Zoals ieder jaar sinds 2006 heb ik mij ingeschreven voor de Nijmeegse Vierdaagse. Hoewel ik het vorig jaar als minder leuk als anders had ervaren, toch maar weer gedaan. Ook mijn logeerplek is weer sinds het derde jaar bij Aad en Merit die in Nijmegen wonen, vlakbij de Wedren. Voor mij 10 minuten fietsen alhoewel mijn huisgenoten gewoon gaan lopen elke dag! Ik logeer hier met met nog drie mannen, Sander, Ramon en een nieuwe gast Jo uit Limburg. Heel gezellig!
Hans brengt mij op maandagochtend naar Nijmegen. Eerst bij de logeerplek aanmelden, Aad en Merit en de andere gasten behalve Jo zijn er ook al. Een hartelijke begroeting volgt, een beker citroen water en een babbeltje en snel weer naar het centrum want ik heb geen rust voordat ik mijn bandje heb. Die zit snel om de pols, een paar foto’s en dan een lunch plek zoeken. Als we onderweg zijn hoor ik ineens: Ineke!! En ja hoor, Annika, Syl, Aike en Carola staan daar. Nog even gekletst en daarna naar de RWV stand om mij daar aan te melden. Als dat gebeurt is wandelen we naar het centrum. Het is enorm druk!
Bij Dock17 aan de Waalkade gaan we lekker lunchen, met zicht op de Waalbrug. Daar lopen we morgen twee keer over, op de heen- en terugweg. Altijd een mooi gezicht. Na de lunch gaat Hans naar huis en ik vermaak mij in de stad. Ik loop een rondje via de Ramblas en de Vereniging terug naar de Wedren waar ik nog een “barometerfoto” laat maken. Terug op de fiets naar mijn logeerplek. Daar staat het eten bijna klaar. Sander en Ramon gaan in de stad eten, we zijn nu met z’n vieren. Ook gezellig. We eten een hartige taart en het smaakte voortreffelijk.
Na het eten ga ik mij voorbereiden op de volgende dag, alles klaarzetten zodat ik morgenochtend niet hoef te zoeken.
Dag 1 - Leuke Ontmoetingen - Elst
Ik word wakker na een gebroken, korte nacht. Ik mag 30 km lopen en de start is tussen 7.00 uur en 8.00 uur. Omdat ik geen zin heb om lang te moeten wachten tussen al die wandelaars, ga ik vrij laat naar de start. Om 7.15 uur stap ik op de fiets en sluit om 7.30 uur aan in de rij. Dit jaar is er weer voor een andere procedure gekozen en ik denk niet de beste. Het is onoverzichtelijk en druk! Er worden twee plastic ballen rond gegooid, die men dan voort kan bewegen met de handen ter vermaak. Nou….van mij mogen ze dat voortaan laten, ik kreeg ineens die bal tegen mijn hoofd toen ik even niet oplette. Lekker dan….maar ja, de tijd ging door en om 7.43 uur mocht ik gaan lopen.
Al slaapwandelend loop ik de stad uit richting de Waalbrug. Dan hoor ik ineens: hee Rotterdammert! Ik draag vandaag mijn blauwe Rotterdam Marathonshirtje. Maarten en Maike lopen achter me. We raken gezellig in gesprek en zo lopen de km’s vanzelf onder de voeten door. Nou…..vanzelf…..ik moet echt een tandje erbij doen voor mijn gevoel. Dus toen we in Oosterhout aankwamen voelde ik al wat pijntjes opkomen, dit is niet goed. Dat heb ik normaal niet. Ik zie ineens een bekende wandelaar langs de route staan, we kletsen wat en Maarten en Maike verlies ik uit het oog. Ik ga nu ook even erbij zitten om mijn sok goed te doen, misschien zat hij dubbel ofzo???
Ik ga weer door tot het Wapen van Valburg. Daar aangekomen loop ik een nagenoeg lege zaal binnen, en neem een kop soep en jus d’orange. De soep is lauw helaas maar wel lekker voor het zout. Als ik naar buiten stap, zie ik bijna geen wandelaars meer! Maud staat langs de kant, steek ik mijn duim op en zij schudt neeee….ze is gestopt helaas. Vanwege pijn in de rug. Wat jammer voor haar. Na een paar bemoedigende woorden loop ik verder. Naar Elst dan maar. Voor me en achter me nauwelijks wandelaars, wat is dit? Loop ik zo achteraan? In Elst zie ik ook al mensen langs de kant die aan het opruimen zijn, lekker dan. Gezellig hoor!! Gelukkig zie ik Sjaan wel zitten. Haar broer woont hier. Zij is de vriendin van mijn zusje en ze zit elk jaar langs de route. Tot vorig jaar had ik haar hier nooit gezien. Ik krijg een lekker bakkie koffie, een koek en een pakje drinken, maar blijf niet lang zitten want voor mijn gevoel heb ik straks misschien tijd tekort?
Als ik Elst uitloop hoor ik zeggen:”nou, ze lopen hier wel steeds slechter”……pardon??? Dat is ook niet aardig.
Verderop zie ik Ilona die met haar dochter komt aanmoedigen en ik maak heel even een kort praatje want ik moet doorrrrr……..zij maakt nog een actiefoto van mij. Dan komt het vervelendste stuk van deze dag, het industriegebied van Elst tot Bemmel. Ik doe mijn muziek in mijn oren en loop dapper verder. Aan het eind een verrassing, de route is ietsje anders! In Bemmel is het weer een feestje want de andere afstanden zijn er weer bij gekomen en is het wat drukker gelukkig.
Eindelijk zie ik de RWV stand en ga daar eventjes zitten. Een drankje en een peptalk en weer doorrrrr……
Dan komt Lent dichterbij gelukkig maar voor mijn gevoel duurt het lang voordat ik de Via Begonia oploop. Want ik weet dat het daarna niet meer zover is naar de Waalbrug. Gelukkig geen opstoppingen in het tunneltje en ik loop de brug over naar het centrum. Ik heb niet zo veel tijd meer. Ik zie ineens Nynke, de dochter van Marina staan. We vliegen elkaar om de nek, ze loopt een stukje mee maar niet tot de scanner, dat mag niet. Het is 16.45 uur als ik gescand word! Jeetje, dat scheelt niet veel, en het kostte me ook veel meer moeite dan andere jaren. Mijn voet doet aardig veel pijn. Met Nynke blijf ik even op de Wedren zitten tot de hekken weer open gaan want mijn fiets staat aan de andere kant. Als ik thuis ben kijk ik wel wat de schade is. Maar het eten is bijna klaar, ik kan pas gaan douchen als ik gegeten heb.
Sander en Ramon eten gelukkig nu wel mee, des te gezelliger! We eten pasta.
De schade: een blaar op mijn hiel (hoe dan) en van mijn voorvoet is het vel dubbel gaan zitten (hoe dan maar wel pijnlijk!). Na het douchen smeer ik de voeten in met Hirschtalg crème om ze in te laten drogen.
Dag 2 - Heel veel pijn - Wijchen
Om 6.15 uur gaat de wekker maar ik ben daarvoor al wakker. Ik tape mijn voeten in, ga ontbijten en stap daarna op het fietsje naar de Wedren. Om dezelfde tijd in de rij en precies 15 minuten later mag ik weg. Richting Alverna, maar eerst nog ruim 8 km door de stad banjeren. Na 20 minuten lopen voel ik het, dit gaat hem niet worden Ien! Ga terug, nu kan het nog zei een stemmetje in mijn hoofd. Maar een ander stemmetje zei: nee, loop maar door misschien loop je het eruit. Maar dat was een misrekening, ik blijf pijn houden. Het is net alsof ik op glas scherven loop. Ik verbijt de pijn maar dat is niet leuk wandelen. Ik probeer een uur te lopen en ga dan pas zitten. Even koffie drinken bij mijn vaste standje. Die stoppen er helaas mee, dit is het laatste jaar. Na 15 jaar is het genoeg geweest zei de man.
Ik loop weer in de achterhoede, het is stil om mij heen. Ik doe mijn oortjes in ter afleiding en stamp verder. In een slakkentempo. Ik zie weer mensen langs de route opruimen. Dat is echt niet leuk, mensen in de achterhoede hebben ook aanmoedigingen nodig! Wat mij ook opvalt, weinig stands met voedsel verkoop. Of stands die al los/leeg verkocht zijn! En veel motoren tussen de wandelaars, controleurs ter beveiliging van de Vierdaagse.
Gisteren werd ik aangesproken, waar is uw bandje? Die had ik onder mijn bandana aan mijn pols zitten. Niet zichtbaar. Maar ja, alles voor de veiligheid en crowdcontrol.
Als ik bij Blije Dries ben, een speeltuin met terras, ga ik een lekkere soep halen om even bij te komen. En ook hier is het rustig, geen rijen en een bijna leeg terras. De soep is heeeel lekker maar ik moet doorrr…..Margrit en haar vriendin zitten hier ook. Zij gaan net iets eerder weg als ik, richting Wijchen.
Daar loop ik een stukje op met een dame, even gezellig babbelen. Zij draagt het rode KWF shirt. Dan zie ik ineens Dini zitten, of nee….zij roept mij! Wat leuk. We babbelen even maar ik moet echt weer door want ik heb het gevoel dat ik in tijdsnood kom. Dat gevoel is niet fijn. In Wijchen is het druk maar wij kunnen zo doorlopen er is geen file. Ik kijk nog of ik mijn buurtjes zie maar nee, helaas.
Bij de RWV stand word ik weer liefdevol opgevangen door de dames. Een fijn moment om naar uit te kijken! Helaas druppelt het af en toe, geen echte regen maar toch niet zo gezellig.
Na Wijchen komen Beuningen en Weurt maar eerst nog lopen over lange, rechte wegen. Ik ben er klaar mee. Dan voel ik ineens dat iemand mijn hand pakt, een hele knappe militair! Hij zegt: wat ligt daar? En hij wijst naar de grond. Ik zeg: niks. Hij zegt dan: waarom loop je dan zo gebogen?? Ik moest erg lachen, en hij liep weer door…..
Bij de Kwbn stand ga ik naar binnen. Dat doe ik eigenlijk nooit maar dacht kom. Ik ga eens kijken. Mijn pasje op mijn telefoon moet ik laten zien en krijg dan een groen bandje voor de volgende dag. Het is stil op het immens grote veld en ga, na het “kuiten spuiten door Perskindol” naast een mevrouw zitten. Ze zegt: wil je ook een yoghurtje, ga ik wel voor je halen hoor. Je ziet er moe uit, hier neem een mandarijn en bla bla bla. Zo’n lief en gezellig mens! Ze loopt ook nog eens de 50! Ze is hier met haar neven om geld op te halen voor een school in Malawi. Ze heten De Matties. De neef komt bij me zitten om de app te laten zien om te doneren. Het lukt niet dus ik zeg stuur maar naar mijn mobiel ik kijk straks wel. Dat is gelukt, ik heb ook gedoneerd. Ik krijg nu ook steeds updates van hun wandelavontuur, zo leuk. De tante heeft een t-shirt aan waarop staat: stoere tante. En dat is ze!! Ik heb een grote glimlach op mijn gezicht als ik weer verder loop.
Voordat we Beuningen in lopen moeten we een brug over. Voor die brug stonden vorig jaar mijn vriendinnen van de marathon speciaal voor mij, nu waren ze er niet helaas……
Op de brug staat een dame mij aan te moedigen en ze biedt mij haar arm aan, samen lopen we er overheen, zo lief! Ze had zelf 1x 50 gelopen dus ze weet wat het is om af te zien. In Beuningen is het een feest maar het gaat langs mij heen, ik wil alleen maar dat de finish dichterbij komt. Maar voor mijn gevoel gebeurt dat niet……..
Dan komt Weurt en de Via Flamingo. Ook dat gaat langs me heen. Een Vierdaagse official roept naar me: een stapje erop hoor, je hebt nog een uur en 20 minuten!!! Whut…..?? Hoe dan, we moeten nog door het Waterkwartier en over de Waalkade, de Hertogstraat en het Faberplein! Vanaf hier heb ik voor mijn gevoel “tempo” gemaakt want ik was als de dood dat ik te laat zou zijn. Maar dat gevoel is niet fijn. Ook niet dat er steeds tegen me gezegd wordt het is nog zoveel km, doorlopen mevrouw!! Vanaf hier heb ik ook niet meer gerust. Ik krijg nog een biertje in mijn hand gedrukt, de tweede. Wel lekker fris en weer door…..
Ik zie eindelijk de Waalkade maar wat is die lang……en die Voerstraat, zó steil! Ik kom niet vooruit! Eindelijk, de Hertogstraat, gelukkig geen opstopping hier dus ik kan doorlopen. Mensen roepen constant: doorlopen mevrouw, nog ……minuten. Ik werd er gek van. Met stoom uit mijn oren langs de tribune. Daar zie ik bekenden, zoals Carla, Tina en Elly maar ik moest door……nog 3 minuten om aan te melden. Eindelijk, eindelijk bereik ik de scanhokjes en kan ik om 16.59(!) uitscannen. Ik ben kapot! Letterlijk want mijn voeten…..ik wil niet weten hoe ze er nu uitzien…..
Op de Wedren. Zitten…..waar, want het is druk. Ik zie een plekje……hè hè ik heb het gered. Ik zie Connie voorbij lopen, zo fris als een hoentje. Zij was om 14.00 uur al binnen na 50 km. Hoe doen sommige mensen dat?? Die lopen zo makkelijk! Ben jaloers hahaha. We kletsen wat tot ze weer verder gaat.
Dan ga ik toch maar mijn fiets opzoeken, loop ik de verkeerde straat in, ik zie de fiets niet…..hoe dan. Toch vind ik hem uiteindelijk en fiets terug. Uitgeput bel ik aan. Ik vertel hoe het gegaan is….na het eten gaat Ramon mijn voeten proberen te herstellen. Met eindeloos geduld haalt hij de tape eraf met olie. Daarna ingesmeerd met skinlube. Er zit geen blaar maar doet wel heel veel pijn. Nou ja….even uitrusten, strompelend naar de douche, en onder de douche besluit ik niet meer te starten morgen. Ik heb teveel pijn. En die pijn is er morgen ook. Ik krijg een pilletje tegen de pijn en duik mijn bed in.
Dag 3 - Naar huis
Ik heb verrassend goed geslapen, word ik wakker zonder wekker. Hans heb ik gister gebeld, hij is om 9.30 uur bij mij. Ik ontbijt alleen, en even later komen Aad en Merit naar beneden. Ze hebben met me te doen, vinden het heel naar dat het zo gelopen is. Maar ach, ik heb er vrede mee. Met zoveel pijn lopen is niet fijn en ik hoef mezelf niet te bewijzen want ik heb het al 16x wel gedaan! De 17e komt nog wel een keer……of niet? Daar heb ik nog geen antwoord op. Eerst maar eens herstellen. Ik heb ook geen foto’s gemaakt gisteren want ik was teveel met mezelf bezig. We komen om 12.00 uur thuis zonder files. Uitpakken en uitrusten en vroeg naar bed.
Dag 4 - The day after - Thuis in Spijkenisse
Na een zeer goede nachtrust doet mijn voet nog steeds pijn, het is een goed besluit geweest te stoppen. Ik krijg steeds berichtjes van vrienden en kennissen op Facebook en whatsapp over hun verrichtingen en beterschap meldingen. Ook van de Matties. Zij stuurden zelfs een filmpje om mij beterschap te wensen. Ze hebben € 13.000 euro opgehaald! Geweldig. En ook alle drie de finish gehaald. En al mijn vrienden, die ik via Whatsappjes gevolgd heb ook. Wij zijn deze dag lekker wezen lunchen met de kids in Oud-Beijerland, ook leuk en gezellig. Dus een raar einde aan deze vierdaagse week.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten