gevoel opgejaagd te worden. Het loopt niet relaxed. Soms lijkt het de Vierdaagse wel, zoveel wandelaars om ons heen. Best wel jammer want het haalt het plezier eruit.

De 3e rust is bij Camping Bakkum. Een grote seizoens camping waar we kort doorheen kunnen lopen en er is een rust momentje voor wie dat wil met wat lekkers, een krentenbol. Hier halen we ook weer een stempel en lopen door want deze rust komt net iets te snel na de vorige op het strand. 

We lopen langs watertjes en soms zie je de Schotste Hooglanders grazen tussen de bomen. En natuurlijk de hoge duinen die we moeten trotseren. De een nog hoger dan de andere. En helaas maak ik een misstap in het zand waardoor mijn enkel zwikt. Ik heb er wel last van maar gelukkig kan ik doorlopen al moet ik me wel verbijten. Hopelijk wordt ie niet dik en kan ik morgen gewoon lopen.

En uiteindelijk komen we bij de laatste rust, tussen de bomen. Ook hier hebben we mazzel dat er net een plekje vrijkomt waar we kunnen zitten. Het is wel in de buitenlucht dus best koud maar toch nog lekker om de benen wat rust te gunnen. Hier eten we onze meegebrachte broodjes op wat jaloerse kreten oplevert van onze buren: “Dat ziet er lekker uit zeg, verkopen ze dat ook hier?” 😋

Het is nog maar een paar kilometer naar de finish en we zien elke kilometer een bordje met het aantal km dat we nog moeten lopen. En we worden weer op de foto gezet door de fotograaf. Aan het einde van de trap zie ik ineens Paul op een bankje zitten, de vierde bekende wandelaar! We wisselen een paar woorden en lopen door want ik ben er een beetje klaar mee eigenlijk, wil naar de finish! In het centrum van Egmond lopen we door de Voorstraat, en in een van de winkeltjes kopen we een leuk souveniertje voor in onze overkapping: een vuurtoren met lichtje. Dat had ik de avond ervoor al gezien toen we erlangs liepen naar het restaurant.

Uiteindelijk komen we aan bij de sporthal, laten een finish foto maken door een enthousiaste vrijwilliger, ontvangen een medaille, ik word nog op de foto gezet door Hans in de sporthal en snel weer weg. Wat een herrie!

We gaan lekker relaxen in de B&B en daarna eten bij de Parel van Egmond dat nu anders heet, Het Ankertje. Het is overgenomen door anderen en het eten was ook erg lekker. Hans neemt saté en ik een warme geitenkaas salade. Het is er wel druk maar gezellig. En dan zie ik de vijfde bekende wandelaar: Conny! Ze komt even babbelen aan ons tafeltje, gezellig! Ze is met haar eigen vriendinnen aan de wandel geweest. Grappig: vorig jaar zagen we haar ook hier!

Zondagochtend gaan we na een heerlijke nacht naar het ontbijt winkeltje om er daadwerkelijk te ontbijten. Een heel gezellig, klein en kneuterig zaakje. Ik neem een yoghurt bowl met fruit en huisgemaakte granola en Hans een ontbijtplankje met vanalles en nog wat! We zitten proppie vol! En de koffie is ook heerlijk. Voor herhaling vatbaar.

Daarna inpakken en wachten op Cindy die afscheid wil nemen. We kletsen wat en beloven volgend jaar weer terug te komen, we zijn van harte welkom. Tenminste, als haar ex het huis niet wil verkopen. We zien wel, voorlopig is het nog niet zover.

We rijden dan door naar het station van Castricum. Daar start de wandeling die we vandaag willen maken. Ik zet de route op Komoot en gaan wandelen. Maar wat is het kkkkkoud vandaag! Het duurt wel effe voordat we warm gelopen zijn. De omgeving is prachtig en heerlijk stil hoewel we best veel volk op de been zien. Hardlopers, wandelaars en fietsers. Maar ja, het is dan ook zondag, iedereen heeft een vrije dag.

We lopen de hele route zonder pauze, het is 11 km. Op het station nemen we een koffietje mee, drinken dat op in de auto en gaan op huis aan. Na vijf kwartier rijden komen we thuis. Het was een heerlijk wandelweekend.

Klik hier voor foto’s

RS80 Delft 17-1-2026 / 15 km

Zaterdagochtend 17 januari is het tijd om de wandelspullen bij elkaar te rapen en naar Delft te rijden. Op Komoot de 15 km-route gedownload en het weerbericht is heel gunstig. In Delft aangekomen kunnen we pal naast de route parkeren, ideaal. We lopen al meteen het Delftsche Hout in. Het gebied bestaat uit 400 hectare groen. Het is een prachtig recreatie- en natuurgebied met een mooi gelegen stadscamping. Het meest bekend is de Grote Plas. Er is ook een hertenkamp, kinderboerderij met waterspeeltuin en de Papaver. De Grote Plas zit aan het eind van de route maar daar zijn we nog lang niet.

Al snel komen we in bebouwde kom uit in de Bomenwijk en lopen we langs het Rijn-Schiekanaal. Altijd leuk om langs huisjes te lopen en naar binnen te kijken. Aan het eind van de watertorengracht zien we de watertoren in zijn volle glorie. Hij is 29 meter hoog en stamt uit 1895. Het reservoir kon 600 m3 water bevatten. Het reservoir heeft een dubbel gewelfde bodem, die met de bolle kant naar boven is uitgevoerd en op de gemetselde torenschacht rust. In 1996 verliest de watertoren zijn functie. Delftse huishoudens ontvangen hun water uit de watercentrale van Evides. Vanaf 2021 is het gebouw een multifunctioneel centrum voor allerlei activiteiten zoals tentoonstellingen, flexwerkers, vergaderaars en borrelaars.

Hierna volgt een stukje door woonwijken en lopen we door de Geerweg. Dat doet ons denken aan Geer, de moeder van Hans. En dan lopen we op de molen de Roos af. Het is de enige molen van de 18 die in Delft stonden. Hij draait nog elke week rond om graan te bemalen en er is een winkel onder in de molen.

We steken het trein tracé over dat onder de grond loopt en komen uit in het Agnetapark, een oase van rust. Het is een klein park dus daar zijn we zo weer uit en komen dan uit in een woonwijk met een gelijksoortig uiterlijk van huizen. Alle kozijnen van deze huizen zijn geel-groen en dat geeft eenheid en rust. 

Het Wilhelminapark doen we ook aan, hier lopen veel honden uitlaters. Langs de Buitenwatersloot lopen we richting het oude treinstation, een mooi gebouw waar nu een Italiaans restaurant huist. Het nieuwe station is veel moderner en flink uitgebreid. Het busstation is nog steeds op dezelfde plek.

Op dit moment voel ik mij niet zo lekker, neem een paracetamol en slaan we een stukje over omdat we nu wel wat willen eten. We komen uit in het bruisende centrum en zoeken een restaurant op de markt. Heerlijk, eventjes wat drinken en eten en de beentjes van de grond. We hebben er bijna 9 km op zitten. In de route zitten een paar heen-en-weertjes die we niet lopen. Ook het rondje om de kerk, letterlijk, doen we niet.

Via de Beestenmarkt lopen we naar de Oostpoort.  Het is de enige overgebleven poort van de acht die in Delft bestonden en is in 1519 gebouwd. Toen Willem van Oranje in 1572 in Delft kwam wonen, werd de hele vesting verstevigd. Rond 1840 werden de andere Delftse stadspoorten afgebroken, alleen de Oostpoort mocht blijven staan, omdat die in de uithoek van de stad niet in de weg stond. Momenteel is de ruimte in gebruik sinds mei 2022 door een Delftse fotografe en is niet te bezichtigen.

Hier poseer ik voor een paar foto’s want het is schitterend weer en levert mooie plaatjes op. De naastgelegen Oospoortbrug dateert uit 1514 en is net als de poort een rijksmonument. En natuurlijk is het tijd voor een brugmomentje op deze mooie ophaalbrug.

Dan lopen we weer door een woonwijk en onder de A13 door naar het Delftse Hout. Slingerpaadjes door de natuur en langs de Grote Plas voeren ons terug naar de auto. We hebben genoten van deze mooie route die uiteindelijk 13,3 km werd op onze GPS.