Pegasustocht 24-10-2015 / 30 km

Op zaterdag 24 oktober heb ik de Pegasus wandeltocht gelopen georganiseerd door de Stichting Recreatie Veluwe & Vallei. Maar eerst een stukje geschiedenis.

Pegasus of Pigasos was volgens de Griekse mythologie een gevleugeld paard.


Embleem van de Britse luchtlandingstroepen; een blauwe Pegasus,bereden door Bellerophon, tegen een paarse achtergrond.

Na de dramatische afloop van operatie Market Garden, wisten ongeveer 300 geallieerde militairen in het door de Duitsers bezette gebied ten noorden van de Rijn uit Duitse krijgsgevangenschap te blijven. Deze parachutisten (para’s) werden zoveel mogelijk opgevangen door het plaatselijke verzet. Om verschillende redenen moesten deze para’s zo snel mogelijk over de Rijn gezet worden. In samenwerking met het plaatselijke verzet, bereidden de geallieerden een massaontsnapping voor.
In de nacht van 22 op 23 oktober 1944 wisten 130 geallieerde militairen (ongeveer 120 man luchtlandingstroepen, aangevuld met vliegtuigbemanningen) en acht Nederlandse burgers vanuit bezet gebied de Rijn dichtbij Renkum over te steken. Deze operatie is later bekend geworden onder de naam: Operatie Pegasus 1. Volgens majoor Airey Neave, destijds als hoofd van de Britse Militaire Inlichtingendienst (M.I.9) belast met “escape and evasion” in West-Europa en zodoende medeverantwoordelijk voor de verschillende operaties Pegasus, was operatie Pegasus 1 de grootste ontsnapping uit bezet gebied tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Enkele maanden later (18 november) werd een poging gedaan om de resterende geallieerde militairen over de Rijn te krijgen. Ook bij deze ontsnappingspoging was het plaatselijke verzet nauw betrokken. Deze operatie liep om verschillende redenen uit op een grote mislukking. Zo waren de Duitsers meer alert en moest er een groot stuk door onbewoond gebied worden gelopen. Van de circa honderd mannen die deelnamen aan operatie Pegasus 2, bereikten er slechts 7 veilig de zuidoever van de Rijn.

Bron: Wikipedia

Een indrukwekkend verhaal!!

Elk jaar worden drie wandelingen georganiseerd die met dit verhaal te maken hebben, waarvan op 24 oktober de tocht vanuit Wekerom waar ik vandaag naartoe ga. Het is een behoorlijk eindje rijden dus ik ga vroeg op pad om op tijd te kunnen vertrekken. Ik heb met Andre afgesproken dat we samen deze tocht gaan lopen. Als ik rond 8.00 uur aankom in Wekerom kom ik in een kleine file terecht om op het terrein te komen waar ik mijn auto kan parkeren. Het is kennelijk een druk bezochte tocht! Ik word door verkeersregelaars gewezen naar een plek en deze blijkt niet zo ver van het startbureau te zijn, een theehuis van 's Heerenloo.

Andre is ook net gearriveerd en we drinken eerst nog even een bakkie thee want de wachtrij om in te schrijven is lang! Er is net een bus "groentjes" binnengekomen (leden van de wandelgroep Zoetermeer, altijd in het groen gekleed). Ineke G. komt bij ons zitten voor een bakkie, gezellig. Zij hoort ook bij de bus groentjes maar zij is vandaag niet in het groen.

Als wij ons eindelijk kunnen aanmelden krijg ik een uitgebreide routebeschrijving en een muntje overhandigd. Met dit muntje kan ik straks terug rijden in een legervoertuig. Leuk! De routebeschrijving is uitgebreid maar ik mis wel een afstandsaanduiding. Er wordt gepijld met witte plastic bordjes.

We komen nog een bekende tegen van Andre, ook een "groentje". Ik maak kennis met haar maar ben helaas haar naam vergeten. En dan kunnen we eindelijk op pad. Ik wil mijn Runkeeper app opstarten en ik krijg zowat een hartverzakking want ik denk dat mijn heuptas weg is. Ik vond mijn rugtas gordel al strak zitten.......en dan kom ik er achter dat ie gewoon om mijn heup zit. Pffff......ik lach me rot om deze verwarring!

Na een minuut op tien lopen bukt een man zich om iets te fotograferen, we komen er achter dat het een wit met rode paddestoel is, midden op het pad. We lopen verder met de gedachte dat er vast nog wel meer paddestoelen zijn maar dat valt erg tegen! Het is een lang onverhard pad over het gebied van Planken Wambuis, een mooi natuurgebied.

Dan komen we bij het uitkijkpunt de Valenberg en kunnen we de mooie wijdse natuur bekijken. In de verte zien we runderen en wilde paarden. Na ongeveer zes kilometer is er een rustpunt ingericht maar wij lopen nog even door omdat we bij de rust op 10 km willen zitten. Na een paar honderd meter worden we op de foto gezet door Wandelsportfotografie. Ik heb nog niet gekeken hoe hij is geworden.

Op de routebeschrijving staat uitgelegd waar we lopen, het blijkt een stuk van de oorspronkelijke route van de Pegasus en links van de plas lagen Duitse stellingen waar de mislukte Pegasusroute op stuk liep. Jammer dat ik dit niet gezien heb! We zijn er ongemerkt langs gelopen.

Bij de eerste rust op 10 km, bij Juffrouw Tok gaan we lekker binnen zitten voor een uitgebreide rust. Andre neemt een erwtensoep, jammer die wil ik niet en ik neem een thee en eet mijn meegebrachte eten op. De soep is wel erg gevuld: met worst! Meer worst dan soep lijkt het wel. Hier komen we veel bekenden tegen uit onze wandelvrienden-club! En ik maak kennis met een aantal onbekende wandelvrienden.

Als ik wil plassen zie ik tot mijn schrik een enorme rij! Ik heb geen zin om hierop te wachten en ga even terug naar de maisvelden. Als ik terugkom van mijn sanitaire stop zie en hoor ik op het plein een groep doedelzakspelers, gezellig! Ik zie zelfs twee heel bekende wandelvriendinnen zitten: Marja en Jolande van het logeerhuis in Nijmegen. Ik begroet ze even en ik wil weer op pad gaan. Maar het is 11.00 uur en dat betekend dat het tijd is voor een "11.00 uurtje". Overal op de wereld wordt tijdens marsen om 11.00 uur een schnapps gedronken om gevallen militairen te herdenken. Ik kom een paar bekenden tegen die deze traditie in ere houden en ik mag ook meedoen, erg lekker.

Hierna gaan we dan echt weer op pad, de Ginkelse heide over. Op deze heide zijn de Engelse para's geland in september 1944 dit wordt herdacht elke 3e of 4e zaterdag in september en er is een Airbornemonument te bezichtigen. Helaas heb ik die ook niet gezien.

Na de heide gaan we de A12 onderdoor en na de spoorlijn splitst de route zich voor de 20 km lopers, wij gaan de 30-km route lopen. Na ongeveer vijf kilometer heb ik wel even zin in een kleine pauze en we zien een leuk bankje met mooi uitzicht. Een man op de fiets die zijn honden uitlaat vraagt of er soms een wandeltocht aan de gang is, hij komt zoveel mensen tegen.........en wij beamen dat. Het bankje ziet er wat apart uit, het is een herdenkingsbankje. Er zit een gat aan het uiteinde waar een boompje in hoort maar het lijkt op iets anders en Andre kan het niet laten om een beetje te dollen. Ik maak een foto van die mafkees en ik lig weer helemaal in een deuk!

Na dit intermezzo gaan we weer op pad, we moeten nog een eindje! Nog een hilarisch moment: we komen in een soort van kabouterbos terecht, er staan wegwijzers in de vorm van een kabouter en we zien een waar kabouterhuisje! En dan komen we een gezinnetje met een klein kindje tegen die verkleed zijn als kabouters. Kennelijk kan je hier een soort speurtocht doen voor peuters en kleuters. We maken er foto's van en er wordt geroepen: "zet dit niet op facebook hoor!" Nee hoor.........

Voordat we bij de tweede rust zijn komen we Yolanda en Marcel nog tegen die met Hennie en nog een paar vrienden op pad is. We lopen een klein stukje met hen op en zetten een verloren wandelschoen die langs de weg ligt op de foto. Ik kom ook Bernard tegen die volop loopt te fotograferen. Trudy is met haar dochter Noa aan de wandel evenals Esther met haar dochter, knap van de dames, 30 km is niet niks!

De tweede rust is bij restaurant Campman en we gaan aan de tafel zitten waar Yolanda en haar wandelvrienden zitten. Ik bestel twee thee en die worden snel gebracht. Lekker, even kletsen en genieten van het zachte weer want we kunnen nog buiten zitten. Hier kom ik Lara met haar vriendin Anouk tegen en we kletsen wat. Hier ga ik zelfs twee keer naar het toilet, een keer om wat weg te brengen en een keer om wat te halen (water). Een mooi luxe en fris toilet zonder wachtrijen, kijk daar hou ik van! De sanitaire voorzieningen zijn overigens erg karig tijdens deze tocht.

Na dit aangenaam verpozen gaan we weer op pad voor de rest van de route en gaan na enige tijd het bos weer in. Er blijkt zelfs een "Engels bosje" te zijn waar men in de oorlog zich op 22/23 oktober 1944 verscholen hield voor de vluchtoperatie maar die heb ik helaas niet gezien.

We gaan weer terug de A12 onderdoor middels een tunnel die ik ken van de Edese vierdaagse. We lopen weer een momument voorbij. Dan lopen we weer een stukje over het terrein van Ederhorst, een instelling voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Dit ken ik ook van de Edese4daagse. Na de Ederhorst is een eigen rust, hier gaan we ook eventjes zitten ook al moeten we nog maar vier kilometer tot de finish.

Het ruikt er sterk naar worst, er blijkt erwtensoep te koop te zijn maar we nemen niks, alleen even de sokken nakijken en het gewicht van de voeten is al lekker, Andre smeert even zijn voeten in en wisselt de sokken. Gelukkig zijn de twee bankjes vrij. Even later komen Trudy en Esther met hun dochters er ook aan.

Na deze rust komen we weer in de bebouwde kom van Ede, we zien een mausoleum en een veldje met rode paddestoelen. Andre gaat op zijn knieën voor een mooie foto. Even later komen we aan bij De Bosrand, een hotel en is mij ook bekend van de Edese4daagse! Hier melden we ons af, en halen een stempel voor het boekje en een Radler 0,0 als beloning. Maar dit is niet de echte finish want het mooiste komt nog! Een paar honderd meter verder staan militaire voertuigen om ons naar de finish te brengen in 's Heerenloo. Er staat een kleine wachtrij en dan kunnen we ingeladen worden! Ik moet een klein stalen trapje op (en ik denk: hoe kom ik hier straks weer af??). Erg leuk om mee te maken, zo'n tochtje in een voertuig zonder vering en wat maakt het een herrie!!! Na een minuut of tien zijn we weer bij het theehuis. Gelukkig krijg ik hulp bij het uitstappen........Hier krijgen we de beloning, een vaantje. Jammer dat het geen medaille is.

En dan zoek ik samen met Andre de auto op, zijn auto blijkt vlakbij die van mij te staan en we nemen afscheid van elkaar. Na een autorit van 1.30 uur kom ik moe maar voldaan thuis. Ik heb genoten van deze wandeldag vol natuur, historie, gezelligheid en het mooie wandelweer!

Bekijk hier de foto's

RS80 Capelle a/d IJssel / 26-9-2015 / 26 km

De herfst is vier dagen geleden begonnen maar het leek vandaag wel lente! Wist je dat "herfst" het moeilijkste woord wordt gevonden om op te rijmen? Kijk maar:

Een onbekende dichter: "In de lente krijg ik billenkoek, zoals men dat doet in Lutjebroek. Is het echter herfst, dan krijg ik het op z'n Wieringerwerfst."
Oorspronkelijk van Marcel Verreck maar later geclaimd door Drs. P., en vaak toegeschreven aan Ivo de Wijs en Pieter Nieuwint is deze:
In de winter en de herfst Zijn bejaarden op hun sterfst.

Maar dit terzijde.

Vandaag, 26 september is er een tochtje van 26 km in Capelle a/d IJssel, georganiseerd door RS80 en lekker in de buurt, een goed half uurtje rijden. Dus de stoute schoenen......eeeeh de wandelschoenen aangetrokken en met Annika en Maike afgesproken in de kantine van de korfbalvereniging aldaar. Als ik mijn koets een plekje heb gegeven na enig zoeken loop ik naar de kantine en na het aanmelden zie ik ze zitten, de dames en Ed is er ook die vandaag met ons meeloopt.
Het is al gezellig druk binnen en een groot deel van het wandelpubliek staat buiten te wachten tot de routebeschrijvingen zijn uitgedeeld. Als het moment daar is stroomt de kantine leeg maar wij wachten de grote meute even af alvorens wij ook kunnen vertrekken.

Het is nog wel fris, maar daar is het seizoen ook naar. Het weerbericht is echter heel gunstig: geen regen en af en toe een zonnetje. Heerlijk wandelweer dus!
Het gedeelte tot de eerste rust gaat grotendeels door de bebouwde kom, er worden wat foto's gemaakt van de optrekkende mist boven een slootje, van een bordje met waarop staat: alcoholverbod (we moeten nu opeens aan Jan denken, hoe komt dat??) en het laatste stukje voor de rust gaat langs de Zevenhuizerplas. Annika vraagt zich af wat die gebouwen aan de overkant zijn en ik denk dat het Nesselande is. We vragen het aan een dame die haar hond uitlaat, vast iemand die het weet. En ja, ik krijg gelijk het is inderdaad Nesselande. Haar hond is kleddernat en heel enthousiast, we lopen maar snel door voordat we vies worden!

De rust op 7,5 km is bij een tennishal, Lake 7, en we kunnen zowaar lekker op het terras zitten in het zonnetje! Na wat geschuif met stoeltjes kunnen we bij elkaar aan een tafeltje, er worden wat foto's gemaakt voor later, en we genieten! Die 7,5 km ging voor mijn gevoel lekker vlot maar Annika zegt dat ze "lekker rustig" gelopen heeft!

En dan wordt het tijd om op te stappen voor het vervolg van de route. We worden langs de Zevenhuizerplas geleid, een prachtig natuurgebied wat mij wel bekend is, vrienden van ons wonen hier vlakbij. We lopen over de boulevard van Nesselande en het is ondanks het mooie weer niet druk op het strandje. Hier staan ook mooie flats en er zitten winkeltjes onder. Bijna lopen we verkeerd maar een aantal wandelaars komen ons tegemoet om ons te waarschuwen voor de afslag die we bijna missen. Bedankt daarvoor!

Het metrostation Nesselande lopen we voorbij, dit is het eindpunt van lijn C die helemaal naar Spijkenisse gaat. Onder deze toch wel lelijke betonnen metrolijn is een speeltuin gemaakt, er is dus handig gebruik gemaakt van de loze ruimte eronder.
Dan komt er een stukje gras. Hè.....zegt Maike, een echte asfaltjunkie, dit is toch een asfalt route? Tja......soms kom je dit soort verrassingen tegen! Ik heb er wel lol om, het gras loopt heerlijk zacht!

Tot we bijna bij de geplande rust bij een golfbaan zijn, lopen we weer grotendeels door bebouwde kom. We ruiken eerst de krokettenlucht en zien dan een leuk restaurantje, De Rode Leeuw. We hebben allemaal zin in een rust en willen niet wachten, de stoeltjes in het zonnetje zien er uitnodigend uit!

De versnaperingen gaan er goed in, ik wissel nog even van plekje met Ed want waar ik zit daar is de zon weg gegaan maar even later wordt het weer tijd om op de finish af te gaan, we mogen nog 6 km lopen. Tijdens het lopen word ik nog door iemand van facebook-vrienden herkend (hee, ben jij Ineke?) het is Paul en ik maak kennis met hem, nu in het "echie".

We naderen het natuurgebied "Hitland". Het is een 250 hectare groot recreatiegebied en kent verschillende landschappen (bos, moeraslandschap, veenweide en grasland), wat het aantrekkelijk maakt om in het gebied te recreëren. Onderweg kom je diverse leuk beschilderde bankjes tegen, Maike maakt er een foto van. In het gebied zijn ook een paar specifieke elementen uit het verleden terug te vinden, zoals veenputten, wielen (ronde watertjes) en afwateringsslootjes uit het oude polderlandschap.
Zo ook een leuke route over vlonders, wat ik wel herken van tochtjes van de RWV!
Hier laten we ons op de foto zetten door Bert, die ons achterop loopt. Hij wordt op de foto gezet door Maike. Ook komt er het onvermijdelijke "paaldansmomentje" waardoor we wat achterop raken, maar Ed en Maike maken van de gelegenheid gebruik voor een Brugmomentje.

En dan komen we bijna aan bij de finish, we zien nog een zwanenfamilie die we op de foto zetten. De sportvelden zijn druk bezocht als we vlakbij de korfbal kantine aankomen.
We melden ons af, ik scoor een plaatje en een stempel voor mijn boekje en we gaan nog even napraten met een versnapering. Heerlijk even nagenieten van deze fijne wandeldag! Prima gepijlde route, mooie omgeving en fijn gezelschap, kortom: genieten met een grote G!

Bekijk hier de foto's

Dam tot dam - 10e keer! 19-9-2015 / 27 km

Het is weer tijd voor de Dam tot damloop die ik elk jaar weer loop. Dit keer heb ik met André van Facebook-wandelvrienden afgesproken, hij loopt deze tocht voor het eerst. Altijd leuk om een debutant mee te nemen!
Als ik deze zaterdagochtend op het perron in Schiedam kom vanwaar mijn trein vertrekt zie ik een paar dames zitten die ik ken van andere tochten, Nel en Marga, en gezellig kletsend wachten we op de trein.
Met de trein van 6.55 uur kom ik iets meer dan een uur later aan in Amsterdam en als ik de trap afloop naar de uitgang hoor ik André achter me. Hij is op dezelfde tijd uitgestapt, aan de andere kant van het perron.
Het is wat druilerig weer en als we bij Hotel Victoria wat zitten te drinken barst de bui los! Gelukkig kunnen we nog even binnen schuilen. Maar dan wordt het toch tijd om te vertrekken en ik koop onderweg op het Damrak nog een poncho, ik ben de mijne vergeten! Achteraf was dit niet nodig geweest, na tien minuten was het droog!

En dan kunnen we van start, lopend door de straatjes van Amsterdam met al zijn winkeltjes en leuke gebouwen zoals de Waag die we in de verte zien. Via het Entrepotdok, een gracht met een complex pakhuizen, evenwijdig aan de dierentuin Artis. Het is het grootste bewoonde pakhuizencomplex van Amsterdam.

Al snel komen we bij de eerste stempelpost onder de Amsterdamsebrug waar ook bankjes staan, maar wij lopen door. Hier kom ik Conny tegen en we kletsen even wat alvorens zij weer in haar eigen tempo verder gaat, ik neem nog wel even een sanitaire stop. De trommelaars die hier altijd de sfeer verhogen zijn er dit jaar niet maar er klinkt wel wat sfeervolle muziek.

De brug over richting Schellingwoude maar we hebben even oponthoud omdat er twee pleziervaartuigjes voorgaan. Het duurt niet lang en dan kunnen we weer verder de brug over.

Over de dijk lopen naar Schellingwoude is het al gezellig met muziek en de huizen zijn versierd met vlaggetjes. Langs de route kan je bij het publiek eventueel terecht voor een bakkie koffie en toilet, alleen vragen ze er wel de hoofdprijs voor: €1,50 voor een cappuccino en €1,- voor het toilet! Dit soort acties ga je steeds vaker zien tijdens deze tocht. Hier kan je ook de traditionele bouw bewonderen van de Zaanstreek.

Na ongeveer 12 km gaan we bij cafe het Boemeltje net voor het Volewijkspark in de zon zitten. Dit is onze eerste echte rust en we nemen het er goed van! Ruim een half uur genieten van de sfeer en de zon. René zie ik voorbij komen en we kletsen even wat. Na hier nog een sanitaire stop vervolgen wij onze weg.

Het Volewijkspark is een voormalig park in Amsterdam-Noord. In 2014 is dit park, samen met het Florapark, dat aan de andere zijde van het Noordhollands Kanaal lag, samengevoegd tot Noorderpark.
Dit park dankte de naam aan de Volewijckslanden, in vroeger eeuwen een in het IJ uitspringende landtong en een verzamelplaats van vogels. Het gebied werd rond 1400 bedijkt en kwam toen onder jurisdictie van Amsterdam. Door de aanleg van het Noordhollandsch Kanaal werd het gebied in twee delen gespleten. Het park was bij de aanleg veel groter, doch is voor de aanleg van het noordelijk IJtunneltracé (Nieuwe Leeuwarderweg) belangrijk verkleind. Aldus Wikipedia.

De stempelpost aan het Barkpad op 13,5 km laten we links liggen, de traktatie is een stolletje en een flesje water.
Er is een watertappunt ingericht, een tuinslang met gebruiksaanwijzing en ik vraag aan André of hij me even wil helpen. Nadat mijn fles vol is, komen er nog meer mensen op af, als wespen op een pot stroop en André staat opeens allerlei flesjes te vullen, maakt er opmerkingen over en ik lig helemaal in een deuk en maak er foto's van.

Na dit vrolijke intermezzo lopen we verder naar de wijk Kadoelen. Dan begint het opeens te regenen, niet veel maar toch doe ik mijn poncho weer aan, André blijft eigenwijs zonder jas lopen, hij zegt dat het toch zo weer droog is. En hij krijgt gelijk!
Onderweg zien we een café waar soep verkocht wordt en ik krijg opeens zo'n zin in een bakkie soep dat we besluiten hier even te gaan zitten, ik leer André te trainen op rusten!

De rust en stempelpost in het Molenwijkpark op 17 km laten we voor wat het is en lopen door maar niet nadat we de traktatie, een banaan of mandarijn (wel één per persoon, aldus het bordje) krijgen.
Na het park komt een voor mij saai stuk. Lopen langs de rijksweg. Maar al kletsend gaat het snel en zijn we alweer bijna in Zaandam. Pink Ribbon vraagt op dit stuk ook de aandacht door snoephartjes uit te delen en er staan allerlei spreuken langs de weg waardoor je blij bent dat je gezond mag zijn en stilstaat bij mensen die dat niet zijn.......

Richting Zaandam komen we weer een plaatsnaambord tegen en ik kan me niet bedwingen, ik moet weer even gek doen en er wordt een foto van gemaakt. André fungeert als fotograaf want een andere dame wil ook op de foto gezet worden en hij zegt: dat is dan € 6.- waarop de vrouw even verschrikt opkijkt maar er snel achter komt dat het een grapje is! Ze loopt ook duidelijk te genieten van deze tocht en loopt weer verder.

Als we in Zaandam zijn komen we bij de laatste rust die nu een stukje eerder gesitueerd is, ik denk vanwege de drukte. Hier is meer plek hoewel het even zoeken is. We drinken hier even een gratis kopje thee en kunnen warempel nog eventjes zitten hier. Niet zo lang want de finish wacht op ons! Vanaf hier is het nog 6 km.

De brug over en richting Zaandam, we zien het station al in de verte. Als we langs het Noorder-IJ lopen hoor ik iemand vragen:"mag ik er even langs?" En ik zeg nog vriendelijk "natuurlijk mag dat". Het blijkt Pascal te zijn, ook een Facebook-wandelvriend. Hij loopt het laatste stukje met ons mee naar de finish, hij heeft er bijna 42 km op zitten!

Onderweg komen we een apart aangeklede dame tegen, ze loopt niet makkelijk en kennelijk is dit haar eerste wandel ervaring! We zetten haar nog wel even op de foto.

In het centrum van Zaandam is het heel gezellig maar André is streng: nee.....we gaan nu niet hier zitten!! Jammer hoor maar ja, de finish wacht!
Dit jaar is de finishplek verlegd, niet meer bij de Burcht maar ongeveer 1,5 km verder. Een ietwat ongelukkige route omdat er ook veel verkeer is waardoor gevaarlijke situaties kunnen ontstaan, en lopers die al gefinished zijn lopen dezelfde route terug. Ik heb er geen problemen mee en als ik bij het stoplicht sta te wachten word ik op de foto gezet door Charlotte! Leuk dat ik haar nog even zie, ze gaat snel haar gezelschap achterna, wij gaan ons aanmelden bij de finish.

Omdat ik vandaag voor de tiende keer deelgenomen heb krijg ik een leuk aandenken. Ik meld me aan bij de stand van le Champion en het duurt even voordat ik mijn mail kan vinden waarop staat dat ik daar recht op heb maar eindelijk kan ik het kleinood in ontvangst nemen: een leuke pin. Wel erg klein maar ik vind hem leuk!

Manon komen we ook nog tegen hier, zij heeft 20 km gelopen en we kletsen wat.
André trakteert op een biertje, dat hebben we wel verdiend en zoeken een plekje. Dat is best moeilijk, het is hier erg druk! We genieten hier nog even na in het zonnetje en dan wordt het tijd om naar het station te lopen, dat is nog een aardige tippel! Maar ook hier heb ik geen problemen mee en het station is snel bereikt.
Dan komen we vlak voor het station Marijke, Peter en Alfred tegen, zij hebben vandaag de 42 km route gelopen en samen wachten we op de trein die niet lang op zich laat wachten. Ik kan 1 halte meerijden tot Sloterdijk en dan neem ik afscheid, mijn trein staat er al!
Gelukkig haal ik het net en na een uur kom ik aan in Schiedam alwaar Hans mij oppikt met de auto.
Moe maar heel voldaan over deze gezellige dag stap ik om zes uur over de drempel in Spijkenisse.

Bekijk hier de foto's

Kennedymars Vijfhuizen 5-6 september 2015 / 80 km

Het is zaterdag 5 september, een lange dag om mij voor te bereiden op de komende Kennedymars van Vijfhuizen. Die begint deze avond om 22.00 uur. Als ik mijn spullen bij elkaar heb rij ik met Hans mee naar Vijfhuizen.
Daar aangekomen is het al gezellig druk in de kantine van een voetbalvereniging waar ik mij kan aanmelden. Gery en Ben zitten achter de inschrijftafel en ik maak even een praatje en ik krijg de routebeschrijving met toelichting. Er zitten bonnetjes bij die ik bij elke rustpost moet inleveren, een consumptiebon voor bij de laatste rust en een toegangskaart voor het duingebied "de oase".
Ik zoek bekenden in de zaal, zie Tina en Trudy zitten en later komen Bert, Jan, Jos en Eric er ook bij. Gezellig, eventjes bijkletsen! Monique komt ons even uitzwaaien.

Als het tegen tienen loopt gaat de menigte naar buiten, naar de feesttent waar de officiële start gegeven wordt. Na een toespraak van Cor de voorzitter en een uitreiking van een oorkonde voor Sandra die haar 100ste KM gaat lopen, is het precies 22.00 uur en kunnen we vertrekken! Het weer is wisselvallig met af en toe een buitje en er staat een flinke wind, windkracht 5!

Het eerste rondje gaat heel snel voor mijn doen, Gery en Trudy gaan als een speer, die kan ik helaas niet bijhouden. Toch heb ik een lekker tempo en ik word aangesproken door een jonge dame, Fransie, zij vindt mijn lichtjes om mijn enkels zo leuk. En als vanzelf ontstaat er een leuk gesprek en gaan de km's snel voorbij. We lopen langs de Polderbaan en ik zie een paar vliegtuigen van dichtbij opstijgen, erg indrukwekkend!

Na twee uur lopen heb ik er 12 km op zitten en is er een rustplek bij de feesttent waarvandaan we vertrokken zijn! Ik zoek snel het toilet op, een beetje jammer is dat er van de zeven toiletten maar drie (!) open zijn, het feestpubliek maakt er ook gebruik van dus het is wachten geblazen.........

Na een kopje thee en een fles water voor onderweg ga ik weer op pad, op naar de tweede rust in Spaarndam en dat is ruim 10 km verder. De route ernaartoe daar kan ik kort over zijn: zwaar door de felle tegenwind, en heel erg laaaaaaaaang en saai! Ik word ook nog gebeld door de organisatie..........of ik nog op de route was want ik was vergeten om mijn nummertje in te leveren! Attent om daar op te letten!!

Wat ben ik blij wanneer ik de wagen zie waar de rust is. De ingang van deze rustpost is een hindernis opzich: een laadklep van een vrachtauto! Nu zijn de spieren nog niet zo stijf maar straks.......Hier kan ik over mijn tas beschikken en ik krijg een heerlijk kopje thee van de lieve verzorging. Ook is er een broodje bal te krijgen maar ik denk dat mijn maag dat niet prettig zal vinden dus ik bedank ervoor. Hier hoor ik wat een BVO-tje is.......bier voor onderweg! Dat is hier ruimschoots te verkrijgen maar niet voor mij.

Vanaf deze rust wordt het een spelletje spoorzoekertje, de aanwijzingen zijn slecht te onderscheiden en soms missen we zelfs een aanwijzing waardoor we verkeerd lopen. Een telefoontje naar de organisatie en het gebruik van de GPS op de telefoon brengt ons weer op de goede weg. Ik heb het gevoel dat we rondjes aan het lopen zijn en ik ben blij dat ik niet alleen loop hier, het is best donker......

We missen nog een aanwijzing dat we de trap op moeten naar de brug die we over moeten. Na de brug is er weer een rust op 30,5 km en weer in een vrachtauto. Hier wachten we op het sein dat de pont gaat varen en dan mogen we een cruise maken van drie minuten. Brrrrrr....wat is het koud en het regent een beetje. Een wandelaar die meegaat op de pont zegt tegen me dat wat nu gaat volgen heeeeeeel erg saai is. En bedankt! Hij heeft gelijk..........een lange, lange dijk volgt! En er staat een straffe wind waardoor het dubbel zwaar wordt. Ik heb hoge nood en duik de struiken in bij gebrek aan beter......

Dan volgt er een stuk route door een industrie gebied en een meubelboulevard in Beverwijk, niet erg inspirerend. We passeren de Bazaar, waar ik wel eens geweest ben jaren geleden alleen herken ik de omgeving niet meer. Het begint al licht te worden en ik heb het idee dat ik aan het slaapwandelen ben, het gaat op de automatische piloot.

De vierde rust in Velsen-Noord is iets verlegd vanwege een wegomlegging en als we daar aankomen mogen we weer de laadklep op, de vrachtwagen in. Hier kan ik weer bij mijn tas en haal er wat spullen uit die ik nog nodig heb voor onderweg. En er is ook weer vanalles te krijgen waaronder pannenkoeken!! Hier heb ik wel trek in!
Jammer dat de wagen schuin staat, ik heb niet het idee dat ik uitrust en moet me schrap zetten om goed te kunnen zitten!! Mijn voeten branden, ik ben moe en heb er even geen zin meer in.

Een groot stuk langs het industrie gebied van IJmuiden en langs de sluizen, de cement fabriek ENCI en Corus/Tata Steel is ook al niet mijn favoriete omgeving! Ik zie het plaatsnaambord van IJmuiden en ik laat me op de foto zetten in de inmiddels traditionele houding....ik heb er weer lol in!
We lopen de haven in van IJmuiden en ik hoor dat vanaf hier de schepen voor Sail Amsterdam binnenkomen, wat zal dat een spektakel geweest zijn! Er is ook een terminal van DFDS Seaways, voor de boot naar New Castle. Ik moet nodig naar het toilet en gelukkig krijg ik hier de gelegenheid voor en nemen we tevens even de tijd voor een rustpauze met koffie op echte stoelen!

Bij de strandopgang IJmuiderslag op 50,7 km is er ook een vrachtwagenrust waar we een lekker soepje krijgen, hier blijven we niet zo lang omdat we anders krap in de tijd komen. Maar dat soepje gaat er goed in hoor, wat een fijne verzorging want hij smaakt goed!!

Vanaf hier gaan we het strand op, het is gelukkig eb en we hebben de wind in de rug. En de zon gaat zowaar even schijnen, ik kom een beetje bij. Het strand loopt lekker en we maken een paar foto's. Ik hou van het strand en de geluiden hier, heel rustgevend en ik loop te genieten! De wind geeft de golven mooie schuimkoppen en er zijn veel kite-surfers in de weer! Ik vergeet even waar ik mee bezig ben.

Na zes kilometer over het strand twijfelen we of we de strandopgang op moeten, ik kijk even op Google maps en zie dat we vlakbij Parnassia zijn. Het is flink werken voor de beenspieren maar uiteindeljk komen we boven. Twee andere wandelaars komen tegelijk met ons boven en we besluiten om hier even te pauzeren, op een lekker bankje! Ik trek mijn sok uit van de linkervoet, er zit een irritatie. Die verhelp ik even en we genieten van een lekkere consumptie.

Later blijkt dat we een strandopgang later naar boven moesten maar we kunnen parallel aan het strand lopen om later weer op de route te komen.
We mogen het Duinpieperpad op, een deel van het Nationaal Park Zuid Kennemerland. Een pad door de duinen en in een prachtige omgeving. Ik probeer me te concentreren op de omgeving om mijn lichamelijke ongemakken te negeren. Dat lukt maar nauwelijks, het is een zwaar parcours want het is niet helemaal vlak!
Ik zie een bankje en kan me niet bedwingen: ik MOET even zitten, al is het maar vijf minuten! We zitten tegenover een anti-tankwal, in dit duingebied zitten veel Duitse bunkers. En dan komen we twee pijlen-ophalers tegen, die moeten we voor blijven dus we stappen maar weer op.....

We zijn inmiddels aangekomen in Zandvoort en ik herken de omgeving van een andere tocht, de 30 van Zandvoort. En dus ook het Visscherspad en ik loop te mopperen omdat het een lange, saaie weg is. We lopen richting Bentveld naar de volgende rust in Zandvoort nabij restaurant De Duinrand, ik heb nu 64,8 km gelopen.

Hier zitten weer dezelfde mensen die ik elke keer tegenkom bij de rust en ik kan hier allerlei lekkers krijgen, maar ik krijg niets door mijn keel, ik ben alleen maar erg moe en zit in een vreselijke dip! Gelukkig komt Hans me hier opzoeken en ik krijg een stevige knuffel. Ik kan er weer even tegenaan. In het restaurant ga ik even naar het toilet, waardoor ik achterop de achterhoede kom. Met muziek op de oren loop ik over de route door het duingebied de Oase. Ook een zwaar parcours vanwege het vele stijgen en dalen. Ik ben het nu goed zat en ik moet mijzelf dwingen om door te lopen. Het is gek, ik ben een "ervaren" kennedymarsloopster, dit is mijn zevende, maar toch is elke mars anders! Deze valt me enorm zwaar en waar dat aan ligt? Ik weet het niet......het is wel de bekende "65-km dip".

Doordat ik een gezinnetje naar boven zie kijken, ze staan stil, kijk ik ook en zie daar een ree zitten! Hij blijft stil zitten alsof hij gewend is aan publiek en ik neem een foto. Later hoor ik dat daar 3000 stuks leven!

Nadat ik bijna bij het eind van het duingebied kom word ik gebeld door een mede-wandelaar omdat er een pijl ontbreekt waardoor ik wellicht fout zou kunnen lopen. En ja hoor, als ik daar aankom, geen pijl! Blij dat ik toch op de goede weg ben! Onderweg kom ik het achterhoede groepje tegen, waaronder de pijl-ophalers, zij wachten mij op zodat we gezamenlijk weer verder kunnen. Dat vind ik erg attent! Ik ga heel even bij hen zitten en laat merken dat ik er even heel erg klaar mee ben!! Maar zij peppen me weer op voor het laatste stukje.

Bij de volgende rust op 73 km word ik ontvangen door een lieve vrijwilligster, ik krijg een knuffel van haar omdat ze merkt dat ik het zwaar heb. Wat lief hè? Dit heb ik even nodig......en Hans is er ook weer. Hier is het reuze gezellig en we dollen wat met elkaar. Hans maakt er foto's van. Hier krijg ik ook vanalles aangeboden, maar krijg alleen een paar dropjes door mijn keel en neem een flesje water mee voor onderweg.

Nog 4,5 km naar de volgende rust. De zon schijnt lekker en de wind is iets gaan liggen. Ik heb mijn muziek aan en ik weet dat ik bijna bij de finish ben en stap dapper door. Even word ik in verwarring gebracht want ik denk dat de rust bij de molen is die ik al snel naderbij zie komen, maar helaas, ik moet eromheen.

Bij Restaurant De Molenplas is het druk, er is een feestweek aan de gang, enorm druk en gezellig, dat wel maar ik ben blij dat ik ook hier even kan zitten......
Alleen krijg ik de kriebels, want het is al 17.00 uur!! Dus neem ik niet de tijd voor een ontspannen rust alhoewel een lekkere consumptie van organisatie voor me staat. Al is het nog "maar" 3 kilometer, de schrik slaat mij om het hart dat ik het niet ga halen. Daarom besluit ik alleen op te stappen, de achterhoede groep zal mij toch wel inhalen.
Een heel smal paadje langs de ringvaart lijdt me naar Vijfhuizen. Het begint weer donkerder te worden en het miezelt licht. Ik word ingehaald door Henkie en samen komen we over de finish bij de feesttent! Het is 17.55 uur.
Wat een belevenis was dit weer! Ik ben blij dat ik het toch gered heb!
Ik meld mij af in de drukke feesttent, krijg een bos bloemen, medaille en een oorkonde, Hans maakt er foto's van en dan kan ik eindelijk in de auto stappen.....lekker uitrusten! Dan barst de bui los, ik ben blij dat ik binnen ben!!

Ik wil de organisatie bedanken voor deze soms toch wel mooie, afwisselende maar zware Kennedymars. Wat een topverzorging met gehaktballen, pannenkoeken, soep en ananas! Allemaal even lekker. Dat maakte de tocht ietsje makkelijker......


Bekijk hier de foto's

Edese4daagse 2015 / 26 t/m 29-8 / 4x20 km

Dag 1

Vandaag is de eerste dag van de Edese wandelvierdaagse. Een kleinschalige maar heel gezellige vierdaagse waarin je niet in de mensenmassa loopt zoals in Nijmegen maar heerlijk door de bossen en heide in en rondom Ede.

Ik ga vandaag gezellig met Hans wandelen, het is zijn eerste officiële wandeltocht. We hebben vantevoren wel een paar kilometer getraind maar 10 km was voor hem het langst dus ik ben benieuwd hoe het gaat als hij het dubbele moet lopen!

We hebben ons dinsdagavond geïnstalleerd in de bed & breakfast vlakbij de start en woensdagochtend maken we ons op voor de eerste dag, de dag van Reemst.
Bij de startlocatie, die anders is dan vorig jaar, is het druk en benauwd. We moeten heel eventjes in de rij staan maar even later kunnen we op pad nadat we buiten een routebeschrijving krijgen. Die hebben we helemaal niet nodig, er is uitstekend gepijld d.m.v. plastic pijlen en banners.
De rustplaatsen staan keurig vermeld bovenin met het aantal kilometers wat er op dat moment gelopen is, dat vind ik altijd wel handig i.v.m. de planning van de tocht.
Normaal vind ik een rust na 7 km iets te snel, maar ja, ik ben ook wat meer gewend.
Maar voordat we van start kunnen gaan ga ik eerst nog even naar het toilet, ook buiten want het restaurant is nog niet open!

We gaan al snel de bossen in en daar zullen we de rest van de dag ook bijna niet meer uitkomen. Het parcours is voornamelijk onverhard, je moet echt opletten waar je loopt want af en toe kan er een boomstronkje dwarsliggen!

We zien een stel lopen waarvan de man een hondje in de rugzak meedraagt, een grappig gezicht en ik maak er een foto van. We lopen heerlijk een stukje over de hei die dit seizoen mooi in bloei staat. Op de routebeschrijving staan ook tips van bezienswaardigheden zoals de Kreelse Plas. Daar lopen we langs maar laten de plas links liggen. Zo ook met de Plas van Gent die we vlak daarna tegenkomen.

Na ongeveer 7 kilometer komen we bij de eerste rust, de boerderij-theetuin De Mossel, een bekende plek voor mij om te rusten. Hier genieten we even van de rust en ik ontdek dat mijn sokken verkeerd om zitten! Hahaha er staat een L op en een R en ik doe ze nog verkeerd aan...

Over het gebied lopend van de Planken Wambuis komen we weer een uitkijkpunt tegen, een paar trapjes omhoog. Hier maken we even tijd voor om een paar foto's te maken, van het uitzicht en van elkaar! Het is erg mooi, de bloeiende heide.

We lopen lekker te zigzaggen over de route, het verveeld geen moment. Dan weer een zandpad, dan weer wat modder en het gaat soms ook nog omhoog en omlaag. Dat is weer lekker voor de kuit- en bovenbeenspieren die flink moeten werken! Het tempo gaat daardoor ook wat omlaag, maar dat is vandaag niet het belangrijkste vind ik.

Maar Hans is toch wel blij als we de tweede rustplaats zien, bij Juffrouw Tok. Hier nemen we een lekker bakkie soep met veel ballen en groente, ik hou daar wel van!
Genieten van de rust en de soep met een meegebracht broodje komen we lekker bij en kunnen we ons opmaken voor het laatste stukje. Na nog even gekletst te hebben met Monique en Bert lopen we de Ginkelse heide op. Hier staat het Belgenmonument.
Op deze plek was in de oorlog 1914-1918 een vluchtelingenkamp, een compleet dorp inclusief kerk. Meer dan een miljoen Belgen vluchtten toen naar het neutrale Nederland. Dit is na de oorlog weer afgebroken. De gedenksteen staat op de fundering van het dorp en de Belgen hebben veel van het materiaal meegenomen naar hun land voor de wederopbouw.
De heide is een mooi stukje natuur en het is ook nog eens heerlijk weer! Wat een voorrecht om hier te mogen lopen!

En ongemerkt zijn we alweer aangekomen bij de finish. De organisatie heeft een tent buiten gezet omdat het binnen wat te benauwd was, een goed idee lijkt me!! Ik word nog op de foto gezet door Bertus, die bij de tent de binnengekomen wandelaars gadeslaat. We melden ons af en ik krijg een kaartje voor morgen, Hans gaat nog 1 dagje mee, het is hem niet tegengevallen!
Na nog een finishfoto - paaldansen bij het plaatsnaambord - lopen we een heel klein stukje naar de B&B (opgemeten maar 800 meter!) en ploffen we neer op de stoelen.
Morgen weer een dag jippie!!
Dag 2

De tweede dag, de dag van Renkum.
Al lopend naar de start merk ik dat ik heel nodig naar het toilet moet. Gelukkig is het maar een klein stukje lopen! Als dat gebeurd is, meld ik me bij de dame met de routebeschrijving. Ik krijg geen startknip.

Het zou vandaag qua weer niet zo erg warm worden, er is zelfs wat regen voorspeld. Na een check op buienradar zien we dat de regen pas in de middag losbarst dus we kunnen vrij lang droog lopen.

Bij de cougartank laat ik mezelf op de foto zetten, leuk voor later....
Onderweg kletsen we even met Liana en Loes en zo gaan de kilometers ongemerkt onder onze voeten door. We plukken wat bramen, ik voornamelijk want ik vind ze heerlijk, en al snel zien we de eerste rustpost verschijnen. Het is een Pannenkoekhuis op een heuvel want het heet de Panoramahoeve.
We kunnen hier heerlijk buiten zitten en wat eten en drinken.

Na de rust gaan we het bos weer in en komen een Belgisch paar tegen die een hondje bij zich hebben. We kletsen wat met hen, ik vraag hoe het hondje heet, hij heet Das en gaat altijd met hen mee op wandeltochten - mits een hond is toegestaan en dat is niet overal - maar hij kan niet de hele route meelopen. Daarom gaat hij af en toe mee in de rugzak, een koddig gezicht!

Ik zet een heeeeeel mooi huis op de foto en de man vraagt zich af of dat nu een vakantiehuis is of niet. Misschien wel maar het kan ook een huis van de beheerder van het chaletpark zijn waar we over lopen.

En dan gaan we de rijksweg onderdoor, het tunneltje is bij mij wel bekend. Het wordt breder gemaakt, misschien omdat de rijksweg een stukje breder gaat worden?
Op de lange oprijlaan van een landgoed (dat maak ik ervan, misschien niet helemaal waar) ga ik op de foto als ik op een van de trappetjes sta. Op dat moment is het nog droog, maar dat gaat veranderen. Ik merk nu al dat de lucht vochtiger wordt en de lucht donkerder.

Als we bij de tweede rust komen zie ik Diny, zij is een van de vrijwilligers die mij een knipje in mijn startkaart geeft. Ik ga lekker op een bankje zitten wat net vrij gekomen is, de mensen die net weggaan zetten hem even onder de bomen zodat we beschut kunnen zitten. Het gaat steeds harder regenen namelijk!
Ook zie ik Manon, een facebook wandelvriendin. Grappig om mensen die je alleen via internet kent, ook in het echt te ontmoeten!

Nou ja, nog maar vijf kilometer door de regen lopen. Het valt best mee zo.
Maar ik heb het even gehad, ik ben moe, heb het koud en wil zo snel mogelijk finishen. En dan lopen we ook nog een klein stukje verkeerd, we lopen zo te kletsen dat we een pijl niet zien. Het is maar 200 meter ongeveer maar toch vind ik het niet leuk!

Uiteindelijk komen we dan toch bij de finish en melden ons af. Hans krijgt zijn eerste vaantje voor twee dagen wandelen. Nu snel naar de b&b en de natte spullen uit!!
Morgen dag 3.

Dag 3

De derde dag is de dag van Otterloo. Het weerbericht is wat gunstiger dan gisteren maar heb toch maar een vestje aangetrokken, het is in de ochtend nog wat kil!

Bij de start aangekomen zie ik Andre staan, we gaan samen deze route lopen. Dat is fijn van deze vierdaagse, je kan ook gewoon een dagje meelopen.
Hans is een stukje meegelopen naar de start, hij gaat vandaag niet mee.

We gaan meteen het bos weer in en komen daar niet meer uit tot aan de eerste rust. Dat is op 7 km en wij lopen maar door, we vinden het nog te vroeg om te zitten en op 11 km zit de volgende rust al, dus dan maar even doorkachelen!

We hebben genoeg gesprekstof en de kilometers gaan eigenlijk ongemerkt onder de voetjes vandaan! Ook voor foto's gun ik me geen tijd. Misschien ook omdat de route ongeveer hetzelfde is als de andere dagen. Soms is het opletten geblazen, want de paden zijn niet effen en er liggen veel boomstronken, eikeltjes, dennenappels en meer los spul! Ook veel modderstukken maar gelukkig goed begaanbaar!

Bij de theetuin is het nog niet zo druk en er is genoeg plek om eventjes de benen te strekken, ik ben er wel aan toe nu. Na een toiletbezoek staat de soep al klaar! Wat een snelle bediening! En de soep is echt heerlijk.........
Liana en Loes komen er gezellig bij zitten. En zo wordt het weer langzamerhand tijd om op te stappen, het is nog 9 km naar de finish.

Als we goed 200 meter onderweg zijn komt er een ambulance (van de organisatie, een oldsmobiel) keihard aangereden en rijdt net door de enige plas die op de weg is terwijl wij er net langs lopen, de spetters vliegen me om de oren en de modder zit in mijn haar!! Nou jaaaaaa.......

Na een uurtje lopen krijg ik toch behoefte aan een rust, en zie diverse mensen in het gras of op een boomstronk zitten. Even verderop graast een kudde schapen en er staan ook mensen vanaf een heuvel foto's ervan te nemen. Dit is een mooie plek om eventjes de benen de strekken!! Het zonnetje schijnt en er staat een heerlijk briesje. Echt genieten hier, van het uitzicht en de rust.
Het is er alleen wat drassig, gek hè na die regenval gisteren! Andre zit net op een natte plek maar hij heeft een sneldrogende broek aan en je ziet er al snel niets meer van. Liana en Loes komen er even later ook even bij zitten en er wordt een foto gemaakt van ons.

Nu is het nog maar ruim vier km en ik ben weer fris en fruitig om de finish te halen. Ook weer over zandpaden maar gelukkig ook een flink stuk over een betonnen fietspad. Aan het eind van de route zie ik Hans weer staan en samen lopen we naar de finish. Daar meld ik mij af en Liana en Loes komen er ook net aan.
We nemen afscheid van elkaar en ik zie ze morgen weer voor de laatste dag, de dag van Wekerom!

Dag 4

Dag vier, we gaan naar Wekerom! Ik ga lekker in mijn topje en korte broek want er is mooi weer voorspeld. Met opstarten is het nog wel fris maar dat zal snel veranderen.

Ik meld mij aan en ik zie Aike, Ruud en Andre al staan. Ik zeg Inez gedag, en we kletsen wat over de poes die gevallen is en langzamerhand kunnen we vertrekken.
We gaan dit keer de andere kant van het bos in, en het begint al meteen goed: een lang zandpad. Aike en Ruud verliezen we al snel uit het oog omdat ik snel een sanitaire stop moet maken. We plukken onderweg nog wat bramen.....heerlijk!!
En de zonnestralen die door de bomen schijnen probeer ik te vangen met mijn fototoestel.

Na veel bos- en zandpaadjes komen we op een paarden parcours terecht, tenminste zo lijkt dat. We zien allerlei obstakels staan. Na deze hindernissen is er een rust maar we hebben er net 6,5 km op zitten dus geen reden voor rust, we zijn er allebei niet aan toe. Aike en Ruud hebben er flink de pas in, die lopen ook door maar ineens zien we ze de verkeerde kant op lopen en Andre fluit ze terug.

De dag van Welerom betekent dat we over de zandverstuiving mogen lopen. Dat is heel zwaar! Ik vind het dit keer wel meevallen, het zand is niet erg droog dus goed begaanbaar. Ik maak hier flink wat foto's want het is prachtig mooi en helder weer en we zien schitterende uitzichten!! Ik kan hier echt van genieten, hoe mooi Nederland is!

Bij een vennetje worden we op de foto gezet door de fotograaf van de vierdaagse.
De tweede rust is op 12 km en daar zie ik Hans weer, hij loopt ook dit keer niet mee. Hier nemen we een flinke pauze, ik ben er nu wel aan toe!
Omdat de gasterij nog niet open is, zitten we in de achtertuin maar daar kunnen we wel een consumptie nemen. Ik zoek nog wel een toilet op, en ik loop de gasterij in want de deuren staan open. Een heerlijk, fris toilet!

Na deze pauze volgen we de bos- en zandpaadjes, zigzaggend over de route tot we bij een uitzichttoren komen, De koepel. We maken er wat foto's en ik loop te dollen met een waterpomp. Het is een stijle weg die we naar beneden lopen, dat gaat lekker!!

Omdat het deze week een feestweek is in en rondom Ede zien we veel fietsers en volgeladen karren voorbij komen. Daarom lopen we maar naast het fietspad want dat wisselen van pad elke keer is niet handig!

Als we op een kruising komen is het niet geheel duidelijk welke kant we op moeten maar een klein kindje wijst ons de weg:"alle lopers deze kant op!"
Nu komen we bij de derde rust, in Goede Aarde. Hier neem ik een bakkie thee die gloeiend heet is, ik verbrand mijn lip! Hier krijgen we ook een knipje van Diny die nu lekker in de schaduw van een parasol zit. Ik vul mijn waterfles nog even bij, dat kan in het huis erachter en ik zie dat je hier ook een leuk terras hebt om te zitten met allerlei leuke zitjes! Dat onthou ik voor volgend jaar.

Bij de Doesburgermolen maken we nog even foto's, de lucht is helder met schapenwolkjes. Dat worden mooie foto's.....
Vanaf hier is het nog maar 2,5 km en zo komen we alweer aan bij de finish. Ik meld me af bij Inez, en ik krijg een stempel in mijn boekje (dit keer niet vergeten) en een heeeeeeeeel klein tweetje voor op mijn medaille.

Ik heb genoten van deze vier dagen lopen door de natuur en het verblijf in Ede bij de b&b samen met Hans die twee dagen meegelopen heeft.
Volgend jaar weer? Reken maar!

klik hier voor meer foto’s

Vierdaagse Nijmegen 21-7 t/m 24-7 / 160 km

Het is maandagochtend 20 juli.......ik word heeeeeel vroeg wakker! Eindelijk, ik mag naar Nijmegen om voor de 8ste keer de Vierdaagse te lopen! Mijn koffer heb ik al ingepakt staan, en na het ontbijt sta ik te popelen om te vertrekken, ik ben pas gerust als ik het polsbandje om krijg, als bewijs dat ik mag starten!
Hans is heel verbaasd als ik met koffer en al naar beneden kom en maakt een foto van mij.......want dat zware werk laat ik meestal aan hem over!

De vouwfiets gaat mee, alle spullen in de auto en dan kunnen we gaan! En zonder problemen komen we na goed vijf kwartier rijden aan in Nijmegen bij mijn gastgezin die me de komende vier dagen gaan vertroetelen! Annemiek en Petra begroeten ons hartelijk en na een bakkie koffie gaan Hans en ik nog even de stad in en kan ik me eindelijk aanmelden bij starthokje M!

Het is gezellig druk en we slenteren wat door de stad. Vanwege het heerlijke weer zijn de terrasjes vol maar we kunnen toch een goed plekje vinden voor een lekker broodje. Ook komen we diverse bekenden, voor mij dan, tegen in de stad.
Op de Ramblas koop ik nog een leuke sleutelhanger van een Minion voor het goede doel, het Ronald McDonaldhuis, bij Joke en Theo. Daarna keer ik terug naar mijn gastgezin voor een heerlijke avondmaaltijd. De andere dames zijn inmiddels ook gearriveerd: Yolande, Danielle en Marja en ik neem afscheid van Hans, ik zie hem op dag twee in Wijchen als hij me daar komt aanmoedigen!
Dag 1 Elst

Ik kan natuurlijk heel slecht in slaap komen, zoals gewoonlijk de eerste dag. En voordat de wekker gaat word ik al wakker met een gespannen gevoel: het gaat weer beginnen!! De dag van Elst!!! Na het ontbijt vertrekken we met zijn vieren, we hebben gelukkig allemaal dezelfde starttijd, met de fiets naar de Wedren. Het regent een beetje en ik besluit toch maar mijn poncho te gaan halen, die ligt nog boven.

Als we aankomen bij de fietsenstalling is het erg druk! De fietsenstalling is verplaatst en is enorm groot! Er kunnen wel 10.000 fietsen staan. We worden goed begeleid door de vrijwilligers van de stalling, om alles in goede banen te leiden zodat iedereen een goed plekje kan vinden. Super geregeld!!!!

We hebben "late" start en gaan om 5.50 uur in de rij staan op het Julianaplein. Als het startsein gaat om 6.00 uur bewegen we langzaam naar de scanners toe, en vijf minuten later kunnen we gaan!! Helaas is het erg druilerig maar we kunnen wel zonder poncho lopen.......
De Waalbrug over, langs al de studenten die ons aanmoedigen, dit is een heel bekend verschijnsel tijdens de start van de Nijmeegse!

Helaas start ik dit jaar alleen, omdat Leo de 30 km gaat lopen dus hij start nog veel later. We spreken een punt af waar we elkaar tegen zullen komen om vanaf dat punt samen naar de finish te gaan. Maar in Nijmegen loop je nooit echt alleen, af en toe een praatje met die of geen is ook leuk! En soms kom je een bekende tegen......

Vanaf de start op de Wedren lopen we door een haag van studenten die ons succes wensen, wij gaan lopen, zij gaan straks naar bed! Vanaf de Waalbrug lopen we niet meer over de brug naar Lent maar door een fietserstunnel en zo door naar Bemmel. Het is er al gezellig druk!

Ik zie een dame lopen, gekleed in een jurkje en een kroontje en scepter. Ze heeft een tasje in haar hand. Ik zeg dat ze er mooi uitziet en ik hoor aan haar antwoord dat ze Engelse is. Ik vraag of ik een foto mag maken, dat mag.

In Lent is het weer een feestje op de Via Begonia, voor de 20ste keer heeft dit dorpje de slingers buiten gehangen voor de wandelaars en de weg versierd met potjes begonia's.
Na ongeveer 13 km kom in aan bij de rustpost van SDW, de Dordtse wandelvereniging en besluit hier even te zitten voor een kopje koffie met een boterham erbij. Het is nog lekker vroeg en het gaat heel goed! Ik zet een leuke tekst wat op een T-shirt staat op de foto:
Haast
Ik moet niet vergeten te zwaaien als ik mezelf voorbij loop! Loesje

Leuk!!! Ze staat te wachten in een rij voor een dixie, nou dat doe ik dus niet, vind ik zonde van de tijd!

Na de Rijkerswoerdse plassen komen de 50-kilometer lopers er weer bij en wordt het nog veel drukker. En opeens hoor ik iemand roepen: "Feijenoord!!!", het is Frans waarmee ik een stukje oploop tot aan Elst. Ook kom ik ineens Arian tegen. Dus zo loop je "alleen" en zo kom je weer een paar bekenden tegen! Ik loop wat te dollen met die twee en voor ik het weet zijn we in Elst. Natuurlijk wordt er weer een foto gemaakt van een plaatsnaambord! Op de bekend wijze word ik weer vereeuwigt hahaha!!

In Elst is het enorm druk, zoals altijd stroopt het wandellegioen hier op. En ik kan het niet vervelend vinden, ik loop te genieten van al het leuks wat ik tegen kom! Ik maak nog een selfie met Frans en dan zie ik de toiletten staan waar ik traditioneel een plaspauze hou, er staat geen rij, en ik neem afscheid van de beide mannen.....

Dan zie ik een aantal gele T-shirts zitten bij een dierenwinkel, het zijn de mannen van het GGG en Annika is er ook bij. Ik vraag of ik erbij mag komen zitten. Deze pauze heb ik niet gepland maar ik vind het wel heel leuk om hen te zien. Hier vul ik mijn water weer bij.
Ik krijg een berichtje van Leo, hij is ook in Elst daarom blijf ik nog even wachten totdat hij arriveert. Samen vervolgen wij de rest van de route.

We hebben zoals ieder jaar een rust bij de oase van Eric en Carla en die is ook in Elst. Dat is wel mijn geplande rust en daar worden we weer heerlijk verwend met een kippensoepje. Hier komen we weer veel bekenden tegen. Het is erg gezellig maar dan wordt het toch weer tijd om te vertrekken, de finish is in zicht!

Eerst komen we nog door het plaatsje Valburg waar het weer ontzettend gezellig is en we worden op de foto gezet door foto Modern. Hier drinken we een glaasje vers geperste appelsap....mmmm!! Die drinken we staand op om daarna verder te gaan naar Oosterhout.
Ik ga nog eventjes naar de wc bij een gezin thuis, de moeder zegt dat haar dochter vandaag toiletjuffrouw is en zij wijst me de weg. Al kwebbelend zegt ze tegen me: "Weet je? We hebben ook een groot zwembad! En weet je? Je krijgt van mij een flesje drinken maar die mag je lenen van mij. Dan kom je morgen terug om het flesje in te leveren!" En ik ga naar een lekker fris en luxe toilet.....beter dan een dixie!
Met een flesje Extran lopen we weer verder en ik bedank het meisje uitbundig....

In de bocht naar Oosterhout koopt Leo een pakje melk voor hemzelf en een banaan voor mij, die drinken en eten we daar lekker op en zakken neer op een omgekeerde bloembak die als stoeltje dient. Hier zitten we niet erg lang want echt lekker zit het niet hahaha!

In Oosterhout houden we nog een rust vlakbij de kerk. Hier klets ik wat met een medewandelaar als Leo wat te drinken gaat halen. Heerlijk, eventjes de schaduw opzoeken want het is best warm nu!
Na deze rust maken we ons op voor het laatste stukje, over de dijk van Oosterhout. Omdat er een omleiding is vanwege een verbouwing aan de infrastructuur, lopen we niet heel de dijk af naar Lent maar maken we een klein omweggetje. Hoewel klein??
Vanaf de nieuwe brug de Oversteek lopen we naar het treinstation van Lent. Daar komen we Sabine tegen die ons zit aan te moedigen en ik pak een paar snoepjes. Die zijn erg lekker!! Maar ik ben blij als we weer de Waalbrug over mogen en helaas, op de brug is er een opstopping omdat de kant waar wij lopen ineens smaller wordt en het aantal lopers te groot is. Na de brug gaan we nog eventjes in het gras zitten om bij te komen, het is hier vandaan nog 10 minuten naar de finish. We zijn op tijd, het is pas 15.45 uur. Als Leo even gaat liggen in het gras komt er een hulpverlener aan en vraagt of het wel goed gaat met ons. Ja hoor heel goed! We krijgen een flesje water aangeboden en hij vraagt of we ORS nodig hebben. Nee hoor alles gaat prima! Toch fijn, die bezorgdheid en aandacht! Om 16.00 uur vertrekken we weer......op naar de finish!

Na de eindscan lopen we naar het nieuwe horeca gedeelte, waar voorheen de fietsenstalling was, daar is nu een leuk plekje ingericht onder de bomen voor een verfrissing. Daar komen we bekenden tegen en praten nog even gezellig na met een finish biertje!! Om daarna weer afscheid van elkaar te nemen........en fiets ik weer naar het gastgezin voor een heerlijke avondmaaltijd!

Dag 2 Wijchen

Gelukkig heb ik vannacht beter geslapen maar we hebben vandaag vroege start dus dat betekent ook vroeg op! Om 4.30 uur is het nog donker en we rijden met z'n viertjes naar de fietsenstalling. Nu staan we in rij 11 dus goed onthouden! Hoewel ik altijd vrij laat binnenkom en mijn fiets goed herkenbaar is d.m.v. bloemetjes.......
Als we aansluiten in de rij op het Julianaplein, kunnen we al na vijf minuten gescand worden, dat gaat lekker soepel dit jaar!

Ik vind het begin van dag 2, 3 en 4 altijd erg saai, door de straten van Nijmegen. De lange Heyendaalse weg af richting Hatert. In de bocht waar de "goedemorgenman" altijd zit is het stil......hij is erg ziek en komt misschien helemaal niet meer.

Na ongeveer 5 km is er een mogelijkheid om appelflappen met koffie te eten bij Tamara, maar dit keer ben ik alleen en loop verder. Ik besluit pas na 10 km lopen te stoppen in Alverna. Na de Hatertse brug gaan we niet linksaf de Wezenhof in, maar rechtdoor zo heeft de gemeente Nijmegen besloten na veel klachten van bewoners van deze wijk. Maar veel andere bewoners zijn het er niet mee eens getuige het spandoek langs de weg: bewoners van de Wezenhof buitenspel gezet!

Ik vind het ook geen goed plan want het is nu een saaie lange weg tot de eierboerderij. Helaas begin ik iets te voelen onder mijn tenen, nee toch? Ja.....er groeit een blaartje (denk ik) die me later op gaat breken, want ik heb niet mijn hoge Hanwags aan!

Als ik de RET rust zie aan de linkerkant van de weg in Alverna neem ik afscheid van een medewandelaar waar ik mee opgelopen heb want ik zie een paar bekenden zitten en het is nu ook tijd voor een rust. Mijn "marathoncollega" Jolanda is daar vrijwilliger en ik neem een bakkie koffie met "een glimlach".......lekkerrrr! Ik zie Mieke uit De Lier zitten met haar vriendinnen en ik ga er even bij zitten, gezellig!! Hier eet ik mijn boterhammen op.

Hans heeft beloofd om me aan te komen moedigen in Wijchen, hij gaat voorbij de EHBO post staan. Dat is op het 16-km punt. Als ik hem bel, zie ik hem ineens staan bij een grote kei waar ik lekker op kan zitten. Hij heeft een smoothie bij zich, dat laat ik me goed smaken!! En ik doe mijn schoenen en sokken uit om ze te laten luchten. Het blaartje valt wel mee, ik kan hem niet uitdrukken want er zit geen vocht in maar doet wel pijn! Dan maar de kiezen op elkaar en doorgaan......

Als ik Liana en Albert zie, ga ik er weer vandoor nadat ik afscheid van Hans genomen heb, ik zie hem weer in het centrum van Wijchen, maar zover is het nog lang niet! Eerst nog een saaie lus lopen. Ik klets wat met Liana en Albert, maken foto's en lopen te dollen met elkaar, ik kom Aike tegen en we kletsen wat dus zo kom ik de kilometers ongemerkt weer door.

Maar ik loop dit keer wat minder snel door en ik raak ze kwijt. Dan maar weer eventjes pauzeren, want ik word een beetje duizelig. Ik koop een flesje Aquarius en ga in de schaduw zitten, eventjes bijkomen!
Na de pauze stap ik weer op om (weer) naar Wijchen te gaan, deze dag heet tenslotte de dag van Wijchen, en daar moet ik weer nodig plassen! Maar ik heb geen zin om in de rij te staan voor een dixie. Ik vraag iemand langs de route: mag ik van uw toilet gebruik maken? Zegt de dame: "nou, dat doe ik eigenlijk nooit, verderop zijn toiletten!" Ik zeg: "Maar ik moet zo nodig en de rijen zijn zooooo lang!" En ik trek een zielig gezicht. Zegt ze: "nou vooruit dan!"

Opgelucht kan ik weer verder en ik krijg een telefoontje van Leo, hij zit te wachten in het centrum van Wijchen op een bankje tot ik er ben. In het centrum is het weer feest! En ja hoor, even later zie ik Leo zitten en gaan we samen weer verder. Hans staat verderop bij de wagen van de RET rust. We zien hem staan en ik drink de rest van de smoothie en neem een banaan mee.

In het centrum vlakbij het Kasteel is het weer voetje voor voetje lopen vanwege de drukte, deze vierdaagse moet je niet door willen lopen want dat kan vaak echt niet!! Ik vind het niet zo erg, des te langer kan ik van de omgeving en de mensen langs de route genieten, iedereen is zo enthousiast!!

Bij de oase van Eric is het weer gezellig en worden we in de watten gelegd. Dit keer met een verse pannenkoek met spek! Mmmmjammie......en ik spek ook de fooienpot hahaha!

Dan gaan we lopen richting Beuningen. De omgeving is saai, maar de mensen langs de route maken het leuk. Ook verbaas ik me over de kleding van sommige lopers, het lijkt net carnaval! De een is nog gekker uitgedost dan de ander! Soms heel origineel maar soms ook erg onpraktisch zoals iemand in een apenpak!!
Hier en daar neem ik een snoepje of een plakje komkommer aan van een kindje langs de kant, lekker en de kinderen hebben de dag van hun leven.
Soms zijn de aangeboden dingen erg lekker, zoals een flink stuk meloen, een stukje bal gehakt of een stukje pannenkoek!

We hebben trek in een soepje, het is best warm en zout moet aangevuld worden! Met een hete bak soep gaan we op zoek naar een stoeltje, die staan gelukkig naast het tentje, bij mensen die langs de kant zitten. Wat een luxe stoelen! Dat is heerlijk bijkomen en de soep is ook wel erg heet! Dit vind ik dan weer echt zo'n heerlijk vierdaagse-momentje: eten en kletsen met de bewoners en de wandelaars aan je voorbij zien trekken! Na geruime tijd is de soep op, en moeten we de weg vervolgen!

In Weurt maak ik - of eigenlijk Leo - een "paaldansfoto".......
Er is weer een routewijziging omdat er flink gewerkt wordt aan de infrastructuur en dit keer is het een leuke wijziging! We lopen door een straatje waar een tuin "versierd" is met vele standbeeldjes en ornamenten! Het staat er zo vol, dat je de ondergrond niet eens kan zien. Er worden dan ook veel foto's gemaakt, dit is echt bizar - je zal er maar naast wonen!

En dan zijn we weer terug in Nijmegen, we zien Sabine en Astrid van RWV nog even die ons vanaf de kant aanmoedigen. Ik groet hen en ik neem weer een paar lekkere zuurtjes mee voor het laatste stukje van vandaag. Het is "roze woensdag" en dat betekent één groot feest in Nijmegen, iedereen is in het roze, ook de toeschouwers. Prachtige figuren zie je langs de kant, veel travestieten geven een voorstelling en er staan zangers te blèren dat het een lieve lust is! Geweldig leuk om te zien en het verveelt nooit! Ook zie ik ineens Gerdien en Mieke staan tussen het publiek! Wat een verrassing! De Hertogstraat is omgedoopt tot Roze straat, wat een feest is het hier!!
Eindelijk komen we aan bij ons afmeldhokje en kunnen we nabieren met onze wandelvrienden Albert, Liana, Charlotte en Elly. Dit was weer een heerlijke wandeldag maar morgen doe ik mijn andere schoenen aan!!

Dag 3 Groesbeek

De dag begint al goed: als we net over de helft zijn op weg naar de fietsenstalling kom ik er achter dat ik mijn polsbandje niet om heb! Die doe ik namelijk elke dag af, omdat ik er niet mee kan slapen.....zo irritant! Meestal leg ik hem op mijn telefoon, maar hij was eraf gegleden naast mijn nachtkastje! Dus dat wordt terugfietsen! Ik ben net heuvel af gegaan, poehee......dus nu weer heuvel op! Gelukkig heb ik een sleutel meegekregen en kan ik naar boven om het bandje op te halen!

Uiteindelijk kom ik ietsje later aan op het Julianaplein, de start van 6.00 uur is net geweest, maar na 8 minuten kan ik ook weggescand worden en kan ik beginnen met slaapwandelen door de straten van Nijmegen en de Heyendaalse weg aflopen.
Ik doe lekker mijn oordopjes in, muziek maakt dat ik ongemerkt mijn kilometers kan volbrengen.......Ik heb van Marja vette watten gekregen en dat lijkt te helpen, de pijn is niet helemaal weg maar te dragen.

John de "goedemorgenman" zit vandaag wel op zijn hoekje in een scootmobiel, hij ziet er magertjes uit maar hij IS er wel en ik zie dat hij ervan geniet. Hij krijgt ook applaus als wij langs hem lopen......kippenvel. Ik raak aan de praat met een paar dames over hem, en zo komen we Nijmegen weer uit. Ook dit keer ga ik niet rusten bij Tamara maar stap ik door tot Malden waar de Eneco zit en ik bij Han een kopje koffie kan drinken. Dat is na 10 km dus een mooie gelegenheid om te stoppen!
Daar krijg ik een behandeling voor mijn kuiten en ik kan er weer tegenaan!

In Malden is gelegenheid om naar het toilet te gaan en het is er weer niet druk gelukkig. Ik zwaai daarna even naar de camera van tv Gelderland en loop door naar de volgende rust bij Gerard in de camper bij Mook. Gerard is de man van Marja die bij mij in het logeerhuis slaapt.
In Mook is de splitsing met de 30 kilometerlopers en hier ga ik heel even zitten. Dan zie ik ineens Syl en Bianca voorbij lopen en ren er achteraan om samen een stukje op te lopen tot de camper van Gerard. Altijd gezellig om hier even te rusten en als ik daar aankom zijn haar zus Yolande met Danielle er ook nog!
Hij zit op een mooie plek maar wel naast een waterpunt van de defensie en zij hebben harde muziek aan. Gezellig voor een half uurtje maar als je hier de hele dag naar moet luisteren......?

Dag drie is de dag van de heuvels, de eerste heuvel is in Milsbeek. Daar maken de 50 kilometerlopers een lusje om vlak voor de heuvel er weer bij te komen. Als ik de tent van Albron zie waar Jaap de scepter draait ga ik even gedag zeggen. Maud en Maaike zijn er, en even later zie ik ook Brechtje (die dit jaar niet loopt) Ellen en Esther. Ellen krijgt een blaarbehandeling van Brechtje en ik krijg een flesje drinken van Jaap. Hier blijf ik niet al te lang zitten want ik weet dat Leo op me wacht in Groesbeek, daar komen de 30-ers er weer bij.

Maar voordat ik in Groesbeek ben ga ik in Breedeweg nog heel even bij Han zitten, daar krijg ik een kuitbehandeling en een yoghurtje. Ook hier blijf ik weer niet lang, ik moet door naar Groesbeek! Ik krijg een telefoontje van Leo dat hij bij mensen in de tuin zit, vlakbij de Lidl. Hij heeft een geel T-shirt aan. Ik ben nu best moe en als ik iets geels zie links van de weg loop ik ernaar toe. En ja hoor, Leo zit prinsheerlijk in de schaduw bij mensen in de tuin en ze vragen of ik erbij kom zitten. Ik krijg een lekker soepje aangeboden. Daar heb ik wel oren naar, hij is heerlijk! Ik kom weer een beetje bij om me op te kunnen maken voor de heuvels! Hier mag ik ook nog even naar het toilet, wat een leuk adresje is dit, moet ik onthouden voor volgend jaar!

En dan wordt het werken om de heuvels door te komen, best zwaar hoor! Maar als ik naast een peloton kom te lopen die hard zingt: "push, push, push a little harder" en dat alsmaar herhalend loop ik in de cadans van hen mee de heuvel op. Dat gaat lekker! Maar Leo heeft er veel moeite mee en ik blijf even op hem wachten totdat ook hij weer bijgekomen is. Er volgen nog een paar kuitenbijters.....helaas is heuvel op makkelijker voor mij dan heuvel af, ik heb nu behoorlijk veel last van mijn scheenbeen!

Gelukkig hebben we nog een rust bij Eric en Carla, aan het eind van de Zevenheuvelenweg! Hier kan ik een broodje knak krijgen maar ik doe het zonder een broodje, ook lekker! Sabine is hier ook en Mar en Ann-Marie met haar beertje en het is weer heel gezellig maar helaas, de finish is nog ver! Nou ja ver, nog "maar" 8 kilometer vanaf hier......
Best wel zware kilometers worden dat, ik raak in een flinke dip!! Gelukkig haalt Leo mij daar weer uit. Vanaf Berg en Dal is het een beetje heuvel af lopen, erg fijn voor mijn scheenbeen.....not!! Het is dus eventjes afzien maar dat heb ik er wel voor over.
Voor ons lopen vier meisjes waarvan eentje ondersteund wordt door twee anderen. Hier zie je goed dat wandelaars er zijn voor elkaar, verbroedering overheerst. Ik zeg tegen haar dat het nog maar een klein stukje is maar ik weet uit ervaring dat dit nog best tegenvalt vanaf hier, ik heb er zelf ook moeit mee........

Ik zie een mooie spreuk langs de route: "Onderschat jezelf nooit. Je weet nooit hoe sterk je echt bent totdat sterk zijn je enige optie is". Een mooie overdenking om de laatste kilometers te volbrengen!

En zo komen we weer in Nijmegen aan, langs "het witte feest" waar iedereen in het wit is, en "het rode feest", iedereen dus in het rood. Moe maar voldaan stap ik op mijn afmeldhokje af en kunnen we weer met onze wandelvrienden nabieren! We proosten op een zware maar leuke wandeldag! Ze draaien hier leuke 70-er jaren muziek en het wordt nog laat vandaag! Ik ben zo moe dat ik, als ik bij Annemiek aankom, niet eens meteen ga douchen maar wacht tot na het eten!! Na de douche kom ik nog even beneden om naar tv Gelderland te kijken maar ga daarna meteen naar bed.......

Dag 4 Cuijk

Ik word ver voor de wekker wakker en ga aan de slag om mij klaar te maken voor de laatste wandeldag. Gisteravond dacht ik nog: als mijn voeten nog zoveel pijn doen als nu, dan start ik niet! Maar gelukkig, het valt allemaal heel erg mee en mijn schoenen zitten wel "vol voet" maar ik kan er aardig op lopen.

Na de vroege start ga ik weer lekker slaapwandelend door de straten van Nijmegen met mijn oordopjes in, helemaal met mijn blik op oneindig en mijn verstand op nul! Ik zie Mieke voorbij stuiven, jeetje wat een tempo heeft die meid! Ik doe geen moeite haar te roepen, ik kan haar toch niet bijbenen......

John de "goedemorgenman" zit er weer en hij krijgt wederom applaus. Wellicht de laatste keer dat ik hem zie, een kippenvelmomentje!
En dit keer ga ik wel bij Tamara koffie met een appelflap eten, ik ben er best wel een beetje klaar mee nu!! Ik ga hier zitten want ik moet nog een stukkie!
Na de Hatertse brug zie ik het groepje waar Annika bij loopt, Adri, Jan, Wil, Karina, Dirkie en Andries. Daar ben ik heel blij mee, weer even een excuus om te zitten. Adri is jarig vandaag en heeft een leuk shirt aan met voorop: "Ik ben er" en achterop: "Klaar mee". Wil zegt dat ik mijn veters iets anders moet strikken, dat haalt de druk weg van de schenen. Dat doe ik en ik voel meteen verschil.....dat had ik eerder moeten weten!

We starten weer gezamenlijk op, ik zie dat Andries een grappig kostuum meedraagt, het is net of hij op de schouders zit van een vrouwspersoon! Wat zal hij een commentaar krijgen onderweg! Bij de dixies zie ik Jan aansluiten en de rij is heel kort dus ik besluit bij hem te gaan staan, samen kletsen we tot we aan de beurt zijn. De vrijwilligers die hier werken houden de boel netjes en ik kan opgelucht weer verder. Jan is inmiddels ook vertrokken zie ik dus ik ga alleen verder.

Bij St.Walrick is een vlaaienstandje en er is ook appeltaart, met slagroom natuurlijk en hier ga ik weer eventjes zitten, die zijn zoooo lekker! Met een kopje koffie uiteraard maar omdat ik alleen ben is het lastig manoeuvreren om te gaan zitten op de houten balk naast de weg, er zijn geen stoeltjes. Als ik zit zie ik een soort tuinhuisje waar ook mensen zitten. Misschien een idee voor volgend jaar? Ineens zie ik Bert en Monique voorbij komen en Monique maakt een foto van mij, we wisselen een paar woorden en ze gaan weer verder. Wat een tempo hebben die twee......

In mijn eigen tempo ga ik weer verder, op naar Overasselt! Voordat ik de dijk opga nog even bij vriendelijke mensen langs de route naar het toilet......
Op de dijk heb ik weer muziek op en opeens hoor ik: "mogen we van links passeren, gezellig he?"
Als ik over de helft ben kom ik Fred tegen en we kletsen gezellig totdat we in Linden aankomen, daar heb ik weer een rust bij Gerard. Fred gaat soep eten in de boerderij een paar honderd meter verder.

Bij de camper zitten ook Petra, Annemiek, Gerdien en Mieke en er komen een paar dames bij zitten die we niet kennen maar het mag allemaal. Gerard vindt het wel gezellig geloof ik! We krijgen vanalles, zelfs een broodje knak behoort tot de mogelijkheden. Wat een heerlijke rust is dit toch en ik kom een beetje bij. Ik mag zelfs hier naar het toilet!
Ik krijg een telefoontje van Fred dat hij op me wacht aan het eind van het dorp Linden om samen verder te lopen. Dat vind ik wel leuk!

In Linden versieren de bewoners hun tuinen altijd volgens een thema en dit jaar is het "culinair". Erg originele voorstellingen komen voorbij zoals een lopend buffet - een tafel op benen - en de hond in de pot vinden. Bain Marie is een meisjespop in een bad met bubbels..... Ik laat een foto van mezelf maken achter een bord van "de dikke meiden" met een gat waardoor mijn hoofd kan, erg leuk istie geworden!

Als ik Linden uitloop ga ik op zoek naar Fred maar die is nergens te bekennen, ik denk dat ie doorgelopen is. Dan maar alleen verder, nog 20 km tot de finish!
Deze weg vind ik altijd enorm saai, er is geen publiek en het is erg stil. Dan maar weer muziek op en gaan. Tot ik in Beers aankom waar ik eigenlijk wil gaan zitten en ik kijk om me heen of ik bekenden zie. En ja hoor, Annika zie ik met Adri en Karina maar helaas, zij gaan alweer verder dus blijf ik niet lang zitten hier.

Vanaf hier is het nog een eind tot Cuijk! Pff.... Er lijkt geen eind aan te komen! Leo zie ik pas in Malden bij Eric maar voordat ik daar ben!!!
Eerst nog door Cuijk, heel erg gezellig maar ik ben er echt klaar mee nu. Ik neem me voor om door te stappen tot na de ponton brug om daar een flinke lange pauze te houden. Ik wil daar om 13.00 uur aankomen zodat ik ruim de tijd heb voor de Via Gladiola en warempel dat lukt nog ook! Precies om 13.00 uur zie ik in het gras langs de pontonbrug en het water Jolanda, Jan en Marcel zitten van Facebook wandelvrienden! Mitchell en Ruud zitten er ook een stukje verder. Wat gezellig en Jan vraagt hoe het gaat. Ik zeg het gaat k*t en leg uit waarom. Hij gaat spontaan ijs halen bij de EHBO op aanwijzingen van Jolanda! Wat lief en ik kom hier helemaal van bij......
Als zij vertrekken blijf ik nog even van de rust genieten, maar moet dan toch weer opstappen, de laatste 13 km komen er aan!

Ik zoek nog even het mais op voor een sanitaire stop en ga daarna weer verder naar Mook, Molenhoek en Malden. In Malden kom ik om 15.00 uur aan, mooi op tijd en ik zie Leo al zitten bij Eric in de oase. Hier nog eventjes een verwennerijtje: gehaktballetjes ! Mmmmm......
Na deze gezelligheid maken we ons op voor de laatste kilometers naar de Via Gladiola. Eigenlijk begint deze al in Mook maar oké...
Na een sanitaire stop bij de wandelbond gaan we eindelijk richting de finish.
Het wordt zwaarder en zwaarder voor Leo, hij gaat steeds schever lopen en ik ga me zorgen maken want we gaan steeds langzamer!!

Onderweg krijg ik een knuffel van een jongen met ADHD - hij loopt de vierdaagse volgens mij dubbel - en hij zegt:"tjonge wat ruik jij nog lekker!" Hahaha! Ik kan er weer even tegen....

Ik kom Aike tegen die er ook goed doorheen zit en we kletsen wat voor de afleiding.
De bedden met zieken langs de route doen mijn ogen waterig worden, ik krijg hier altijd kippenvel van en laat de waterlanders lopen. Deze zieke mensen zwaaien uitbundig naar ons, voor hen is dit ook een bijzondere dag!

Dan zie ik ineens Hans op de weg staan! Wat een verrassing, zie ik hem eindelijk wel bij de finish! Mede door een handige app op zijn telefoon - findmymobile - kan hij precies zien waar ik loop! We zien ook aan de linkerkant Gerdien staan met haar vrienden en we zeggen haar even gedag, Leo komt weer aangelopen, hij heeft net zijn familie gedag gezegd die langs de kant staan.
Ik neem afscheid voor even van Hans, hij gaat bij mijn afmeldhokje staan om me op te wachten. En met Leo aan de arm gaan we weer verder, nu duurt het echt niet lang meer! Helaas gaat het nu een beetje regenen maar echt nat worden we er niet van, het is wel wat somberder nu maar de toeschouwers niet minder enthousiast!

Op ongeveer 500 meter van de finish komen we Dirkie tegen en die neemt de andere arm van Leo, het gaat nu voetje voor voetje de finish over. Er is helaas geen mogelijkheid voor een finishfoto, dat doen we wel na het afmelden...
Het is gelukt! En Leo gaat zich ook afmelden, het is zijn laatste vierdaagse zegt hij nu.......

Na de finish gaat Hans een biertje voor ons halen, kunnen we even bijkomen en nagenieten van deze week. Hoewel ik veel pijn heb gehad en veel "alleen" ben geweest heb ik toch een leuke week gehad!
Ik neem daarna afscheid van Leo en langzaam aan lopen we naar de fietsenstalling. Daar kom ik Ellen en Esther tegen, zij hebben het ook gehaald.
Het fietsen naar het huis valt me zwaar maar ik weet dat ik straks lekker kan douchen voordat ik met Hans naar huis rij......

Wat een week! Het enthousiaste publiek langs de route, de kindjes met lekkers, de muziek, de leuke rusten zoals bij Eric en Gerard, het mooie weer, de leuke privé toiletjes, wat heb ik weer genoten, ondanks de pijn kijk ik terug op een geslaagde Vierdaagse! Straks lekker twee weken vakantie en weer uitkijken naar de volgende Vierdaagse, de 100ste!! - en mijn negende.......


Foto's zijn hier te zien:
klik hier