Hoe het ooit begon…..
“Ga jij dit jaar de vierdaagse nog lopen?”
Het is een vraag die ik al sinds 2008 ieder jaar krijg. En mijn antwoord is altijd hetzelfde: ja.
Wat ooit begon als een idee van een collega tijdens onze lunchwandelingen, groeide uit tot een jaarlijkse traditie die veel meer betekent dan alleen vier dagen wandelen. Na een afgelaste Vierdaagse in 2006 vanwege extreme hitte en een mislukte poging in 2007 door blessureleed, was ik er eigenlijk van overtuigd dat langeafstandswandelen niets voor mij was.
Totdat Marina op mijn pad kwam.
Via het forum van de Nijmeegse Vierdaagse las ik haar verhaal. Marina had borstkanker en haar grote wens was om de Vierdaagse te lopen. Ze zocht iemand om mee te trainen. Haar oproep raakte me en al snel wandelden we samen kilometers weg. We verschilden flink in leeftijd, maar dat speelde geen enkele rol. We praatten, lachten, deelden verhalen en motiveerden elkaar.
In 2008 stonden we samen aan de start in Nijmegen. Het werden vier bijzondere dagen. We genoten van elke kilometer en voor het eerst haalde ik zonder problemen de finish. Met een arm vol gladiolen namen we afscheid, overtuigd dat we elkaar het jaar erop weer zouden zien.
Maar het liep anders.
Kort daarna kreeg Marina te horen dat de kanker was uitgezaaid naar haar hersenen. Op 18 februari 2009 overleed ze. Ze werd slechts 33 jaar oud.
Dat verlies raakte me diep. Toch stond ik datzelfde jaar opnieuw aan de start. Alleen, maar eigenlijk ook weer niet. Tijdens het wandelen waren er overal herinneringen aan Marina. Ik noem ze nog altijd mijn Marina-momentjes. Vooral op de zware momenten hoor ik haar stem weer.
Zoals die ene keer toen ik uitgeput op een muurtje zat en zij droog opmerkte: "En dat voor die kutgladiolen en een stukkie metaal!"
Ik moest toen verschrikkelijk lachen. En eerlijk gezegd doe ik dat nog steeds als ik eraan denk.
Sindsdien loopt Marina elk jaar een beetje met me mee. Soms draag ik tijdens de intocht een shirt met haar foto en de tekst In loving memory Marina, walker forever. Mensen spreken me er regelmatig op aan en dan vertel ik met trots over de bijzondere vrouw die mijn leven verrijkt heeft.
Dit jaar verliep de Vierdaagse anders dan gehoopt. Door een val op Eerste Pinksterdag kon ik minder trainen en op de tweede dag kreeg ik zoveel last van mijn voet dat ik besloot niet verder te lopen. Een moeilijke beslissing, maar soms moet je luisteren naar je lichaam.
Toch kreeg deze Vierdaagse een onverwacht mooi cadeau.
Ik heb contact met Nynke, de inmiddels 19-jarige dochter van Marina. Op de eerste wandeldag stond zij langs de route op me te wachten. Toen ik haar zag, zag ik ook haar moeder even terug. Dat moment raakte me enorm.
En dus weet ik nu al wat mijn antwoord zal zijn als volgend jaar opnieuw die bekende vraag wordt gesteld.
Ja, ik loop weer mee. Voor mezelf, voor de herinneringen en een beetje voor Marina. Want sommige mensen wandelen voor altijd met je mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten