Totaal aantal pageviews

woensdag, september 18, 2019

80 van de Langstraat 14-15 september 2019


Je zult verbaasd zijn over hoe ver je nog kunt gaan vanaf het punt waarvan je eerder dacht dat dit de grens was”
Deze zin ging vaak door mijn hoofd dit weekend. Want ik had mij weer ingeschreven voor een Kennedymars, iets wat ik na de KM van OLAT nooit meer zou doen! Maar ja……je vergeet snel! Vooral het feit dat je het heel zwaar gaat krijgen tijdens de mars. En dat was dit keer niet anders.
We schrijven 14 september, zaterdagavond. Ik ga met Annika de uitdaging aan om 80 km te lopen in Waalwijk waar de 39e editie van de 80 van de Langstraat wordt georganiseerd. We spreken af om rond 18.00 uur in Waalwijk te zijn. Hans brengt mij en blijft totdat wij gestart zijn. We drinken nog een drankje gezamenlijk bij de Italiaan maar omdat er geen plek voor is voor 6 personen (Dirk, Eelko en Rina zijn er ook) gaan wij buiten zitten voor een klein hapje. De temperatuur is goed, en het weerbericht voor de komende 24 uur is ook goed, het blijft droog en zaterdag zou het zelfs zonnig worden! Daarom zit ik in mijn korte (wandel)rokje waar ik goed spijt van ga krijgen maar daarover later meer.
Als het tijd is om naar de start te gaan hoeven wij maar een klein stukje te lopen, omdat het startvak aan de straat ligt waar de pizzeria zit. Handig! Er hebben zich 2476 personen ingeschreven, best een groot aantal en het duurt daarom ook lang voordat we eindelijk kunnen lopen. Er is veel publiek op de been, en we worden enthousiast aangemoedigd. Dit enthousiasme zullen we vaak tegenkomen onderweg, deze Kennedymars is heel geliefd bij de bevolking van Waalwijk en omstreken!
De eerste kilometers verlopen goed, en op 21 km kunnen we pas weer zitten en de extra tas krijgen. De transport service van de tassen is erg goed! Mijn tas heeft mijn startnummer 308 en is zo te vinden, de meeste tassen zijn trouwens al weg, wij zitten in de achterhoede.
In sporthal Die Heygrave in Vlijmen is het druk maar we kunnen zonder problemen gaan zitten. Eelko en Dirk zitten er al. Zij halen ons steeds in of wij zien ze weer langs de kant zitten en een biertje drinken. Zij zijn ook van de H.U.S. (Honden Uitlaat Service). Langs de route staan mensen met een hondje en dan gaan ze vragen of ze uitgelaten mogen worden. En soms lukt dat ook nog tot grote hilariteit.
Na een korte stop gaan we weer verder. Echter, de volgende rust is ook pas over 3 uur! En het is best koud, ik ben er slecht op gekleed want ik heb een korte broekrok aan en een T-shirt, mijn jasje is niet dik genoeg. Helaas kan ik mij ook niet warm lopen……dit verhoogt niet echt het wandelplezier maar omdat er zoveel afleiding is langs de route kan ik mij daarvoor afsluiten. En met Annika is het ook reuze gezellig! Ik scoor twee biertjes onderweg, het lijkt de vierdaagse wel! Zoveel publiek, zoveel muziek mijn oren tuiten ervan!
De tweede stop op 35 km is in Waalwijk, sporthal De Overlaat waar Annika naar een stopcontact zoekt voor haar telefoon, die dreigt namelijk leeg te lopen door de 80vandelangstraat app. In de gang ziet ze er eentje en we gaan daar zitten. Helaas is het wat koud daar dus opwarmen is er niet bij. We blijven nu wel iets langer zitten en er is genoeg te eten en te drinken. Ik neem een wit broodje kaas met warme thee en kom weer een beetje bij.
Bij het plaatsje Haarsteeg is een hele lange straat versierd met allerlei voorstellingen à la Linden tijdens de Nijmeegse, je kijkt je ogen uit! Ik probeer er foto’s van te maken maar helaas is mijn fototoestel niet toereikend genoeg, daarvoor verwijs ik je naar de officiële website van deze tocht.
Het is nog steeds donker en koud, we verlangen naar de zon. Pas na de derde stop in Waspik op 49 km, als we weer naar buiten lopen, zien we de maan helder schijnen. Het is windstil en de meeste mensen liggen op één oor, alleen de wandelaars niet. Het lijkt erop dat we alleen lopen, we zitten echt in de achterhoede. Langzaamaan wordt het toch lichter en de zon komt op om ons te verwarmen. Het is nu bijna 6.30 uur…….
Er zijn veel doorloopposten waar we wat te eten en te drinken kunnen krijgen, zoals thee, water en chocomel. Als wandelvoedsel prefereer ik boterhammen maar die zijn helaas zeer schaars. Alleen koeken…..heel veel koeken! Stroopwafels, roze koeken, appelflappen, liga koeken, muesli repen, gevulde koeken, speculaasjes noem maar op. Zelfs drop en chocolade is te krijgen. Goed bedoeld maar niet echt geschikt als wandelvoedsel! Er is ook fruit zoals banaan en appel. Soms ook komkommers of tomaatjes. Ik heb zelf wat krentenbollen meegenomen en een knijpyoghurt maar die is zó zuur! En mijn voeten gaan ook zeer doen….
Onderweg zien we de bordjes 40 km, 50 km en 60 km. Bij ieder bordje maken we een foto. Bij 60 kunnen we aftellen naar het eind. We zijn er allebei een beetje klaar mee en Annika beslist op dat moment dat dit haar laatste KM is. Ik denk er ook zo over, na 12 keer vind ik het welletjes!
Na 63 kilometer hebben we weer een hoofdpost in Dongen bij sporthal De Gaasjes waar we onze tassen kunnen krijgen. Dit keer zitten we in een grote tent waar we getrakteerd worden op worstenbroodjes. Lekker zout! Rina zit hier ook haar voeten te inspecteren. We blijven hier niet lang, we mogen nog 17 km bikkelen. Annika wisselt haar shirtje om, ik ben al blij met een stoel en doe even niks!
In Kaatsheuvel komen we Dirk, Eelko en Rina tegen, net als we het plaatsnaambord zien. We vragen een inwoner een plaatje te schieten, een mooie herinnering. Als we bijna bij het bordje van het 70-km punt komen, bel ik Hans op want ik dacht dat hij daar zou staan. Maar nee, dat was een communicatie foutje, hij staat er pas bij 75! Nou ja, maakt niet uit, die kilometers komen we ook wel weer door. We zoeken nog een plekje langs de route, want ik red het niet helemaal tot de 75 km. Vriendelijk publiek langs de route is bereid twee stoelen af te staan, we krijgen zelfs wat te drinken! De mensen zijn ook zo lief hier! Fantastisch gewoon.
Op het Anton Pieckplein is weer een doorlooppost en daar staat Hans ons aan te moedigen. Straks zie ik hem weer bij de finish. Dit is het 75 km punt en nu zitten we er allebei goed doorheen, nog “maar” 5 km maar dat lijken elastieken kilometers te zijn, de finishlijn komt maar niet in zicht.
Onderweg komen we een meisje tegen die het nog slechter heeft dan wij, ze loopt heel hard te huilen en wordt ondersteund door haar maatjes aan weerszijden. Ze denkt dat ze het niet gaat halen maar onze aanmoedigingen en die van haar vrienden helpen haar er doorheen. We zien ook Bernhard langs de kant, die heeft de strijd opgegeven en zit nu lekker langs de route met zijn vrouw. Gelijk heeft hij! Als het niet gaat dan is dat jammer maar helaas.
Wij gaan de strijd aan met de laatste kilometers. Als ik in de verte het karakteristieke gebouw zie van het raadshuis waar de finish is denk ik er eindelijk te zijn maar dat duurt voor mijn gevoel erg lang! Ik heb pijn, ben moe en ben er wel een beetje klaar mee nu, en Annika is het met mij eens dat het wel een erg lang “pleuris-eind” is, die 80 km!
Hans staat aan de finish ons op te wachten en maakt foto’s van ons glorieuze moment. We hebben het gered binnen de 20 uur, we hebben zelfs nog een half uur over! Onze vrienden hebben het ook gered, die moesten zelfs hun best doen om niet te vroeg te finishen! Met een bos bloemen en twee blaren rijker meld ik mij af, haal mijn stempeltjes en mijn tas op en ga lekker een biertje 0,0 drinken met z’n allen op het terras naast de finish. Het is erg gezellig maar dan is het toch weer tijd voor afscheid. Moe maar voldaan ga ik in de auto zitten die gelukkig vlakbij staat en rijden we naar Spijkenisse. Om 18.00 uur duik ik mijn bed in, om 12 uur later weer wakker te worden………….mijn vierde 80 van de Langstraat en mijn 12e Kennedymars zit er weer op!
Ik kijk terug op een prachtig avontuur, met mooi weer, een goed verzorgde tocht, leuke doorkomstplaatsen, fijn publiek, genoeg te eten en te drinken, lieve vrijwilligers die niets teveel was, lieve wandelmaatjes, kortom een geweldige tocht! Maar of ik dit NOG een keer ga doen? Daar ga ik heel hard over nadenken!

foto’s

zondag, september 08, 2019

Wereldhavendagen tocht 7-9-2019 / 19 km


De eerste wandeltocht na de vierdaagse zit er weer op! Waarvan hier het verslag.
In het eerste weekend van september organiseert de gemeente Rotterdam de Wereldhavendagen met allerlei activiteiten in en rondom de haven en de Nieuwe Maas. De wandeltocht wordt georganiseerd door BoTu, een wandelvereniging uit de wijk Bospolder Tussendijken.
Zo ook vandaag, zaterdag 7 september. Hans en ik gaan met de metro naar het startbureau want de auto kan je daar niet kwijt en metrohalte Marconiplein is vlakbij. Om 10.15 uur zijn we ingeschreven en kunnen na een praatje met vrijwilliger Dick en Mirjam die ook een kort rondje gaat lopen, op weg. We schrijven in voor 22 km maar omdat we vrij laat starten korten we de route wat in. En het regent vaak onderweg, soms zo hard dat we af en toe moeten schuilen! Want als we er goed en wel 3 km op hebben zitten duiken we de Kunsthal in, het regent nu wel erg hard. En een cappuccino gaat er altijd wel in.
Als het wat opgeklaard is, lopen we de stad in. Vlakbij de Kunsthal staat een nieuw kunstobject, en we maken tijd voor een paar foto’s. Het heet “Solitario” en is gemaakt van goudkleurige velgen en whiskyglazen. Het staat daar omdat er een tentoonstelling is van de Portugese kunstenares Joanna Vasconcelos.
De route is elk jaar hetzelfde dus we kunnen die wel dromen en lopen de stad in richting het Maritiem museum. En af en toe spettert het wat. Soms zo hard dat we even moeten schuilen. Bij de Oude Haven zingt een Shantikoor op een terrasje, dat klinkt heel gezellig maar wij lopen nu door.
De route van 22 km gaat naar de Admiraliteitskade en Oostplein en aan het einde van de straat regent het weer zo hard dat we onder een afdakje van een flatgebouw schuilen. Twee dames komen uit het water van de Haringvliet, zij hebben daarin gezwommen! Kennelijk kan dat heel goed al is het een raar gezicht als je ineens twee zwemsters ziet verschijnen.
Kris-kras lopen we door de straatjes achter de Maasboulevard, kijken hier en daar naar binnen en dan is de volgende rust bij de roeivereniging Nautilus, een eigen rust van de wandeltocht. Daar drinken we een bekertje koffie die we via internet moeten betalen omdat we geen kleingeld bij ons hebben. Dat is ook een goeie oplossing als je geen pinapparaat hebt!
Langs de Nieuwe Maas lopen we richting de Willemsbrug, parallel aan de Maasboulevard. We genieten van het mooie uitzicht en de activiteiten die op het water plaatsvinden zoals een roeiwedstrijd en er varen grote rondvaartboten langs.
De Willemsbrug moeten we oversteken omdat we naar het Noorder Eiland gaan, maar we hebben honger en steken een stukje af. Handig als je de weg goed kent! Bij het Wilhelminaplein steken we onder de weg door om de stoplichten te vermijden en komen uit op het plein vlakbij de Erasmus brug waar we een tante van Hans tegenkomen. Zij is met haar kleinkinderen op pad. Na een kort praatje zoeken we een eettentje op want we hebben nu best trek gekregen!
Bij “Vers010” is het gezellig druk en een lekkere tosti gaat er altijd in, Hans krijgt een driedubbele clubsandwich!
Ons buikje rond gegeten lopen we de Erasmusbrug op, het is behoorlijk druk. Daar loop ik een oude buurvrouw tegen het lijf, wat grappig is want vlak daarvoor kwam ik nog een oude buurvrouw tegen! We roepen wat naar elkaar maar tot een gesprek komt het niet, daar is de tijd te kort voor.
De drukte van de Parkkade en de Veerhaven slaan we over, we lopen achter de tentjes door. We blijven nog wel even staan bij een zeemeerminnen voorstelling, maar veel is er niet te zien door de drukte. We merken wel dat er wat minder tentjes staan dan gewoonlijk, zou dat door het slechte weer komen???
Bij de ingang/uitgang van de Maastunnel staan veel mensen met kleine kinderen in een lange rij voor een ritje met een legervoertuig. Het ziet er spectaculair uit! Je kan er ook camouflage verf krijgen voor op je gezicht, je ziet diverse jochies ermee lopen.
Via het park lopen we richting de Euromast en komen we bijna aan het einde van de tocht. We slaan het rondje Mullerpier over om langs de Westzeedijk naar Delfshaven te lopen. Nabij bij het beeld van Piet Heyn lassen we een bankjes rust in, we zijn allebei erg moe! De laatste loodjes wegen zwaar hahaha!
Zelfs het Dakpark slaan we over, je kan mooi parallel daaraan lopen. Uiteindelijk hebben we er 19 km op zitten en melden ons af en na een complimentje gegeven te hebben aan de organisatie gaan we weer richting het metro station.
Moe maar voldaan komen we weer thuis, het was een heerlijk dagje buiten spelen, ondanks de regen.




foto’s

vrijdag, juli 26, 2019

Vierdaagse Nijmegen 4x40 km / 16-7 t/m 19-7-2019


Ik loop al een aantal jaar de Nijmeegse Vierdaagse. Een wandelevenement van wereld formaat, ook wel Walk of the world genoemd. Dit jaar ga ik voor de 12e keer en ik logeer weer zoals gebruikelijk bij Annemiek en Petra in Nijmegen, mijn gastgezin voor die week.
Maandag ochtend meld ik mij bij Petra aan en drinken even een bakkie om dan de stad in te gaan, mijn polsbandje ophalen. Voordat die erom zit heb ik geen rust! Dit jaar is de startprocedure hetzelfde als vorig jaar, een wandelschoen of gladiool als startbureau en dan mag je kiezen welke rij je neemt. De kortste natuurlijk! Dit jaar mag er niet geruild worden, dat geeft veel rust op de wedren. Ik heb wandelschoen en dat betekent dat ik op dinsdag en donderdag late start heb (tijd tussen 5.45 en 6.30 uur) en woensdag en vrijdag vroege start (tussen 4.45 uur en 5.30 uur).
De goody bag zit dit keer vol met allerlei repen, snoepjes, monsters en papier! Dat zoek ik wel uit als ik weer thuis ben..... Ik meld mij aan bij Sabine van de RWV zodat ik op de lijst sta van vierdaagse wandelaars en maak een praatje met de aanwezige RWV-ers alvorens de stad in te gaan voor een broodje. Dan nog even naar de Ramblas voor een bezoekje aan de Ronald McDonald stand van Theo en Joke Kamphuis voor een bedeltje aan mijn tas, altijd leuk en voor het goede doel! De gebruikelijke foto van de barometer met het aantal deelnemers hoort er dit jaar ook weer bij...
Na de lunch gaan we nog even de wedren op om vrienden gedag te zeggen en een praatje te maken en elkaar succes wensen voor de komende vierdaagse. Maandagavond maakt Annemiek een lekkere kipschotel klaar met als toetje yoghurt/mascarpone met aardbeien...hmmmmmm....en ik kruip vroeg mijn bed in want de wekker staat op 4.15 uur!

Dag 1 Elst - Nieuwe ontmoetingen

De route van vandaag is voor het derde jaar andersom, dat wil zeggen dat we na de Waalbrug richting de Oosterhoutse dijk lopen, via Slijk-Ewijk naar Valburg, dan naar Elst en dan volgen Bemmel en Lent om vervolgens weer via de Waalbrug terug te keren naar Nijmegen.
Ik ga met Annie, een nieuwe bewoonster van het gastgezin, richting de wedren met mijn eigen vouw fietsje en Annie op een geleende fiets maar ze weet niet, dat de remmen het niet doen! Dat is schrikken maar voor Annie maakt het niets uit blijkbaar, ze bestuurt de fiets als een fietscoureur! We moeten namelijk een stukje “bergafwaarts” richting de wedren. Ze komt ongeschonden aan bij de fietsenstalling.

Om 6.00 uur kunnen we door de start, de scanners doen het goed er is hoegenaamd geen rij. Dat is lekker!!
En al kletsend lopen Annie en ik over de dijk naar Oosterhout, waar ik een rustpost heb van de RET en ik mijn stempelkaarten ophaal, Annie loopt door. Ik rust niet lang omdat ik er pas 7 km op heb zitten en na een kopje koffie vertrek ik weer richting Slijk-Ewijk. Daar zie ik Trudy in de bocht, zeg haar gedag en een paar minuten later loop ik door en kom ik aan de praat met een man die een bekertje koffie met zich meedraagt. Ik vraag waarom hij dat doet en hij begint een heel verhaal. Hartstikke gezellig en zo gaan de kilometers makkelijk voorbij. Omdat we het zo gezellig hebben loop ik per ongeluk de tweede rustpost van RET voorbij maar even verderop weet ik de rust van ons forum te zitten, de enige echte AGS rustpost. Ik neem afscheid van de man als ik de tentjes in het vizier krijg. Ik heb er nu 17 km op zitten. Na de kippensoep door naar Elst.
In Elst is de hele bevolking uitgelopen om ons aan te moedigen en muziek schalt uit diverse boxen. De muziek smaak kan ik niet delen en het zijn vaak dezelfde liedjes maar het verhoogt wel de sfeer en het is lekker weer, ook voor de toeschouwers.
Na 8 km zijn we de Rijkerswoerdse plassen voorbij en ik bedenk bij mezelf dat ik nu wel weer even wil zitten als ik een bekende RWV-er langs de kant zie zitten, Sandra. Zij runt met nog een vrijwilligster die ik ken van RWV, Astrid, een verzorgingspost van Walking2gether. Ik mag er ook eventjes zitten en bijkomen. Wat heerlijk en wat een verrassing! Ze blijken de komende dagen ook langs de route te zitten. Martje zit er ook, zij loopt dit jaar de 50 km! Dat vind ik wel stoer hoor, ik zou het zelf niet kunnen of willen! Ik loop een klein stukje met haar op tot de gehaktballen post van WIOS. Zij verkopen natuurlijk niet alleen gehaktballen maar ik heb daar nu wel trek in. Wel jammer dat het mij deze keer niet smaakt......hij is te hard en ook nog voor de helft koud.....jammer!
Ik weet niet meer precies waar ik Carla, Margrit en Jan zie zitten, ergens tussen Bemmel en Lent bij een camper maar ik ga eventjes bij hen zitten en krijg van de eigenaars een lekkere pannenkoek. Zij heten Iris en Roy en ze zitten ook op de vierde dag langs de route, ik mag ook dan weer hier even uitblazen.....erg lief. En weer een receptie-adresje erbij.......
Ik ga weer door naar Lent via de Via Begonia. Die zat vroeger altijd aan het begin van de route en nu aan het eind. De bewoners moeten er nog aan wennen denk ik, het is een tamme bedoening.
In Lent zit het Van de Valk Hotel waar Jan en Carla uit Tilburg zitten om mij aan te moedigen en via de trap loop ik naar het terras, ik ben verrassend vroeg gearriveerd daar dus heb ik nu wel tijd voor een bakkie en een praatje, het is pas 15.00 uur! Vanaf hier is het nog 2,5 km lopen en dan ik ben klaar.
Onderweg naar de brug bots ik tegen een man op leeftijd aan en ik zeg sorry. Zegt ie: “Ik word liever door jou aangeraakt dan door de paus!” En ik schiet in de lach. We raken aan de praat en hij blijkt een gezellige babbel te hebben zodat ik ongemerkt bij de finish aankom! Ik meld mij af en ga op zoek naar bekenden op het Vierdaagseplein. Ik loop het terrein voorbij van de 50-km kraampjes en zie ineens Pascal! Wat leuk! Samen gaan we een biertje drinken en zijn nicht komt er ook bij zitten. Zij is helaas uitgevallen en we spreken de dag door. Het is erg gezellig maar ik moet wel op de tijd letten, ze zitten op mij te wachten met eten.
Ik sluit de dag af met een goed gevoel, ik heb lekker gelopen vandaag. Na het eten en TV Gelderland kijken en vroeg naar bed, morgen vroege start.

Dag 2 Wijchen - Grenzen verleggen

Vandaag ga ik weer met het fietsje naar de wedren en wacht op de start van de 50-km lopers. Omdat mijn huisgenoot die ook op zolder slaapt de 50 loopt ben ik al wakker en ga er meteen uit, ik kan toch niet meer slapen. Ik zet mijn fiets dit keer bij het speeltuintje en ga lekker zitten wachten en kijken naar de lopers die in de rij staan om te starten. Ik kan de 50-km lopers uitzwaaien en ze een fijne wandeldag wensen. Na ongeveer 10 minuten in een kort rijtje wachten mag ik ook weg, ben nog nooit zo vroeg gestart!
Ik kan niet goed op gang komen......mijn voeten doen zeer! Gisteren had ik nieuwe schoenen aan, kennelijk zijn die nog niet zo goed ingelopen. Of was het magnesium voetenbadje geen goed idee, ik zal het nooit weten....
En daarbij komt dat ik de eerste 10 km van de route erg saai vind! Het is dan fijn dat je een wandelvriend tegenkomt die een stukje met je mee wilt zodat die kilometers wat aangenamer worden! De eerste RET post zit in Alverna maar voordat ik daar ga zitten wil ik naar de wc. Ik vraag dat meestal aan mensen langs de route omdat ik een hekel heb aan de lange rijen, daar heb ik geen tijd voor want die besteed ik liever aan wandelen. Maar tot twee keer toe word ik geweigerd! Ik trek een zielig gezicht en zeg dat ik zo nodig moet en de rijen te lang zijn, maar nee hoor. Bij het tweede huis lukt het wel hoewel in eerste instantie mocht het niet maar mijn zielige gezicht werkt nu wel!
De koffie “met een glimlach” bij de RET smaakt goed maar het is best nog wel vroeg.
De route gaat vandaag van Nijmegen naar Alverna, Wijchen in en weer uit, Beuningen en Weurt om vervolgens via de Hertogstraat bij de wedren aan te komen. Het is vandaag “Roze Woensdag”, een dag in het teken van de homo-acceptatie. Veel wandelaars zijn in het roze gekleed, ik heb ook een roze T-shirt aan maar ik ben mijn roze hoedje vergeten, ik heb nu een witte op.
In Wijchen staat Hans langs de route met een lekkere ijskoffie op mij te wachten. Daar kom ik op de geplande tijd aan, het is 8.30 uur en er liggen al 16 km achter mij. Even bijkomen in een fijne tuinstoel die Hans heeft meegebracht. Een uur later zie ik hem weer in het centrum van Wijchen, op 21 km. Samen met Annie die ik onderweg weer tegenkom vieren we een feestje in het centrum, het is zo gezellig druk! We komen wel in een file terecht maar dat vinden wij niet erg.
Hier ontsnap ik even aan de drukte als ik een kerk inloop om een kaarsje op te steken voor Marina. Er staat een mooie tekst bij de kaarsen die veel indruk op mij maakt waardoor de tranen rijkelijk vloeien.......

De rust pauze van AGS sla ik dit keer over omdat in dezelfde straat Sandra ook zit, daar ga ik dit keer weer eventjes zitten en ik heb in Wijchen nog bij de RET gezeten anders wordt het wel erg veel rusten op een dag. Ik heb getraind op rusten maar je kan ook overdrijven!

Het weer is ondertussen omgeslagen, het is benauwd warm aan het worden.
Ik ben het een beetje zat aan het worden en de route van Wijchen naar Beuningen en Weurt is ook al niet al te boeiend. Het Waterkwartier is altijd wel heel gezellig en al feestend kom ik aan op de Waalkade. Ik weet dat het dan nog zo’n 3 km is naar de finish, via de Voerweg naar de Hertogstraat en ik hoop dat er dit jaar wel goed op gelet wordt dat het publiek niet op de route komt te staan! Vorig jaar was daar een opstopping maar gelukkig dit jaar niet, het publiek staat netjes te feesten achter de dranghekken. Je kijkt daar je ogen uit, met diverse verklede mannen en/of vrouwen en travestieten. Eindelijk kan ik mij afmelden en ga direct naar het vierdaagse plein waar Fred zit met zijn maatjes, hij is voor een dagje naar Nijmegen gekomen om de sfeer te proeven, hij loopt dit jaar niet mee. Het werd een lange nazit......erg gezellig maar ja morgen moet ik het wekkertje vroeg zetten dus op tijd weer weg.

Omdat ik vrij laat arriveer in het gasthuis ga ik direct na het eten douchen en naar bed, ik ben best wel moe en voel mij niet zo lekker want er zitten twee flinke blaren op de hiel......Ik val als een blok in slaap, morgen weer “late” start!

Dag 3 Groesbeek - Fijn weerzien

Na een goede nachtrust gaan Annie en ik weer op de fiets naar de wedren, de rij is kort en we zijn zo op weg. De route gaat via Nijmegen, naar Mook, Malden, Plasmolen, Bredeweg, Groesbeek en Berg en Dal en zo door naar de finish in Nijmegen.
Ik kan maar niet in mijn ritme komen en loop niet door de haag van studenten heen maar kan ernaast ook op de route komen, dat bevalt beter dan door een walm van alcohol te lopen.... Na 3 kilometer slaapwandelen hoor ik mijn naam, ik loop Jennie en Diny tegen het lijf, zij logeerden een aantal jaar geleden in het huis van Gerdien in de van Slichtenhorststraat. Wat een leuk weerzien en we hebben gespreksstof genoeg om ongemerkt de kilometers te overbruggen. Bij de Eneco rustpost van Han ga ik eventjes pauzeren en neem hen mee voor een bakkie. Daarna zeg ik ze gedag en ga weer alleen verder tot de volgende rust bij de RET onder de brug op 12 km. Daar zie ik Heleen en we kletsen wat. Ik blijf er vrij lang zitten want een groepje oud-mariniers komt bij mij zitten en weer is het reuze gezellig! Maar ja, op 16 km wachten Gerard, Marja en Daniëlle net voor Plasmolen, daar wil ik ook nog even zitten! Maar eerst in Mook een kaarsje opsteken voor Marina waar ik de zegen krijg van de pastoor zodat ik de kracht krijg om verder te gaan. Ik ben niet gelovig maar het deed me toch wel wat....
Van Plasmolen naar de eerste heuvel bij Milsbeek klets ik met een militair die uit zijn groep loopt en die vertelt dat hij betaald krijg voor deze vierdaagse, mits hij hem uitloopt. Zelfs de trainingen worden gewoon betaald. Dat wist ik niet en ik heb weer wat geleerd. Ik zie een jonge man die een T-shirt draagt van Feijenoord en ik denk: hè, een plaatsgenoot, effe een babbeltje maken. Hij loopt wat moeilijk dus misschien kan ik hem een beetje oppeppen. Als hij begint te praten hoor ik een duidelijk Twents dialect, hij komt uit Enschede! Maar wel een Feijenoord-fan dus helemaal goed.
In Bredeweg zie ik de post van Sandra weer, die komt als geroepen! Het is best weer warm vandaag en de yoghurt met aardbeien smaakt verrukkelijk!
Groesbeek is weer een feestje en ik geniet, de heuvels komen eraan! Maar eerst nog even een kaarsje voor Marina opsteken........Zonder problemen loop ik over de heuvels heen en op naar de volgende rust bij AGS. Maar ik heb net nog een rust bij de RET gehad waar ik een (halve) gehaktbal heb gegeten en een cola “met een glimlach” gedronken. Dus ik blijf niet te lang zitten en ik neem geen consumptie want ik heb nog een sportdrank bij de RET gehaald......
Vanaf hier is het nog maar 8 km naar de finish en gaat de weg alleen maar naar beneden. Ik loop een stukje samen met een man die zijn eerste vierdaagse loopt maar hij is er zeker van dat dit ook zijn laatste is. Ik probeer hem nog over te halen, dat hij er een week later misschien anders over denkt maar nee, dat was niet het geval verzekert hij mij, dit is echt eens maar nooit meer! Tja, you hate it or you love it!
Ik kom op tijd aan bij de finish, geen idee meer hoe laat maar de tijd vind ik niet belangrijk. Zoals Bernard, een walker van het w4w-forum zegt: It’s all about the finish line, not the timeline! Bij het afmelden kom ik Annika nog tegen en Millie die meteen een foto ervan laat maken! Leuk!!!
Ik ga niet nabieren maar direct naar het gasthuis en ik geniet van de heerlijke maaltijd die Annemiek samen met Petra voor ons bereid heeft.
Op naar dag 4!

Dag 4 Cuijk - Sterker door strijd

Deze dag begint onverwacht met een (fiets)warming-up. Op de wedren kom ik erachter dat ik mijn telefoon ben vergeten en moet weer terug fietsen! Gelukkig ben ik vroeg genoeg dus wat dat betreft niet erg, maar ik heb geen sleutel meer en moet Petra en Annemiek wakker bellen, en dat vind ik echt niet leuk maar ja.....zonder telefoon kan ook niet en mijn RET consumptie kaart zit er in!
Op de wedren zit ik uit te puffen met een cappuccino van de koffiekar en wacht totdat de vroege start gaat beginnen. Desondanks kan ik al om 5.00 uur van start.
Wederom de eerste kilometers slaapwandelend en achter de studenten om gelopen. Ik heb het T-shirt met een foto van Marina aan en krijg er leuke en lieve reacties op. Een jonge vrouw vraagt iets erover en ik vertel over Marina. Het ontroerd haar en zij en haar vriendin lopen een stukje met mij op. In Hatert ga ik naar het toilet van een inwoner die erg gastvrij is (nummer 46 onthou ik voor volgend jaar!) en als ik weer weg loop ontmoet ik een enthousiaste wandelaar die loopt te genieten en ik geniet met hem mee, we lopen samen een stukje op. Een kilometer verder zie ik Diny en Jennie weer maar Jennie heeft het zwaar en last van haar knie. Ik hoop dat ze het gered heeft....

Mijn plan is om door te lopen naar het restaurant in St. Walrick waar een lekkere kersenvlaai op mij wacht en onderweg daar naartoe kom ik Sylvia tegen. Zij loopt alleen omdat haar maatje Bianca is uitgevallen door buikgriep en dat vindt ze best moeilijk. Mijn tempo is iets lager dan die van haar en ik vraag haar een plaatsje vrij te houden, dat doet ze ook. Onderweg ernaartoe kom ik Heleen weer tegen, gezellig kletsend lopen we richting St. Walrick, zij loopt door tot de RET rust op 13 km maar dat vind ik te ver. Na ruim 9 km kom ik eindelijk aan en ga bij Sylvia, Carola en Aike zitten. De vlaai smaakt zoals altijd verrukkelijk! Het is mijn ontbijt van deze dag.....
De volgende rust is in Overasselt bij de RET en daar ga ik kort zitten voordat ik de dijk naar Linden op ga. Ik doe mijn oortjes in, ik heb behoefte aan wat pep in de vorm van een lekkere beat en heb even geen zin in gesprekjes. Zo kom ik de kilometers wel door tot de rust van Gerard en Marja in Linden denk ik, maar na twee nummers zie ik Dick lopen en we raken aan de praat tot Linden. Het thema dit jaar is glitter en glamour. En wederom maak ik geen foto’s. Gek is dat, foto’s maken is dit jaar geen prioriteit. Ik leen daarom de meeste foto’s van medewandelaars voor mijn verslag. De namen noem ik aan het eind.
Als ik Linden uitloop raak ik aan de praat met een man die vraagt naar de tekst op mijn shirt en weer vertel ik het verhaal over Marina en dat vind ik nooit vervelend. Ook krijg ik soms een schouderklopje met: “sterkte vandaag” en is heel fijn om dat mee te maken.....
Ik zie ineens de camper weer van Iris en Roy, Carla en haar maatjes staan op het punt te vertrekken maar ik mag nog een pannenkoek eten als ik trek heb en dat heb ik! Heerlijk hoor, bedankt!!! Ik kan weer vol energie naar Beers waar de rust van RET zit.
Even bijkomen met een heerlijke, maar hete kippensoep jammie.....
Door naar Cuijk waar de pontonbrug wacht. Mijn planning om rond 13.00 uur daar te zijn lukt niet helemaal maar het is ook niet heel erg laat. Na de brug ga ik nog effies zitten en ineens zie ik Carola en Aike, ik blijk vlakbij hen te zitten.
Vanaf hier is het nog 13 km naar de finish maar voor mijn gevoel is het nog een best eindje. Heel langzaam kom ik op gang en mijn idee is om tot Malden door te lopen waar de rustpost van AGS is, zo’n 6 km verder. Het kost mij best veel moeite om niet langs de kant te gaan zitten of te gaan liggen in het gras, ik zie diverse wandelaars dat wel doen maar dat kost teveel moeite om dan weer verder te moeten dus dat doe ik maar niet.
Eindelijk zie ik het verkeersbord dat de rotonde aangeeft waar de AGS-rustpost is en ik ben erg blij dat ik ruim op tijd ben zodat ik voldoende tijd heb voor de finale, de Via Gladiola.
Hier zie ik Ann-Marie en ik ben blij haar te zien, ze geeft mij een knuffel die ik hard nodig heb......weer eventjes landen en energie opdoen voor het laatste stukje.
Ik loop met tranen in mijn ogen weg, die laatste km’s moeten nog geslecht worden maar die lijken niet te overbruggen voor mijn gevoel.....mijn voeten doen zo’n pijn!
Als ik het nummer hoor: You never walk alone krijg ik het te kwaad en een mevrouw komt mij een knuffel geven want ze voelde dat ik dat nodig had. Zoooo lief!!
En dan word ik aan de armen meegenomen door Peter en Mark, de maatjes van Fred en René. Ik ben erg blij met hun gezelschap en hun energie waardoor ik over het asfalt vlieg. Bij het huis van René nog even een receptie bezoeken en weer doorrrrr.......
We grappen en grollen met elkaar en iedereen langs de route, high fiven met iedereen die zijn hand opsteekt, nemen een blikje bier mee voor onderweg, en nog een, huilen en lachen liggen dicht bij elkaar. Gladiolen die we krijgen leggen we bij de patiënten van het Radboutziekenhuis met tranen in onze ogen. Daar staat Hans langs de route maar ik zie hem niet, gelukkig ziet hij mij wel en ik krijg een mooi aandenken om mijn hals. Een ketting met een tinnen gladiool en een sleutelhanger van de Waalbrug van tin. Ik ben er erg blij mee en zo loop ik de laatste meters naar de finish. We zijn ruim op tijd.....17.30 uur! Ik heb Genoten met een grote G van deze vierdaagse en ik ga met de jongens even nabieren, René is inmiddels ook gearriveerd.
Na de feestelijke afsluiting gaat ieder zijns weegs en Hans begeleid mij naar mijn fietsje. Ik ben ietwat beneveld door het bier hahaha maar kom zonder kleerscheuren aan bij het logeer adres. Daar is Marco ook en we praten nog eventjes na. Ik ga niet douchen daar ben ik te moe voor.......
Ik zeg Annemiek en Petra gedag en bedank hen voor de gastvrijheid en hun steun tijdens deze enerverende dagen. Terugkijkend op deze editie kan ik zeggen dat het mij deze keer best veel moeite kostte maar door de vele lieve mensen die ik onderweg ontmoet heb en mijn lieve wandelvrienden- en vriendinnen heb ik het weer gered dit jaar. Met twee flinke blaren op beide hielen als aandenken!
Tot volgend jaar!!!

De foto’sin het album zijn o.a. ook van Diny Meurs, Bernard, Henk, Marja, René en Sylvia

donderdag, juni 27, 2019

Even pauze.......



Tot aan de Vierdaagse van Nijmegen die start op 16 juli a.s. geen gewandel meer.......eventjes de voeten rust gunnen!!
Dus tot ziens na de Vierdaagse!

vrijdag, juni 21, 2019

Tweedaagse Alkmaar 21 en 22-6-2019 / 80 km


Dag 1
De Heilooerroute
Al jaren is het voor mij de traditie om de laatste trainingstocht voor de Nijmeegse vierdaagse te lopen in Amersfoort. Dit jaar kies ik voor de Tweedaagse van Alkmaar en dan kies ik natuurlijk wel voor 2 x 40 km. Je kan bij deze 2daagse ook andere afstanden lopen.
De reisbescheiden krijg ik bijtijds binnen, heb een hotel vlakbij geboekt en ik ga met Karin deze uitdaging aan!

Hans gaat mee als supporter en het is natuurlijk gezellig om na afloop samen te eten in het hotel. Onderweg voorziet hij mij van de nodige spullen en ondersteuning die ik nodig zal hebben.

Donderdag gaan we dus richting Akersloot waar het hotel van de Valk zit. De wekker zetten we op 5.30 uur want er moet om 6.30 uur gestart worden en ik moet mijn startkaart nog halen. Vrijdagochtend rijden we naar het Afas stadion van AZ waar de startlocatie is. Hier ontmoeten we Karin ook en we gaan van start. De grote groep is al vertrokken, wij tien minuten later.

De route gaat vandaag richting Heiloo en Egmond aan Zee de zogenoemde Heilooerroute. Deze wandeltocht is door Le Champion georganiseerd en dan weet je dat het goed verzorgd is onderweg. Er zijn wel 5 stempelposten waar iets te krijgen is. Op 5,1 km de eerste post. Het wordt vandaag trainen op rusten, iets wat Karin niet gewend is. Onderweg naar Egmond aan zee lopen we door het duingebied en zanderige paden wat best zwaar is. Het is heerlijk weer en soms gaat de zon schuil achter de wolken waardoor ik af en toe mijn jasje nodig heb.

Op 12 km zit stempelpost 3 aan het strand van Egmond aan Zee, daar is het heerlijk toeven en nemen we het ervan, we delen een punt appeltaart. Dat gaat er wel in maar een hele is mij teveel. Op het strand maken we foto’s van elkaar, zittend in het zand met op de achtergrond de zee. Het is vloed maar we kunnen nog over het natte zand lopen. Na ongeveer 2 kilometer gaan we weer de duinen in, en de helling loopt iets makkelijker via een trap maar is toch best zwaar.....en we nemen weer de tijd voor een fotomomentje in de duinen.

Op 18 km is de volgende stempelpost en de route gaat door en over de duinen. Ik begin last te krijgen van mijn enkel helaas, dat drukt een stempel op het wandelen waardoor ik er niet echt van kan genieten. Met een grote boog komen we uiteindelijk aan in Egmond Binnen. Bij stempelpost 4 zie ik Hans zitten, hij heeft voor mij wat mayonaise gehaald voor mijn eitje, die eet ik met smaak op. Bij de EHBO post laat ik naar mijn hiel kijken, die doet pijn en de aardige EHBO-er plakt deze af. Ik kan nu vrijwel pijnloos verder, de laatste 13 km. In Heiloo is nog een laatste stempelpost maar helaas pindakaas deze is al aan het afbreken. Hoe kan dat nou, het is “pas” half 4, hij zou tot 4 uur open zijn! Nou ja.....het is toch vrij laat, we moeten om half 5 binnen zijn, dus we bikkelen maar door. De laatste 6 km.........daar kan ik kort over zijn: saai! Met zicht op het AZ stadion waar de finish is die maar niet dichterbij komt! Als we nog ongeveer 3 km hebben te gaan komt er iemand van de organisatie in een auto ons vertellen dat we een klein stukje af kunnen snijden maar dan moeten we wel weer over de grasdijk terug, dezelfde als waar we in de ochtend mee begonnen. Uiteindelijk scheelde het 700 meter waardoor ik klokslag 16.27 uur binnen kwam, Karin iets eerder want ze was bang te laat te komen en liep door. Binnen in het stadion is een feestje aan de gang maar wij halen onze startkaart op voor morgen en rijden naar het hotel terug, Karin logeert daar ook.
En dan lekker in bad en bijkomen, energie opdoen voor de volgende dag!

Dag 2
De d’Oude Stadroute
Zoals dat soms gaat heb je goede en slechte dagen, vandaag is een slechte dag en mijn energie pijl is laag. Ondanks dat heb ik zin in de komende wandeldag, het wordt mooi weer en ik ben benieuwd naar de route. De start is 15 minuten verwijderd van het Afas stadion, Karin parkeert daar de auto en rijdt met ons mee naar de startlocatie. We starten precies om 6.30 uur en lopen door de straten van Alkmaar. Een inwoner staat te mopperen in zijn voordeur, hij is wakker geworden van het gezang van de lopers en roept of het wat stiller kan......
Deze dag heeft 7 stempelposten maar we gaan niet bij iedere post zitten, je kan ook overdrijven hahaha! Maar zoals gezegd, ik kan niet op gang komen en heb moeite met het tempo. Mijn enkel doet zeer en mijn hiel, maar ja even doorbijten en gaan met die banaan.
We lopen door Alkmaar Noord, en door naar Geestmer-Ambacht en Warmenhuizen. We vergapen ons aan de mooie huizen en de staat van de tuintjes, allemaal even mooi en verzorgd. In Tuitjenjorn is een stempelpost vlakbij een dierentuin, we hebben er de helft op zitten. Leuk om daar doorheen te lopen. We lopen samen op met een kennis van Karin, vanaf hier gaat de route door het buitengebied met lange en rechte wegen. De zon schijnt en doorrrrr......naar Krabbendam en over de dijk naar Schoorldam op 26 km waar Hans op de uitkijk staat. Het deelnemersveld is behoorlijk uitgedund, wij lopen in de achterhoede. Zelfs de dixies worden al opgeruimd maar de zanger met gitaar kan er nog een liedje uitpersen voor ons. Leuk toch?

Vanaf hier is de route “not my cup of tea” en kan ik alleen nog maar aan de finish denken en aan het bad waar ik straks induik. Karin besluit daarom alleen verder te gaan om haar eigen tempo te kunnen lopen. Onderweg kom ik nog wel een leuke straat in, waar het publiek de wandelaars aanmoedigt met hier en daar tafeltjes met snoep en drank. En muziek, ook leuk. Het doet een beetje aan Nijmegen denken. Bij de laatste stempelpost stop ik niet, ik wil niet te laat komen.
Uiteindelijk kom ik dan toch aan in Alkmaar, een verkeersleider rukt zich los van zijn gesprek en begeleid mij met oversteken. Als ik denk er bijna te zijn, zie ik ineens een bordje met: “nog 3 km nog even doorbijten”. En dat wordt het want ik vind het nu wel lang genoeg duren! En deze kilometers zijn niet de makkelijkste zo door het parkje met zijn heuvels op en neer. De organisatie heeft nog wel een verrassing in petto: een dweilorkest moedigt mij aan en ik krijg een kunstbloem in mijn handen gedrukt.
In de lange winkelstraat moet ik mij door het winkelende publiek heen wurmen, wat is het druk!! Ik ruik de finish maar moet twee keer vragen of ik goed loop. En dan zie ik het, het Waagplein waar de finish is......ik verwacht een juichend publiek. Helaas......er is een huldiging aan de gang van vrijwilliger van het jaar???? En ik dan, het is nog steeds geen half 5, de sluitingstijd. Ik kom om 16.04 over de finish en word op de foto gezet. Huilend val ik in de armen van een vrijwilligster, zo moe ben ik! En zo blij dat ik eindelijk binnen ben!!! Karin zit al op een terras te genieten van een wijntje en ziet mij binnenkomen. Als ik enigszins bijgekomen ben lopen we samen naar de pendelbus die ons naar het stadion brengt, een fijne service van Le Champion.
Bij het stadion staat Hans al te wachten en neem ik afscheid van Karin, wij rijden naar het hotel. Daar kom ik bij in het bad en laat ik deze dagen over mij heen komen en schrijf ik 80 km erbij. Ik heb nu wel genoeg getraind voor Nijmegen!

foto’s dag 1

foto’s dag 2

zaterdag, juni 15, 2019

2e Kikkerloop 15-6-2019 / 20 km


Vorige week een tochtje gelopen voor het goede doel Spieren voor Spieren, vandaag is het de beurt aan een tochtje voor ALS, een vreselijke spierziekte waar nog veel onderzoek naar gedaan moet worden. De tocht van vandaag wordt georganiseerd door Carla die haar man Ton heeft verloren aan ALS en ter nagedachtenis aan hem lopen we vandaag een rondje Haarlem. De opbrengst komt geheel ten goede aan ALS en de tocht dankt zijn naam aan Kermit de kikker waar Ton zo gek op was....

De regen komt helaas met bakken uit de hemel als wij vertrekken vanuit Spijkenisse en we zullen de zon vandaag niet veel zien wordt er voorspeld, maar ach......het meeste valt ernaast! Nadat Hans en ik ons aangemeld hebben bij Carla en Margrit is het wel enigszins opgeklaard maar het blijft erg bewolkt. En af en toe druppelt het nog wat na maar het is niet koud.

De route voert ons langs een watertje waar veel woonbootjes in drijven, de ringvaart van de Haarlemmermeerpolder. Onderweg bekijken we de huisjes, bootjes en molens die we tegenkomen en maken tijd voor een brugmomentje. Na 4 km mogen we een onverhard paadje op maar het pad is nauwelijks te zien door de begroeiing en ook vrij nat vanwege de recente hoosbuien. Maakt niet uit, de broek droogt wel weer onderweg.

De eerste rust bevindt zich in De Molenplas. Daar nemen we het er even van en kom ik een stel bekende wandelaars tegen die ik ken van de SOP tochten. Altijd leuk!
De koffie smaakt hier goed.

We gaan weer verder langs een ander watertje, de Zuider Buiten Spaarne waar heel veel te zien is. Woonbootjes en leuke tuintjes, mooie huizen en vaarboten. Alleen jammer dat de afwatering van het pad hapert want er liggen overal plassen die we niet kunnen vermijden, daar is het pad te smal voor! Dus het wordt soppen geblazen en nu letterlijk! Mijn schoenen en sokken raken doorweekt.....

Na een kilometer of 10 gaan we even op een bankje zitten om de proviand op te eten, lopend vind ik dat lastig. We zien een bankje langs het water waar we drie bootjes zien aanmeren met kinderen erin. In elk bootje vier kinderen die onderwijs krijgen in het varen met een zeilboot. Wel leuk om te zien!

Aangekomen in het centrum van Haarlem lopen we om de Grote of St.Bavokerk heen nadat we ergens op een terras gezeten hebben. Na een paar rondjes door het Begijnhof, we raken de route even kwijt, komen we weer buiten het centrum van Haarlem aan. Een rondje om de molen de Adriaan en door naar het oude Droste terrein. Dan volgt een stukje door en over het industrie gebied van Haarlem. De verveling verdrijf ik door foto’s te nemen van een paar mooie bloemen onderweg en de bepijling van de route. Die herkennen we aan de hand van de groen-witte banieren van KWBN en soms de rode lintjes ter afwisseling.

En dan nog een stukje natuur langs de Veerplas waar de Reuzeberenklauw welig tiert. Een “gevaarlijke” plant want ze kunnen blaren opleveren bij aanraking! Gelukkig komen we er niet in de buurt maar zijn wel mooi om te zien. Ze kunnen wel 4 meter hoog worden en schapen vinden ze lekker.

Het einde van de tocht is in zicht als we het hotel ontwaren in de verte. Na het oversteken van de spoorlijn lopen we het hotel binnen, het is inmiddels 15.30 uur en we zijn op tijd! Ik meld ons af en krijg een plaatje en stempeltje, kletsen nog even na en ik koop een T-shirt van de Kikkerloop. Daarna vertrekken we weer naar Spijkenisse.
Ik kijk terug op een leuke en afwisselende wandeldag. Later hoor ik dat er 135 wandelaars geweest zijn, een mooie opkomst!

hier meer foto’s

maandag, juni 10, 2019

4e Andre van de Hoef Verzekeringentocht 9-6-2019 / 20 km


Het tochtje van André begint zo langzamerhand traditie te worden! Ik ga vandaag de vierde editie lopen van de André van de Hoef Verzekeringen tocht. Hij heeft dit keer vier afstanden bedacht: 40, 30, 20 en 15 km! Dit doet hij niet alleen, ook zijn buurman Michel doet mee en natuurlijk zijn echtgenote Liane en zoons met aanhang. Het is een hele klus om zoiets dergelijks op te zetten maar hij heeft er ook een goed doel aan gekoppeld namelijk Spieren voor Spieren. Het inschrijfgeld gaat geheel naar dit goede doel, en tijdens de tocht kan je muffins kopen bij de rust Mon Chouette waarvan de helft voor Spieren voor Spieren is. Ook bij de tweede rust (voor de 20 km althans) gaat een deel van de lunch in het goede doelen potje. Goed geregeld!

De route gaat meteen na het restaurant La Place Maarsbergen waar Hans en ik de inschrijving gedaan hebben voor 20 km een heel lang stuk langs een autoweg.......ik trek meteen de vergelijking met andere jaren waarin we gelijk de bossen in werden gestuurd maar misschien komt het goed? De diverse vogels hebben het hoogste woord en het is vandaag gelukkig droog, dat was gisteren wel anders! Maar nu kunnen we na verloop van tijd de jassen uitdoen, de zon doet goed zijn best!

Bij een boerderij op ongeveer 6 km staat er een verzorgingspost op ons te wachten met water, cake en een appel. Dat komt goed van pas en er is zelfs aan een toilet gedacht maar daar hebben we nog geen behoefte aan, ik neem wel een appel mee voor onderweg. Meestal eet ik geen appels tijdens het wandelen maar vandaag maak ik een uitzondering.

We komen bij het Valleikanaal en bij de sluisbrug maken we even tijd voor een brugmomentje. En weer verder door bekend gebied voor mij, ik herken de route van een eerdere editie van André ‘s tochtje. De eerste rust bij Mon Chouette ken ik o.a. daarvan. Als we er bijna zijn worden we ineens aangesproken door een paar bekenden, Hans en Margriet. Hans ken ik alleen van Facebook en heb hem nooit “in het echt” gezien, een hartelijke kennismaking volgt. Margriet zijn we al een paar keer tegengekomen bij een wandeltocht.

Mon Chouette doemt op en is het tijd voor een lekker bakkie koffie, we zijn er wel aan toe en zitten nu precies op de helft. Het zonnetje schijnt nu lekker en we nemen plaats op het terras waar ik Henrike tref, zij staat op het punt weer te vertrekken.

Na het aangenaam verpozen is het weer tijd voor vertrek, en de route voor 40 km waar Hans aan deelneemt splitst zich meteen, wat wel jammer is want we hebben gespreksstof genoeg. De splitsing voor Margriet komt wat later, zij loopt de 30 km route. Maar eerst lopen we nog gedrieën een stuk over de Grebbelinie en komen een oorlogsmonument tegen die we op de gevoelige plaat vastleggen.
De Grebbelinie was een voorverdediging van de Hollandse Waterlinie, een Nederlandse verdedigingslinie, gebaseerd op inundatie. Deze linie liep door de Gelderse Vallei vanaf de Nederrijn bij de Grebbeberg te Rhenen langs het Valleikanaal en de Eem tot aan de Zuiderzee, later het IJsselmeer. Op 18 april 2011 kreeg de Grebbelinie de status van rijksmonument vanwege de "unieke staalkaart van verdedigingswerken”. Aldus Wikipedia.

Dit stukje van de route is erg mooi, we lopen te genieten.....
Totdat we afscheid moeten nemen van Margriet als zij de lus van de 30 km in gaat. We lopen langs een watertje maar het eind van het pad is recht voor ons uit en dat blijft het een tijdje. Tot we bij de tweede rust aankomen, theehuis Eldorado. Een klinkende naam voor een perfecte rustplek. Het is heerlijk zitten in de achtertuin met uitzicht op de weilanden en een vijver met koi karpers.

We hebben er inmiddels 16 km op zitten. Vanaf het theehuis lopen we richting Woudenberg en we gaan niet het dorpje in maar steken de weg over. Ik herken dit weer van de Amersfoortse 2daagse en weet dat er een saai stuk aankomt.
De laatste meters gaan over landgoed Anderstein en de golfbaan en dan zijn we weer aangekomen bij het restaurant waar we André een compliment geven over de organisatie want die was weer perfect. Niet één twijfel momentje gehad over de route, en de rusten waren goed verdeeld. De route vond ik dit keer wat minder, de lange rechte wegen zijn niet echt mijn “cup of tea” maar anderen zullen dat niet erg gevonden hebben.
Het was hoe dan ook een succes, er zijn vandaag 202 mensen op af gekomen! De totale opbrengst komt over de € 2000 hoor ik later. Supergoed! Ik ben blij dat ik daar een steentje aan heb bijgedragen.

We nemen bij La Place nog een bakkie cappuccino en strijken neer op het terras waar Christine en Greet wachten op Klaas en Rinus die nog onderweg zijn. Wij wachten niet op hen, mijn schoonmoeder wacht op ons omdat we vandaag bij haar langs gaan in Voorthuizen, een kort ritje vanaf Maarsbergen. Ik neem afscheid van André en Liane en na een medaille, een stempel en een sticker gekregen te hebben stappen wij in de auto, we hebben er weer 20 km bijgeschreven!

Klik voor meer foto’s hier