Winterserie Hart van Brabant 1-3-26 / 15 km

“Zal ik een weekendje hotel boeken?” vroeg Hans vorige week. Nou….dat klinkt goed! Ik had de winterwandeling van Hart van Brabant in gedachten, kunnen we dat mooi combineren! Zo gezegd zo gedaan. Zaterdagochtend rijden we dan naar Breda, dat is vlakbij het hotel van der Valk in Tilburg. In Breda lekker shoppen, lunchen (na 3x ergens binnenlopen eindelijk een plekje!) en dan inchecken in het hotel. Wel jammer van het weer, best wel somber en aan het eind van de middag hadden we regen! Maar morgen wordt er beter weer verwacht.

Na een heerlijk ontbijt, er was veel te veel keuze, trekken we hotelkamer achter ons dicht en rijden naar de Reitse Plint in Tilburg waar het startbureau huist van de wandelvereniging. De auto staat geparkeerd bij het station Tilburg Universiteit dat is maar een klein stukje lopen naar de start. Inschrijven is zo gepiept en we gaan op pad.

Dit keer is het een verrassend andere route dan die we gewend zijn. Na het treinstation lopen we zo de natuur in. Lekker struinen langs vijvertjes en bruggetjes, mij kan je niet blijer maken! Hoewel ik aan het begin van de wandeling wel op gang moet komen, loopt het uiteindelijk wel lekker. De rust zit op 8 km en voor we het weten zijn we daar al. Het is bij een clubhuis van een hondentraincentrum, en dan vooral van herdershonden. Het is lekker weer dus gaan we buiten zitten om naar de verrichtingen te kijken van de honden en hun trainers. Leuk gezicht.

Na de pauze gaan we weer op de terugweg langs groenstroken. En af en toe door de wijk maar daar ontkom je niet aan. Het is nog steeds heerlijk weer en na een paar uur zijn we alweer aan het eind van de wandeling gekomen. We melden ons af en drinken er nog een drankje op. Even nagenieten van een heerlijke wandeling Dit was de laatste van de winterserie in Brabant.

Winterserie Hart van Brabant 8-2-26 / 15 km

Vandaag rijden we naar Tilburg want daar kunnen we een wandeling maken georganiseerd door Hart van Brabant. Vijftien kilometer en het weerbericht is gunstig: een lekker zonnetje en weinig wind. Dus op naar Tilburg!

Het is ruim een uur rijden als we bij het station Tilburg Universiteit aankomen. Vanaf daar is het nog een paar minuten naar het nieuwe startbureau, niet meer bij Boerke Mutsaers! Het is weer even geleden dat we een georganiseerde tocht lopen dus even zoeken. Inschrijven, betalen en de route op de telefoon zetten maar als het goed is, kunnen we de pijlen volgen. En dat klopt, de pijlen zijn ook genummerd. Handig om te zien waar je bent op de route. De rust is bij nummer 49 dat zit op ongeveer 8 km, mooi op de helft.

Vanaf het begin is het bos wat de klok slaat. Geen straf, ik vind dat altijd heerlijk zo rondstruinen over die bospaadjes. Het kan mij niet lang genoeg duren!

Er volgt helaas wel een (lang) stuk langs de rijksweg, dat hadden we gezien toen we richting het startbureau reden. We zagen toen ook, dat de wandelaars over gras gingen! En ja hoor, dat klopt ook. Dat is even goed opletten waar je je voeten neerzet, hobbel-de-bobbel langs grasveldjes en watertjes. Op zich ook geen straf, het is lekker rustig. En de rust is ook niet ver meer, lezen we op de routebeschrijving.

Bij het restaurant Commanderie kunnen we erwtensoep eten, of een broodje en appeltaart is ook aanwezig. Wij kiezen voor erwtensoep maar wat is dat duur zeg! Ik vind het niet normaal die prijzen! Zes euro voor een kartonnen bakje (te zoute) soep! Nah ja, geld moet rollen maar toch……

Na de pauze stappen we de buitenlucht weer in en zien op de routebeschrijving dat we de komende kilometers recht-toe-recht-aan krijgen voorgeschoteld. Niet veel aan helaas, maar je we moeten toch de finish bereiken. Het zgn “Bels lijntje” zit ook weer in de route, wel 2,5 km lang! We doen het er maar mee.

Het Bels lijntje was een spoorlijn tussen Tilburg en Turnhout. Ten noorden van station Baarle-Nassau Grens vormde dit het Nederlandse deel van Spoorlijn 29. Sinds 1990 is op het tracé van het Bels Lijntje een fietspad aangelegd.

Dan volgt een stukje door de Warande, een zgn “sterrenbos”. Het is een 18^e eeuws park en werd in 1712 aangelegd in opdracht van Willem VIII van Hessen-Kassel en is een van de weinige intacte sterrenbossen in Nederland.

Een sterrenbos wordt zo genoemd omdat vanuit een centraal punt een aantal lanen, meestal zes of acht, naar de hoeken en de buitenranden lopen. De oude Warande heeft acht sterlanen, en langs de randen lopen vier lanen die een vierkant van ongeveer zes hectare omsluiten. Het park is in barokke stijl aangelegd, waarbij de ontwerpen van tuinarchitect Andre le Notre als voorbeeld dienden. Dit komt tot uiting in het symmetrische, rechthoekige lanenpatroon vanuit een klein centraal beeldenperk.

In de jaren 1980 waren deze opzet alleen de hoofdlijnen nog te zien. Daarna volgde een bijna twintig jaar durende renovatie die in 2008 gereedkwam. De oude lanen werden hersteld, zieke bomen gerooid, de verzande vijver uitgediept en “wilde” paden verwijderd. Aldus Wikipedia.

Het zijn inderdaad brede lanen waar we wandelen, best mooi maar ik wil naar de finish! Nog maar een paar kilometer doorbijten en dan zijn we er. We melden ons af en gaan nog even een Radlertje drinken. Ik heb een mega dorst! Komt vast van die erwtensoep!

Na weer ruim een uur sturen brengt Hans de auto weer naar Spijkenisse, bijkomen van dit Brabants avontuur!

 

 

 

 

DELTA Fiber Nederland BV
KvK-nummer 22051676 • btw-nummer NL811599930B01

RS80 Scheveningen 31-1-26 / 15 km

We hebben weer zin in een wandeling niet al te ver van huis en daarvoor kiezen we de route vanuit Scheveningen van RS80. Route al enige tijd in mijn bezit en gedownload op Komoot. Dat is voor ons een prettige manier van routes lopen, het wordt gewoon verteld waar je heen moet in plaats van pijlen volgen.

Na bijna drie kwartier rijden zetten we de auto op een zo goed als verlaten parkeer terrein op de Lange Poot. Een bekende plek, want de Zeemansloop vertrekt ook vanaf dit punt. 

Al snel lopen we het naastgelegen Westduinpark in, en moeten we flink de kuitspieren laten werken! Het stijgen en dalen wat de klok slaat, het is een prachtig duingebied. Dan zien we een raar  “heen en weertje” op Komoot, dat blijkt de toegang te zijn naar een uitkijkpunt. Daarvoor moeten we flink klimmen! Nadat we op de bankjes uitgerust zijn, genieten we nog even van het uitzicht. Helaas is het geen helder weer maar kunnen toch nog best ver kijken. Later zullen we nog meer uitkijkpunten tegen komen maar die lopen we voorbij.

Met de vuurtoren in het zicht lopen we door de duinen naar de boulevard van Kijkduin. Die is opnieuw ingericht en de draaimolen en het bootje staan weer te pronken. Er zijn ook een aantal restaurants en omdat we trek hebben in een koffie gaan we bij de eerste de beste naar binnen. Ik vind het er (te) warm en niet gezellig. Er zwemt ook een haai in het auquarium…..nah jaaa…en de koffie was veel te duur!! Maar wel lekker.

Na de pauze lopen we het strand op bij afslag 3 en mogen bij afslag 2 er weer af. Ik vind het altijd fijn op het strand, lekker uitwaaien. Het is niet koud of winderig.

Dan denken we van de heuvels verlost te zijn maar nee, we mogen het puinduin nog over. Op zich ook wel een leuk natuurgebied maar hoog! Ik voel me wat duizelig worden en gaan eventjes wat eten op een bankje. De puinbal zet ik op de foto. Het is een herinnering aan het ontstaan van dit duin. Het duin is een letterlijke hoop van puin als gevolg van sloopwerkzaamheden in de jaren vijftig en zestig. De puinduinen dienden als versterking van de kust en is zelfs gebruikt als kleine vlieghaven, vliegveld Ockenburg. Er is ook een golfpark gemaakt. We komen uit bij de sportvelden waar oorspronkelijk een rust zit maar het is nu zondag en er wordt niet gesport. Maar even later zien we een frietkraampje en gaan daar even wat halen, lekker zout! Twee meeuwen zitten te wachten op een hapje maar de frietboer zegt dat deze twee goed zijn opgevoed en dat ze je eten niet uit je handen grissen! Maar je moet je bakje niet even wegzetten want dan is het weg! We gaan verder op op een bankje zitten en genieten van deze lekkere friet!

De route gaat verder langs de Laan van Meerdervoort en door het park Meer en Bosch, een eeuwenoud landgoed dat diende als buitenverblijf voor welgestelden. En dan lopen we het volgende park weer in, de Bosjes van Pex. Meanderend langs de slootjes in het Rode Kruisplantsoen lopen we zo naar de finish. Ik koop nog even een watertje voor onderweg bij het tankstation en even later rijden we weer naar huis. Nagenieten van een behoorlijk “groene” wandeling wat je niet zou verwachten in Scheveningen. We hebben genoten!

 

Meer fotos Klik hier

Wandelmarathon Egmond 2026 / 21 km + 11 km

Het laatste weekend van januari is het zover: we gaan weer naar Egmond aan zee voor de Wandel Marathon. Dit keer maken we er een variatie op. Alleen zaterdag doen we mee met de tocht, zondag lopen we een eigen route.

We logeren zoals gewoonlijk weer bij Cindy in haar B&B. Zelf woont ze sinds kort verderop in het dorp maar ze heeft de deur voor ons open gezet en de kachel brandt. Dat is wel nodig want het is erg koud. Ook het ontbijt moeten we zelf verzorgen, dat is natuurlijk geen probleem.

We moeten allebei op vrijdag nog werken en Hans pikt mij in Schiedam op. In Egmond aangekomen halen we meteen onze startkaart op in de sporthal de Watertoren. De startkaart is snel in ons bezit en gaan snel naar onze logeerplek. We gaan daarna lekker eten bij Van Speijk. Alleen vielen de spareribs wat tegen, erg droog! Jammer…..

Zaterdagochtend staan we vroeg op, en op ons gemak lopen we naar het ontbijt winkeltje waar Hans een paar broodjes koopt, ook voor onderweg. Ik heb mijn meegebrachte yoghurt al achter de kiezen.

Het is koud maar het waait nauwelijks. We draaien het strand op richting Castricum en ik zeg nog tegen Hans, misschien komen we nog een paar bekenden tegen. Ja, zegt Hans jij herkent ze altijd wel, ik niet. En ik had het nog niet gezegd of ik zie Annette lopen. Gezellig kletsend lopen we een stukje met elkaar op. Dan zie ik Carla aan mijn linkerkant lopen, en ik vraag hoe het gaat met haar. Annette loopt door. Carla loopt met wandelstokken in een langzaam tempo omdat ze herstellend is van een knie- en heupoperatie. Ik heb respect voor haar zoals ze het oppakt. Gewoon in beweging blijven! Na een kort praatje lopen wij door tot de 1e rust van Le Champion, de organisator van deze tocht. Een lekker gratis bakkie thee of koffie met een koekje! En een doedelzakspeler blaast zijn melodietje wat ons niet kan bekoren maar ach….

En dan zie ik de derde bekende wandelaar: Milou. Maar zij loopt helaas zo snel dat ik geen praatje met haar kan maken.

Na nog een klein stukje strand lopen we naar de 2e rust, een strand tent. We zien de “Deining” niet maar een andere tent, Zoomers. We lopen er naar binnen maar het is klein en propvol dus dat wordt hem niet. Dan maar naar de buren, Zeezicht. Daar is het ook propvol maar wij zien net twee heren weggaan, wat een mazzel! En de koffie met wat lekkers die we samen delen, komt ook al best snel. Jeetje…..wat een drukte! Dat komt natuurlijk omdat nu iedereen dezelfde route loopt op zaterdag. Voorheen kon je kiezen wanneer je welke route liep.

Na de heerlijke pauze, dit is onze eerste “zit”, gaan we lekker de duinen in. Kris-kras over voornamelijk zandpaadjes met mooie vergezichten. Maar omdat het zo druk is, heb ik het benauwde gevoel opgejaagd te worden. Het loopt niet relaxed. Soms lijkt het de Vierdaagse wel, zoveel wandelaars om ons heen. Best wel jammer want het haalt het plezier eruit.

De 3e rust is bij Camping Bakkum. Een grote seizoens camping waar we kort doorheen kunnen lopen en er is een rust momentje voor wie dat wil met wat lekkers, een krentenbol. Hier halen we ook weer een stempel en lopen door want deze rust komt net iets te snel na de vorige op het strand. 

We lopen langs watertjes en soms zie je de Schotste Hooglanders grazen tussen de bomen. En natuurlijk de hoge duinen die we moeten trotseren. De een nog hoger dan de andere. En helaas maak ik een misstap in het zand waardoor mijn enkel zwikt. Ik heb er wel last van maar gelukkig kan ik doorlopen al moet ik me wel verbijten. Hopelijk wordt ie niet dik en kan ik morgen gewoon lopen.

En uiteindelijk komen we bij de laatste rust, tussen de bomen. Ook hier hebben we mazzel dat er net een plekje vrijkomt waar we kunnen zitten. Het is wel in de buitenlucht dus best koud maar toch nog lekker om de benen wat rust te gunnen. Hier eten we onze meegebrachte broodjes op wat jaloerse kreten oplevert van onze buren: “Dat ziet er lekker uit zeg, verkopen ze dat ook hier?” 😋

Het is nog maar een paar kilometer naar de finish en we zien elke kilometer een bordje met het aantal km dat we nog moeten lopen. En we worden weer op de foto gezet door de fotograaf. Aan het einde van de trap zie ik ineens Paul op een bankje zitten, de vierde bekende wandelaar! We wisselen een paar woorden en lopen door want ik ben er een beetje klaar mee eigenlijk, wil naar de finish! In het centrum van Egmond lopen we door de Voorstraat, en in een van de winkeltjes kopen we een leuk souveniertje voor in onze overkapping: een vuurtoren met lichtje. Dat had ik de avond ervoor al gezien toen we erlangs liepen naar het restaurant.

Uiteindelijk komen we aan bij de sporthal, laten een finish foto maken door een enthousiaste vrijwilliger, ontvangen een medaille, ik word nog op de foto gezet door Hans in de sporthal en snel weer weg. Wat een herrie!

We gaan lekker relaxen in de B&B en daarna eten bij de Parel van Egmond dat nu anders heet, Het Ankertje. Het is overgenomen door anderen en het eten was ook erg lekker. Hans neemt saté en ik een warme geitenkaas salade. Het is er wel druk maar gezellig. En dan zie ik de vijfde bekende wandelaar: Conny! Ze komt even babbelen aan ons tafeltje, gezellig! Ze is met haar eigen vriendinnen aan de wandel geweest. Grappig: vorig jaar zagen we haar ook hier!

Zondagochtend gaan we na een heerlijke nacht naar het ontbijt winkeltje om er daadwerkelijk te ontbijten. Een heel gezellig, klein en kneuterig zaakje. Ik neem een yoghurt bowl met fruit en huisgemaakte granola en Hans een ontbijtplankje met vanalles en nog wat! We zitten proppie vol! En de koffie is ook heerlijk. Voor herhaling vatbaar.

Daarna inpakken en wachten op Cindy die afscheid wil nemen. We kletsen wat en beloven volgend jaar weer terug te komen, we zijn van harte welkom. Tenminste, als haar ex het huis niet wil verkopen. We zien wel, voorlopig is het nog niet zover.

We rijden dan door naar het station van Castricum. Daar start de wandeling die we vandaag willen maken. Ik zet de route op Komoot en gaan wandelen. Maar wat is het kkkkkoud vandaag! Het duurt wel effe voordat we warm gelopen zijn. De omgeving is prachtig en heerlijk stil hoewel we best veel volk op de been zien. Hardlopers, wandelaars en fietsers. Maar ja, het is dan ook zondag, iedereen heeft een vrije dag.

We lopen de hele route zonder pauze, het is 11 km. Op het station nemen we een koffietje mee, drinken dat op in de auto en gaan op huis aan. Na vijf kwartier rijden komen we thuis. Het was een heerlijk wandelweekend.

Klik hier voor foto’s

RS80 Delft 17-1-2026 / 15 km

Zaterdagochtend 17 januari is het tijd om de wandelspullen bij elkaar te rapen en naar Delft te rijden. Op Komoot de 15 km-route gedownload en het weerbericht is heel gunstig. In Delft aangekomen kunnen we pal naast de route parkeren, ideaal. We lopen al meteen het Delftsche Hout in. Het gebied bestaat uit 400 hectare groen. Het is een prachtig recreatie- en natuurgebied met een mooi gelegen stadscamping. Het meest bekend is de Grote Plas. Er is ook een hertenkamp, kinderboerderij met waterspeeltuin en de Papaver. De Grote Plas zit aan het eind van de route maar daar zijn we nog lang niet.

Al snel komen we in bebouwde kom uit in de Bomenwijk en lopen we langs het Rijn-Schiekanaal. Altijd leuk om langs huisjes te lopen en naar binnen te kijken. Aan het eind van de watertorengracht zien we de watertoren in zijn volle glorie. Hij is 29 meter hoog en stamt uit 1895. Het reservoir kon 600 m3 water bevatten. Het reservoir heeft een dubbel gewelfde bodem, die met de bolle kant naar boven is uitgevoerd en op de gemetselde torenschacht rust. In 1996 verliest de watertoren zijn functie. Delftse huishoudens ontvangen hun water uit de watercentrale van Evides. Vanaf 2021 is het gebouw een multifunctioneel centrum voor allerlei activiteiten zoals tentoonstellingen, flexwerkers, vergaderaars en borrelaars.

Hierna volgt een stukje door woonwijken en lopen we door de Geerweg. Dat doet ons denken aan Geer, de moeder van Hans. En dan lopen we op de molen de Roos af. Het is de enige molen van de 18 die in Delft stonden. Hij draait nog elke week rond om graan te bemalen en er is een winkel onder in de molen.

We steken het trein tracé over dat onder de grond loopt en komen uit in het Agnetapark, een oase van rust. Het is een klein park dus daar zijn we zo weer uit en komen dan uit in een woonwijk met een gelijksoortig uiterlijk van huizen. Alle kozijnen van deze huizen zijn geel-groen en dat geeft eenheid en rust. 

Het Wilhelminapark doen we ook aan, hier lopen veel honden uitlaters. Langs de Buitenwatersloot lopen we richting het oude treinstation, een mooi gebouw waar nu een Italiaans restaurant huist. Het nieuwe station is veel moderner en flink uitgebreid. Het busstation is nog steeds op dezelfde plek.

Op dit moment voel ik mij niet zo lekker, neem een paracetamol en slaan we een stukje over omdat we nu wel wat willen eten. We komen uit in het bruisende centrum en zoeken een restaurant op de markt. Heerlijk, eventjes wat drinken en eten en de beentjes van de grond. We hebben er bijna 9 km op zitten. In de route zitten een paar heen-en-weertjes die we niet lopen. Ook het rondje om de kerk, letterlijk, doen we niet.

Via de Beestenmarkt lopen we naar de Oostpoort.  Het is de enige overgebleven poort van de acht die in Delft bestonden en is in 1519 gebouwd. Toen Willem van Oranje in 1572 in Delft kwam wonen, werd de hele vesting verstevigd. Rond 1840 werden de andere Delftse stadspoorten afgebroken, alleen de Oostpoort mocht blijven staan, omdat die in de uithoek van de stad niet in de weg stond. Momenteel is de ruimte in gebruik sinds mei 2022 door een Delftse fotografe en is niet te bezichtigen.

Hier poseer ik voor een paar foto’s want het is schitterend weer en levert mooie plaatjes op. De naastgelegen Oospoortbrug dateert uit 1514 en is net als de poort een rijksmonument. En natuurlijk is het tijd voor een brugmomentje op deze mooie ophaalbrug.

Dan lopen we weer door een woonwijk en onder de A13 door naar het Delftse Hout. Slingerpaadjes door de natuur en langs de Grote Plas voeren ons terug naar de auto. We hebben genoten van deze mooie route die uiteindelijk 13,3 km werd op onze GPS.