Westerborkpad Weesp - Naarden-Bussum 29-4-2023 / 19,5 km

Van station Weesp naar station Naarden-Bussum is de planning, 4 etappes van het Westerbork pad lopen. Maar toen ik vanmorgen opstond dacht ik: dit wordt niks. Ik had zo’n kiespijn. Tot 8 uur gewacht tot ik de spoed lijn kon bellen, zit ik 10 minuten te wachten maar krijg niemand aan de lijn! Dan maar een huis middeltje geprobeerd (spoelen met water en baking soda), twee paracetamolletjes en ontbijten en dan maar op naar Naarden-Bussum.

In de auto app ik nog naar Jan, hij is vandaag jarig. Even later krijg ik bericht terug: Ik zal het doorgeven maar Jan ligt in het ziekenhuis! Dat is schrikken…..hopelijk gaat het snel beter met hem en in gedachten loopt hij straks met ons mee….

Weesp - Muiden 5,5 km

De eerste etappe begint niet zonder slag of stoot, we komen er maar niet uit waar het begin is. Na wat heen en weer geloop, toch eindelijk van start, op naar Muiden.

Het is heerlijk wandelweer, een aangename temperatuur en een zonnetje.

In de gezellige straatjes is het al druk en we lopen hier langs een synagoge en Joods monument en werd in 1840 ingewijd. Na de opheffing van de Joodse gemeente in 1947 werd de synagoge overgenomen door een garagehouder. In 1986 werd de garage gerenoveerd en in 1997 is het gebouw weer als synagoge in gebruik.

We lopen langs het fort van Weesp en lopen we een 4 km lange straat, de Lange Muiderweg. Nou, lang istie! Wel heel leuk om al die verschillende woonboten langs De Vecht te zien. Je wordt er herhaaldelijk op gewezen om hier 30 km/uur te rijden, zelfs fietsers mogen niet harder dan 20 km/uur. En met een reden, want het is op sommige stukken heel smal en onoverzichtelijk. We zien een leuk beeldje in de vorm van een slak, hij gaat op de foto.

In Muiden aangekomen gaan we lekker op een terrasje zitten, bij Ome Koos. Leuk om de bootjes voorbij te zien komen die door de sluis moeten. En een draaibrug waarvoor veel fietsers en ook auto’s staan te wachten. Het is éénrichtings verkeer, dus het dringen geblazen als de brug weer recht staat!

Na de lunch gaan we verder, we hebben er één etappe op zitten.

Muiden - Joodse begraafplaats Muiderberg 5,1 km

Bij de Ton Kootsingel maakt Hans een foto van de straatnaam want een collega heeft dezelfde naam. Hier hebben we even een stuurloos momentje maar we hebben het snel in de gaten en lopen terug. We moeten een dijk op en het eerste obstakel dient zich aan. Een houten overstapje. Nou, ik en overstapjes zijn geen goede vrienden……gelukkig ben ik niet alleen want zonder hulp zou het mij niet lukken.

We lopen dus die dijk op, die óók 4 km lang is maar hij is niet kaarsrecht dus goed te doen. Na 200 meter staan er twee koeien op ons pad. Die ene gaat al vrij snel aan de kant, die ander blijft gewoon staan de vlegel! Dan maar er omheen…..tja je moet toch wat!?

In de verte zien we Muiderslot en tegen de achtergrond van een staalblauwe lucht een plaatje. We maken een selfie met het kasteel op de achtergrond en gaan weer door. 

Onderweg zien we veel Nijlganzen met hun jonge kroost. En schaapjes en hun lammetjes, zo schattig. Kortom er is veel te zien. En nog een paar opstapjes over en dat gaat gelukkig een stuk beter nu ik weet hoe ik mijn handen moet houden. Mijn schouder is nog steeds niet op goede sterkte dus dat is een beetje schipperen.

We lopen zelfs een stukje over iemands privé terrein. Dat zou ik niet zo prettig vinden, elke keer van die wandelaars langs je tuin! Bij het plaatsnaambord Muiderberg moeten we van de dijk af en lopen een parkje in. Maar eerst natuurlijk een foto van het plaatsnaambord. Op een bankje komen we een beetje bij en in de verte zie ik vlakbij een rode parasol. Ik moet nodig naar het toilet en heb flinke dorst. Dus op naar het terras van restaurant-hotel Het Rechthuis, in het boekje wat hoort bij deze wandeling een “wandelaars welkom huis” genoemd.

In de schaduw genieten we hier van een drankje en ik maak gebruik van het toilet. Helaas is het kraanwater wat lauw maar ik vul toch mijn drink fles voor onderweg.

De Joodse begraafplaats waar we even later langs lopen is helaas dicht. En we zien de brug in de verte waar we vanmorgen met de auto onderdoor gingen. Dit is het einde van de tweede etappe.

Joodse begraafplaats Muiderberg - Gemaal ‘De machine’ 4,2 km

We gaan Muiderberg weer uit middels een fietspad en later lopen we het viaduct over de A1 en onder de spoorbrug door. Hans maakt nog een foto van deze brug omdat we hem telkens in de verte zien.

We moeten een klaphekje door vlak voor de ophaalbrug staat er in het boekje maar op dit punt klopt de beschrijving niet, want op die plek staat nu een huis. Gelukkig kunnen we de goede weg vinden door de pijlen. We mogen over een graspad (alweer!) lopen langs het Naardermeer maar helaas zien we daar weinig van door de begroeiing.

Dit is ook best wel een lang stuk en dan moeten we over een smal bruggetje……eeeeuhhh…..oké! Dat durf ik niet maar met hulp van Hans kom ik er toch overheen, weer een overwinning. Het alternatieve pad is geen optie, veels te saai!

Voordat we bijna aan het eind van het pad zijn zien we twee Schotse Hooglandsers grazen, een moeder (denk ik) en een baby. Ze laten ons zonder problemen passeren. Het bordje aan het begin van het pad zegt dat we minstens 25 meter afstand moeten houden! Hoe dan, als ze op je pad gaan lopen en staan???

We zijn aangekomen bij het gemaal ‘De Machine’ en zien een bankje wat uitkijkt op het Naardermeer……effe zitten voordat we aan de laatste etappe beginnen.

Gemaal ‘De Machine’ - Station Naarden-Bussum 4,7 km

Eigenlijk is dit het minst leuke deel van de route omdat we voornamelijk door de bebouwde kom lopen en er niets bijzonders te zien valt. Eerst komen we door Naarden, waar een plaatsnaambord momentje is, lopen door statige straten met grote huizen en dan door Bussum, eveneens een plaatsnaambord momentje. De huizen zijn dan wel groot, maar wel langs het spoor dat elke keer terugkomt op deze Lange Afstand Wandeling (LAW).

Dan zijn we weer bij het treinstation waar we bij de AH to go nog een grote fles water halen, we hebben dorst! Dan onder het station door naar de andere kant waar de auto geduldig staat te wachten. We rijden moe maar voldaan weer naar huis. We zijn om 10.45 uur gestart en om 16.45 uur zijn we klaar, ik zeg niks meer aan doen behalve nagenieten van deze dag! We hebben er weer 19,5 km op zitten.

Ik heb overigens geen erge last gehad van mijn kies.

Klik hier voor meer foto’s

Zeemansloop 22-4-2023 / 20 km

Vandaag staat de Zeemansloop op het programma, de 20e editie alweer. Al een aantal jaar vanuit de kantine van de Squash Houtrust, voorheen vanuit de vis afslag in de Scheveningse haven. Maar 20 jaar geleden was de start in de Mercuur, een schip. Volgens Fred 80 jaar geleden want zolang doet hij al mee….hij loopt vandaag ook weer gezellig met ons de 20 km die wij van plan zijn te lopen.

Mijn eerste editie was in 2008 en ik liep toen samen met Lisette de 30 km. Zij wandelt helaas niet meer. Wel heel bizar, ik kwam een foto tegen in mijn wandel archief van een Zeemansloop editie met zes personen, waarvan er vijf niet meer wandelen!!!

Onze wandeling start met een starters bakkie in de kantine en een praatje met Bertus, vrijwilliger bij de WSV Zeemansloop die de tocht organiseert. Later komt Fred aangelopen, hij gaat gezellig met ons mee hoewel hij twijfelt aan de afstand, 15 km of 20 km, dat ligt aan het weer. Er is regen voorspelt maar alleen in de middag en dan verwachten wij gefinisht te zijn. Bij de start willen we een startfoto onder de vlag, een medewandelaar is bereid om een paar foto’s te maken. Later blijkt dat hij op de “burst” knop heeft gedrukt, we hebben 100 versies van de foto! En hij is ook niet erg scherp want we moesten hem bijsnijden, er staan vuilnisbakken op….

De route start dit  keer anders dan anders, linksaf richting de straten van Den Haag. Onderweg zit een jonge ondernemer met zijn moeder koek en limonade te verkopen maar wij lopen door. Ik hoop dat hij veel klandizie krijgt vandaag.

Gelukkig is het niet allemaal bebouwde kom, en mogen we een route volgen door de Scheveningse Bosjes tot we bij Madurodam aankomen. Daar maken we een paar foto’s en dan weer verder langs het voormalige KLM gebouw dat nu leeg lijkt te zijn. Albert Plesman was directeur van de KLM en er is van hem een standbeeld gemaakt dat aan het einde van de straat staat.

We lopen over de Waalsdorpervlakte richting de eerste rust. Het markante gebouw dat we passeren is het Internationaal Strafhof en steken de weg over richting het Rugby veld waar de rust zit, HRC. Boven gekomen kunnen we “genieten” van een bakkie koffie, die werkelijk waar niet te drinken is! Nog nooit zulke vieze koffie gehad en het was nog een “Haags bakkie” bovendien! In mijn vorige verslag van 2022 stond dat de koffie hier heerlijk was…..zeker een verkeerde afstelling geweest van het koffie apparaat?? Geen idee maar ik heb de helft laten staan. Nadat we aanstalten aan het maken zijn om verder te gaan komen we hier een collega tegen van Hans, John en zijn vrouw. Wat toevallig. Ik zie meer bekenden uit het wandel wereldje. Zoals Carlo en Nellie, en Peter de Graaf.

En dan, als we verder lopen naar de Waalsdorpervlakte is er alom verwarring gaande! De routebeschrijving is niet erg duidelijk en de bepijling ontbreekt. De één zegt we moeten deze paaltjes volgen, de ander zegt weer wat anders en trekt zijn eigen plan. 

Dan ineens hoor ik mijn naam en iemand komt op mij af. Is het mijn marathon maatje, mijn naamgenoot. Wij helpen altijd samen in Rotterdam bij de marathon start nummers. Wat leuk zeg! Zij aan het hardlopen, ik aan het wandelen. We knuffelen wat, wisselen een paar woorden en weer door!

De onduidelijkheid maakt dat we niet lekker lopen hier maar ja, het is even niet anders. Uiteindelijk lopen we toch volgens het boekje en horen we stemmen in de verte en ik ruik gebakken spek: Boerderij Meijendel! Daar is onze tweede rust en we nemen het hier lekker van. Het zonnetje schijnt (nog wel) en het is heerlijk toeven in de achtertuin van deze rust. Ik maak hier kennis met een Texels Schuumkopke, wat een lekker bier zeg! Het is pas 11 uur maar oké! We hebben het verdiend.

Na de rust is er een leuk foto momentje bij de houten aap en een route aanduiding, die we vanaf hier weer kunnen volgen. Maar dan toch in de verwarring raken dat we verkeerd lopen! Na wat heen en weertjes besluiten we gewoon door te lopen, we komen er vanzelf wel. En ja hoor, Fred herkent de verharde weg die we uiteindelijk opgaan, op naar de Watertoren! Weer een rust? Jawel hoor, we trainen op rusten vandaag! Een heerlijke banaan-aardbeien shake gaat er wel in!

Vanuit onze plek zien we de lucht donkerder worden en de eerste druppeltjes beginnen al te vallen. En ook hier weer onduidelijkheid maar Fred weet het zeker, dáár moeten we naartoe want daar is de boulevard. Oké oké, we gaan al.

Dit stukje zit er “al 80 jaar in” volgens Fred, en inderdaad, het komt me ook erg bekend voor. Uiteindelijk komen we aan op de boulevard waar het gezellig druk is. Fred haalt een portie kibbeling, ik zit nog vol van de shake van net dus ik sla over. Hans houdt niet van vis. We moeten de boulevard volgen tot aan de rotonde op het eind maar die laat nog even op zich wachten. Hier maken we nog een paar foto’s, van de kunstwerken en van het vissers vrouwtje, een gedenkbeeld voor de gevallen vissers op zee. Het ligt er vol met bloemen en ik probeer mij staande te houden voor een leuk fotootje. Het begint ook harder te regen en doe toch maar een soort van regen jasje aan. Maar het blijft bij spetteren, echt regen kan ik het niet noemen.

Uiteindelijk komen we dan bij de rotonde en daar naar links, lopen langs de havens.

En dan is het ook niet ver meer naar de finish. We hebben er precies 21,3 km op zitten als we daar aankomen, zoals de beschrijving ook aangeeft. De kantine is gezellig druk met zingende wandelaars en een shanti koor maar wij gaan op huis aan, nog eventjes langs mijn moeder en zusje, gezellig! Fred blijft nog even hangen daar en we nemen afscheid van elkaar.

Ik kijk terug op een leuke en gezellige wandeling, ondanks de onduidelijkheden toch genoten. Het was mijn 11e editie en ben weer een bootje rijker!

Meer foto’s

Westerborkpad Amsterdam Muiderpoort - station Weesp 10-4-2023 / 18 km

Tweede Paasdag gaan Hans en ik op weg naar Amsterdam om vanuit daar een paar etappes van het Westerborkpad te lopen. Wandelen in het spoor van de Jodenvervolging. Klinkt luguber maar is het totaal niet. Dit pad is in 2012 opengesteld. Jan Dokter, de bedenker van dit pad, heeft dit gemaakt ter nagedachtenis aan twaalf gedeporteerde leden van zijn familie – neefjes, nichtjes, ooms, tantes en zijn grootvader van de familie Pakkedrager. Dit pad is tot stand gekomen in samenwerking met de KWBN en Stichting Wandelnet. Wij hebben het boekje gekocht en in de derde druk is de afstand totaal 342 km verdeeld over 56 etappes.

Het pad begint in hartje Amsterdam met de zogenaamde Proloog, een route van 6 km. Daar wij die al een keer eerder gelopen hebben slaan wij dit stuk over en beginnen bij Amsterdam Muiderpoort.

 

We rijden eerst naar station Weesp met de auto om dan nog tien minuten met de trein te rijden naar Amsterdam Muiderpoort. Daar aangekomen begint voor ons de wandelpret, uitzoeken met het boekje van de route in onze hand. Het is duidelijk aangegeven met rood-witte stickers en het tekentje van Westerbork (een stukje prikkeldraad). Voorheen waren dat rood-paarse stickers die weinig opvielen maar deze stickers zie je al van verre!

Via de Lineusstraat komen we in het Oosterpark. Daar is het druk met bezoekers van allerlei pluimage. Een man die op een bankje de duiven en kouwtjes voert en er reuze veel lol in heeft, en diverse wandelaars zoeken hier in dit rustige plekje van de stad hun vertier. Vanuit het park lopen we richting de Ringvaart en de Transvaalstraat. In de Transvaalbuurt woonden een groot aantal inwoners uit de Joodse middenklasse. Nadat de bezetter deze wijk in 1941 had aangewezen als “Judenviertel”, werden vele joodse gezinnen van buiten de wijk gedwongen zich hier te vestigen. Vanaf 1942 vonden er regelmatig “razzia’s” plaats, waarbij het Transvaalplein als verzamelplaats diende. Na de grote razzia van 20 juni 1943 waren vrijwel alle Joden uit de Transvaalbuurt weggevoerd. In de gevel op de hoek van het Transvaalplein en de Transvaalstraat is een Davidster geplaatst, ter nagedachtenis aan de Joden die uit deze buurt zijn weggevoerd. Tegenover deze ster zien we een grote buurtbibliotheek buiten staan. Ik neus nog wat tussen de boeken maar helaas, niets gevonden. Er zijn ook zogenaamde Struikelstenen (Stolpersteine) te vinden, koperen plaatjes met de naam van degene die er woonden, gebeiteld in de straat voor de woning van die personen. Er staat ook de geboortedatum en sterfdatum en -plaats op. Deze stenen zijn het initiatief van de Duitse kunstenaar Gunther Demmig die in 1997 de eerste stenen plaatste in de Berlijnse wijk Kreutzberg. Sindsdien zijn er vele stenen geplaatst in Duitsland, maar ook in Nederland.

Het is inmiddels tijd voor een bakkie en dat halen we bij The Cottage, een gezellig eetcafé op de hoek. Binnen is het al vol, maar wij kunnen lekker buiten zitten. De temperatuur is best goed, met de jas aan.

Na de koffie met een gebakje lopen we weer verder richting Station Muiderpoort. Op het stationsplein is een monument gemaakt, een lelijk ijzeren geval met letters waar je de lucht doorheen ziet, niet of slecht te lezen dus. Wel jammer. Tijdens de Jodenvervolging werden vanuit dit station ruim 11.000 (!) Joden uit Amsterdam en omgeving gedeporteerd naar het doorgangskamp Westerbork. Velen waren afkomstig uit de Hollandsche Schouwburg of werden vanaf andere verzamelplaatsen naar het station gebracht. Het monument staat op het Oosterspoorplein.

We lopen langs het Flevopark waar zich ook een Joodse begraafplaats bevindt. Hij is dicht vanwege Pesach, een Joods feest. Toevallig ook een Christelijk feest.

Dan lopen we een lang stuk, onder de Zeeburgerbrug (volgens het boekje heet dit de Noorderbrug) door en de Nesciobrug. Bij het tolhuisje maken we een paar leuke foto’s, ook eentje van het plaatsnaambord Diemen.

Hierna mogen we van een stukje natuur genieten, lopend langs een woonwijk en aan de andere kant een geluidswal, daarna een weg onderdoor en een rechte weg naar station Diemen. Hier zoeken we een lunch gelegenheid en denken die te vinden in het winkelcentrum. We maken daar een rondje, het is overdekt maar de meeste winkels zijn dicht. En ook geen cafeetje ofzo…..maar als we iets verder gekeken hadden, was 100 meter verder wel een gelegenheid. Café Cheers was open. Hier een heerlijke lunch genuttigd.

Er volgt hierna een niet-inspirerende route naar het Diemerbos, we passeren een natuurijsbaan die nu natuurlijk gesloten is, er ligt geen ijs! Gelukkig is de temperatuur mild vandaag.

In het bos komen we veel wandelaars met honden tegen en jonge gezinnetjes. 

Ook een omleiding, stond er op het paaltje onder de Westerborksticker maar wij negeren die. Is dat verstandig of niet, dat zal de tijd leren. We lopen door tot we de Gaaspermolen in de gaten krijgen, want daar moeten we linksaf. Maar we zien daar een wegafzetting staan…….dus toch?? Wij zijn brutaal en negeren het stopteken, het zal toch wel begaanbaar zijn voor voetgangers? Zo gezegd, zo gedaan. Maar aan het einde van dit pad zien we toch weer een afsluiting maar…..we kunnen er mooi omheen lopen! Wat een mazzel, en zo kunnen we toch de route uitlopen zonder terug te moeten lopen.

We verlaten dit poldergebied en het laatste stukje van de route van vandaag gaat naar de Muiderspoorbrug (de beloofde regendruppels beginnen nu langzaam op ons neer te dalen) en zo langs het spoor lopen we naar station Weesp waar onze auto weer geduldig staat te wachten. Het spoor is een onderdeel van dit Lange Afstand Wandelpad en kom je in elke etappe tegen. De volgende etappes lopen we als het zo uitkomt.

Ik vond de route van vandaag niet bijster mooi maar zo is deze LAW ook niet bedoeld. Het laatste stukje was vooral afzien omdat er ook geen noemenswaardig mooie dingen te zien viel Meer foto’s hier

30 van Zandvoort 25-3-2023 / 18 km

De wandeling van vandaag is in Zandvoort. We staan deze zaterdag heel vroeg op om op tijd te kunnen starten in Zandvoort. Daar wordt namelijk de jaarlijkse wandelhappening georganiseerd door Le Champion, de 30 van Zandvoort. Sinds een aantal jaar is daar een kortere afstand bij gekomen en Hans heeft dit keer wel zin om mee te gaan. We hebben ons ingeschreven voor 18 km en de startkaarten zijn thuis gestuurd.

Het plan is om het laatste stukje van de reis met de trein te doen omdat de finish in het centrum van Zandvoort is, en de parkeer kosten € 15. Gelukkig is er nog plek genoeg op de parkeerplaats in Overveen en de trein komt er meteen aan. Om 7.15 uur stappen we uit de trein om naar het startterrein te lopen bij het circuit van Zandvoort. In de tent is het al behoorlijk druk en moeten we wachten op het startsein. Gaby en Karin zijn er al, zij spotten ons. André ook eventjes gezien en kort gesproken, hij is helaas geblesseerd. In verband met zijn komende monster tocht, 80 dagen rond Nederland voor het goede doel spieren voor spieren wil hij geen risico’s lopen dus hij doet het rustig aan.

Om 8.00 uur klinkt het startsein. Omdat wij eigenlijk pas om 9.00 uur weg mogen gaan we toch en de vrijwilliger aarzelt, maar zet er toch een op mijn kaartje. Gaby had minder geluk en trof een standvastiger persoon: zij kreeg geen stempel. Maar ze ging toch lopen…… Karin loopt de 30 km want zij traint voor de Vierdaagse 4x40 km.

Na een klein ommetje komen we op het strand aan. Het waait erg hard, windkracht 7 tot 8! Gelukkig is het nog droog. Wij kunnen kiezen om de eerste km’s via de boulevard te lopen of via het strand. Strand is veel leuker dus dat doen we. Met de wind in de rug worden we voortgestuwd over het strand, dat gaat lekker soepel. Bij de eerste stempelpost krijgen we een Snelle Jelle. Gaby gaat naar het toilet maar we zien haar niet meer terugkeren. Na even gewacht te hebben lopen we door want Karin vindt het niet erg om alleen te lopen en ze zegt dat Gaby dat ook geen probleem zal vinden. Dus lopen wij samen verder tot de volgende rust bij Parnassia. Maar we moeten een hele steile duin opgang bedwingen….hijgend en steunend komen we boven en het losse zand waait overal in en over. Ik kon kon mij moeilijk staande houden…..en dat is zonder wind al een dingetje, laat staan met harde wind. Gaby zien we hier weer terug.

Hier besluiten we “even” te rusten. Maar aangezien het loeidruk is, duurt het even voordat we de koffie krijgen. Het wachten waard want hij smaakt verrukkelijk. We zoeken het toilet op maar daar staat een gigantische rij…..even niet. Maar als we buiten zijn ziet Hans een bordje met: Toiletten, verscholen achter een duin. Drie Dixie’s waar niemand voor staat, nou ja! Er zijn erg weinig toiletten onderweg.

Na Parnassia lopen we het duingebied in en genieten we van de uitzichten. Af en toe stilstaand voor een fotootje komen we de tijd wel door, het is genieten. Er zijn ook grote waterpartijen, het Vogelmeer en ‘t Wed met zandstrand waar we langs lopen en hoewel het hard waait is het aangenaam lopen met af en toe een zonnetje. Soms komen we dieren tegen zoals de Konikpaardjes. Ze laten zich gewillig op de gevoelige plaat zetten.

De route is glooiend, zoals het in de duinen gebruikelijk is maar goed te doen. Af en toe worden we ingehaald door snelle Jelles. Op een uitkijkpunt met bankjes zien we Gaby zitten en wij wachten hier ook even. Dan zie ik ineens een paar bekenden van het wandel legioen, Linda en Trudy. Een hartelijke begroeting volgt, even wat babbelen en weer door. Bij de volgende rust, een pannenkoek huis, zien we hen weer. Wij gaan hier ook even genieten van het zonnetje. We zitten hier zo fijn, uit de wind en in de zon dat we het er lekker van nemen. 

Maar we gaan weer verder, uiteindelijk moeten we de finish zien te bereiken. Bij de officiële rust- en stempelpost worden we getrakteerd op een mandarijntje en een stukje pannenkoek. Heerlijk! En leuke 70- en 80-er jaren muziek schalt uit de boxen. Deze man staat hier elk jaar met zijn karretje. 

Het laatste stukje gaat langs een prachtig stukje van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland met als hoogtepunt Landgoed Duinlust. Het mooie landhuis kan je vanaf een afstandje bewonderen en je mag niet over het gras lopen, dat staat op de bordjes.

Het laatste stukje van 5 km vind ik nooit zo bijzonder, lopen langs de spoorlijn. En op elke km een bordje met hoeveel km die we nog mogen lopen maar de afstanden waarop die bordjes staan kloppen nooit. De werkelijkheid is ietsje anders maar dat geeft niets, de finish komt vanzelf in het zicht. Bij de laatste “verrassingspost” krijgen we een zoute stengel maar die vind ik te droog en geef de helft aan Hans, die weet er wel raad mee.

In het dorp vind ik de binnenkomst een lauwe bedoening, er staat geen publiek en geen muziek. Pas op het eind, op het Gasthuisplein waar de finish is, klinkt muziek. En nog vals ook, beetje jammer dit. We krijgen een medaille omgehangen, geen bloem dit keer (vorig jaar ook al niet) ik haal een stempeltje en een sticker voor in mijn wandelboekje en dan zie ik Gaby zitten en drinken we er samen een drankje op, lekker in de zon. Als wij besluiten op te stappen en in de trein naar Overveen zitten, zien we nog vele wandelaars lopen langs het spoor. De spetters beginnen te vallen als we in de auto zitten en onderweg krijgen we een paar flinke hoosbuien en windstoten te verwerken. Gelukkig zitten we droog maar het is wel eng rijden.

Wij hebben genoten van de prachtige wandeling, een van de mooiste vind ik. Le Champion en vrijwilligers bedankt voor de organisatie en tot volgend jaar!

Meer foto’s klik hier

Trage tocht Dordrecht 19-3-2023 / 15 km

Ik heb een route van de wandelzoekpagina gehaald, al een tijdje geleden, en vandaag gaan we naar Dordrecht. Een zogenaamde Trage Tocht van 15 km. Het weer voor vandaag is acceptabel, droog en fris dus prima wandelweer.

Normaal start zo’n route bij het station maar wij zoeken een plekje voor de auto op een industrie terrein, vlakbij de route. We starten op een van de vele dijken die Dordrecht rijk is en lopen over bekende paden. Ik heb hier heel vaak een wandeltocht gelopen en zelfs drie keer een Kennedymars. Vlakbij de atletiekbaan van de Reeweghal zie ik Arjan lopen, een bekende wandelaar. Later zie ik op Facebook dat hier een uur wedstrijd gehouden wordt van RWV. De route gaat dwars door het sportpark heen. Soms is het even zoeken naar de route omdat er niet gepijld is. Leve de GPX die ik ook gedownload heb en nu op de app staat van afstandsmeten. We lopen een stukje door het Weyzichtpark waar veel hekken staan vanwege een renovatie. Natuurlijk lopen we verkeerd waardoor we een stukje over het (natte) gras moeten. Dan komen we bij het station van Dordrecht en lopen er onder door om even later in het Merwedepark aan te komen. De narcissen doen het goed hier.

Na een km of 9 zijn we wel toe aan een rust en ik zie in de verte Villa Augustus. De route loopt er niet langs dus we lopen een stukje terug en gaan naar binnen waar het gezellig druk is. We worden naar een tafeltje gebracht en bekijken de lunchkaart. Eeuhmmm……veel biologisch en alternatief eten. Wij hebben meer zin een broodje kroket maar helaas, dat hebben ze niet. Dan maar een cappuccino met een stukje cheesecake, ook lekker. Alleen wel erg duur! Maar ja, het smaakte verrukkelijk dat dan weer wel. 

Na de rust lopen we via diverse parkjes naar de Wantijdijk, een ellenlange dijk die uitkomt op de Noordendijk waar we gestart zijn. Maar dat duurt nog wel effe……ach ja, we vermaken ons wel. De papieren route hebben we op het tafeltje laten liggen, dan maar via de telefoon en dat gaat ook goed.

Er zit een D-tour in de route over de dijk zodat we een niet al te eentonig stuk lopen en er is zowaar weer tijd voor een brugmomentje.

Af en toe komt er een zonnetje achter de wolken tevoorschijn en het lijkt ook al wat drukker te worden met recreanten. Het is huisjes kijken want verder is er niets te zien tot we aan het eind van de dijk komen en dan is het nog maar een klein stukje over Noordendijk naar de auto.

We hebben er weer 15 km op zitten, een mooie training voor volgende week want dan gaan we naar Zandvoort.

Haarlem en Balijbos Zoetermeer 25-26 feb / 20 km

Een weekendje weg betekent ook lekker wandelen! We gaan vrijdagmiddag naar Haarlem en checken in bij Van der Valk. Helaas zijn we iets te vroeg en moeten wachten tot we de sleutel krijgen, dan maar een bakkie in de foyer.

We hebben weer een prachtige kamer, en na een heerlijke maaltijd, slapen en een flink ontbijt de andere ochtend gaan we op pad. We hebben een stadswandeling uitgekozen via de anwb. Het beginpunt is makkelijk te vinden en het hotel is maar 2,1 km van het centrum verwijderd dus we gaan lekker lopen. De stadswandeling is ook maar 7 km.

Het weerbericht geeft af en toe een bui aan, maar het enige wat wij op ons hoofd krijgen is een hagelbuitje. Bij Molen de Adriaan gaan we een bakkie doen, we zijn de enige gasten. De koffie smaakt heerlijk!

In het centrum begint het aardig druk te worden, we lopen veel door winkelstraten en zelf gaan we ook af en toe een winkel in, zoals een paar boekenwinkels. 

We lopen ook een stukje over de markt en bij een markt hoort kibbeling! Dat vind ik dan hè? Hans neemt een patatje. 

De route staat op de telefoon van Hans maar die is leeg geraakt dus de route terug moeten we ongeveer gokken. Dat pakt goed uit en aan het eind van de middag arriveren we weer terug bij ons hotel. Lekker relaxen tot het diner en dan morgen weer een dag!

Zondagochtend na het ontbijt pakken we de spullen in en rijden na het uit checken door naar Zoetermeer waar we een knooppunten route gaan lopen. Het weerbericht geeft overwegend zonnig op maar het is wel koud door de vrij harde wind! Zelfs de ramen van de auto zijn bevroren….

We parkeren de auto bij het begin punt maar ik kan de foto van de knooppunten niet meer vinden op mijn telefoon. Eerst lopen we nog een stukje verkeerd maar dan zien we de knooppunten staan en de aangegeven route heeft Hans op zijn telefoon staan dus we lopen toch de goede route. Na deze valse start is het alleen maar genieten in het Balij bos, ademruimte in de randstad is de slogan. Het is best druk met wandelaars, fietsers en hardlopers maar echt last heb je er niet van. We lopen tot aan Pijnacker en dan weer terug waar ik een stukje herken van een eerdere wandeltocht. Ook de rustplaats herken ik. Zo jammer dat het vol is…….we kunnen er niet terecht voor een bakkie. Wel kan ik naar de wc, dat is fijn!

En weer door en nu met de wind pal van voren en door een open vlakte. Dit is het enige stukje wat minder leuk is, de rest van de route is prachtig! En al snel komen we weer bij het begin punt aan waar de auto geduldig staat te wachten en rijden we weer naar huis met even een tussenstop om wat te eten, we zijn toe aan een lekkere beker cappuccino!

Winterserie Leerdam 18-2-2023 / 21 km

Zaterdagochtend stappen Hans en in de auto om naar Leerdam te rijden, voor een 20 km tochtje bij WSV Prins Bernhard. Sjaak appte nog dat hij en de dames ook gaan en zouden de doppen meebrengen. Als we aankomen op de parkeerplaats staan ze achter ons! Dus ook meteen de doppen in de auto gedaan, nog bedankt daarvoor.

Ik had mij online aangemeld dus lekker snel weer buiten en op pad! Maar als ik de routebeschrijving zie, slaat de schrik om het hart…..we beginnen met maar zes aanwijzingen en dan rust…die op 6,9 km zit!! Poehee…….😖

Nou, over deze km’s heb ik dus weinig te melden, behalve dat we aan de rechterkant van de Linge lopen. We lopen langs een gehucht genaamd Kedichem, nog nooit van gehoord. Met mooi weer zal het er prachtig zijn, nu waai je uit je verschoning en het miezert af en toe dus poncho aan en poncho weer uit en weer aan……verder is er niets te beleven dus de ene voet voor de andere dan maar, we komen vanzelf wel bij de rust. Die blijkt iets eerder te verschijnen want er is een routewijziging. Wat een mazzel ☺️

De rust is een mooi hotel aan de Linge, en zo heet ie ook! 🤣 lekker origineel….maar de koffie smaakt heerlijk, lekker bijkomen.

En dan maar 13 aanwijzingen tot de volgende rust op 16,6 km! Ook alleen maar recht toe recht aan! Niets te beleven of te zien, dus het wordt afzien tot we bij De Schakel aankomen, de tweede rust in Leerbroek. We hebben wel grotendeels de harde wind in de rug, dat is mazzel. Alleen raak ik in gevecht met mijn haar omdat de wind te hard waait voor mijn petje waait het alle kanten op, zo irritant. Note to myself: doe een haar elastiekje in je tas! Ik heb een post elastiek heel toevallig om mijn poncho gedaan, die heb ik dan maar gebruikt, je moet toch wat? In het plaatsje Nieuwland maakt Hans een foto van mij bij een plaatsnaambord, deze heb ik nog niet. Met mijn haar in een knotje…pffff….

Wat ook irritant is dat we alleen op autowegen lopen, sommige chauffeurs houden geen rekening met wandelaars op hun weg en rijden de vouwen uit onze broek! Gevaarlijk ⚠️ 

Bij de rust aangekomen nemen we een frisje om ons verder op te laden voor het laatste stukje, nog 4,5 km! Gelukkig is het echt nog maar een klein stukje en er zit zelfs een soort van variatie in, we mogen via via over een grasveldje lopen, naast de weg! En door een mini natuur stukje. Toch nog wat afwisseling 🤣

Eindelijk zien we de sporthal opdoemen en kunnen we ons afmelden. 

Deze tocht gaat niet op mijn favorieten lijstje! Desondanks was het een goede training, een training op afzien!!!! 😜✊ Weer 21 km bij geschreven en het was leuk om Sjaak en de meiden weer eens te zien en te spreken!

Rhoonse Grienden tocht RWV / 28-1-2023 / 15 km

Vandaag ga ik met Fred een wandeling maken in Rhoon, de Rhoonse Grienden Tocht. De
RWV organiseert daar elk jaar twee wandeldagen. Je kunt dus ook op zondag lopen hier.

Ik ga er met de fiets naartoe, het is koud maar wel droog en het is ook maar een half uurtje fietsen. Fred komt met de metro naar Rhoon, het station is vlakbij.

Op de afgesproken tijd treffen we elkaar, een bakkie koffie voordat we weggaan en dan op pad. 

Het startbureau is in de kantine van de sporthal en heeft een flinke metamorfose ondergaan. De trap naar de kantine toe is stijl en met smalle treden, de trap naar de route gelukkig niet. Gezellig kletsend lopen we langs de metro baan richting Poortugaal. 

Bij de Groene Kruisweg steken we over om naar de eerste rust te lopen bij voetbalvereniging Poortugaal. Vlakbij is een bruggetje en dat moet natuurlijk op de foto, het befaamde “brugmomentje”. Een voorbijganger is bereid een foto van ons te nemen.

Na de “rust” lopen we richting Grienden, waar deze tocht naar genoemd is. Het water staat hoog maar we hebben er geen last van, de voeten blijven droog.

Boven ons cirkelt een politie helicopter……wie zouden ze zoeken, een misdadiger? Allerlei speculaties komen voorbij. Misschien zien we het later in de krant.

We komen Richard, Wilma en Conny tegen, zij lopen ook de 15 km. Gezellig kletsend lopen we de Grienden in maar de paden zijn smal je kunt niet met z’n vieren naast elkaar lopen en er worden ook hier en daar foto’s gemaakt. Dit is een mooi natuurgebied en het is prachtig weer voor mooie foto’s.

Als we het getijdengebied uitkomen lopen we richting golfbaan en erom heen richting de rust van RWV waar we een lekker soepje nuttigen. Zonder de ballen van Astrid helaas. Het smaakte er niet minder om hoor, even lekker bijkomen.

Gelukkig is het droog want deze rust is buiten. Ik krijg een knuffel van Larissa want het is zó lang geleden dat we elkaar gezien hebben! Bij het afscheid nemen we een geinige foto van elkaar.

Vanaf hier is de route niet spectaculair te noemen. Polderwegen tot aan Rhoon. Een dame op de fiets riep naar ons: “Ik heb nog nooit zoveel mensen gezien in onze polder!” Niet veel later lopen we over het viaduct over de Groene Kruisweg, terug naar de startlocatie. Daar drinken we er een gouden rakker op en hebben nog een gezellige nazit met verschillende wandelaars.

Ik kijk terug op een gezellig dagje wandelen, de route bekend en zeer goed gepijld zoals we gewend zijn. De routebeschrijving bleef in de zak! Fred bedankt voor het lachen!

Meer foto’s hier

Egmondse tweedaagse 2023 / 21 en 22 januari / 2x 21,5 km

Traditie getrouw gaan Hans en ik aan het eind van de maand januari naar Egmond aan zee, om daar de Egmondse Wandelmarathon te wandelen. De laatste keer georganiseerd was in 2020! Daarna door Corona twee keer afgelast. Een marathon is 42 km maar wij lopen deze afstand verdeeld over zaterdag en zondag. Gelukkig mag het weer. In Corona tijd gingen we er ook heen maar liepen onze eigen route.

Nieuw is dit jaar dat we de startkaarten zelf moeten ophalen in de sporthal, normaal krijg je die thuisgestuurd. Dit zal met bezuinigen te maken hebben, het kost de organisator minder geld op deze manier en is ook milieu bewust. Maar of het efficiënt is daar zijn de meningen over verdeeld!

Wij gaan al op vrijdag naar Egmond dus zijn dan ook in de gelegenheid om naar de sporthal te wandelen. Dit stukje zullen we nog 5x lopen dit weekend.

Op vrijdagmiddag hebben wij ons lekker geïnstalleerd in de Bed & Breakfast van Cindy, al zoveel jaren ons vertrouwde adresje. We maken een afspraak om te dineren bij Van Speijk, een strandtent waar je lekker kan eten is onze ervaring. 

Dag 1

Om half 8 wordt ons ontbijt gebracht en lopen daarna op ons gemak naar de sporthal. Daar is een lange rij wandelaars die in de rij staan voor hun startkaart, gelukkig hebben wij hem al in ons bezit.

We lopen richting Bergen aan zee, de noord route. Het is ijzig koud, het zand is nog bevroren als we het strand op lopen. Dit weer type hebben we nog niet gehad. Er staat ook zeer weinig wind en het is best aangenaam lopen over het harde strand. Er liggen ook veel zeesterren aan de rand van de branding, nog nooit eerder gezien zoveel. Er is zelfs een zeehondje gesignaleerd maar dat zag ik later pas op Facebook, ik heb hem zelf niet gezien. Er is ook niet veel te zien want het wordt alsmaar mistiger! We maken een paar mooie foto’s van de zon die door de dikke mist tevoorschijn probeert te komen.

De eerste koffie rust is al op 4 km en daar nemen we wel even de tijd voor, al staand drinken want als je gaat zitten kom je niet meer overeind en het is daar ook veel te koud voor! Hier staat zoals elk jaar weer een doedelzak speler te blazen door de pijpjes. Het kan ons niet bekoren….maar anderen vinden dit weer geweldig. Voor ieder wat wils!

We gaan weer verder naar Bergen aan zee en bij de volgende stempel post krijgen we een zoute stengel en weer door, de duinen in! Meestal heb je hier een prachtig uitzicht, nu helaas door de mist niet. Het mulle zand is veranderd in ijs dus het afdalen van de steile helling heeft nog wat voeten in aarde! Het gaat erg moeizaam moet ik zeggen. En dat komt niet alleen door de steile en harde ondergrond, ik heb ook erg last van mijn rug helaas.

Maar we stappen dapper door, het bos- en duingebied in. Erg mooi en rustgevend. Pas op 13 km kunnen we eindelijk comfortabel zitten, bij restaurant Zilt, voorheen de Zilte Zoen. We komen op een goed moment want het is er nog niet vol. De lunch kaart hebben ze nog niet, de keuken gaat pas om 12 uur open (wij zitten er om 11.55 uur). Dan maar een appeltaartje en die smaakt voortreffelijk! Lauw warm zoals het hoort met een flinke dot slagroom…..dat is genieten zeg. Onze vingers en tenen kunnen hier lekker ontdooien!

De laatste 8 km gaat door Bergen aan zee en de duinen. De route is niet veranderd, we kennen het eigenlijk uit ons hoofd. Gelukkig is het zand een beetje ontdooid maar desalniettemin loopt het best zwaar doordat het pad vaak stijgt en daalt. Op vijf kilometer voor de finish is nog een rust van de organisatie Le Champion en we zien daar een paar bekenden van het wandelforum Walkers4walkers, zoals Tina, Carla, Ruud, Kees, Louise en haar dochter Monique. We kletsen gezellig en na de rust stapt men weer op, ieder op zijn eigen tempo lopend naar de finish.

Het laatste stukje vind ik altijd best zwaar, met in het vooruitzicht een knoepert van een helling. Als je die over bent, zie je de sporthal en dus de finish al liggen! Vlak daarvoor zie ik een wandelaar die ik alleen via Facebook ken, nu zie ik hem en zijn vrouw eindelijk in het echt. Ook leuk, zulke ontmoetingen.

Om half vier komen we aan bij de sporthal en na het afmelden krijgen we de stempelkaart voor morgen mee en lopen we hetzelfde stukje als op de heenweg weer terug naar de B&B. Effe helemaal niets dan alleen douchen en relaxen totdat we gaan eten bij De Parel van Egmond. Zo sluiten we deze pittige wandeldag af. Op de terugweg gaan we na het eten nog even langs de Dekamarkt voor wat pijnstillers. 

Op naar morgen!

Dag 2

Na een heerlijke nachtrust maken wij ons op voor dag 2. Ik heb al meteen wat pijnstillers ingenomen, hopende dat dit gaat helpen mij de dag door te laten komen zonder al te veel ongemak. Nu gaan we richting Castricum, de zuid route. In de hal zie ik Carla waar ik even een praatje mee maak. Ze werkt vandaag als vrijwilliger voor Le Champion. Daarna lopen we naar het strand door de winkelstraat van Egmond en langs Van Speijk. Het is vandaag ook erg koud maar niet meer zo mistig en er staat af en toe een gemeen windje, komend vanuit het noorden dus op het strand hebben we de wind in de rug.

Na 8 km is er een strandtent, De Deining waar we zoals elk jaar neerstrijken voor een rust. Dit tentje heeft een aantal veranderingen ondergaan, het is kleiner en de keuken is zichtbaar. De leuke zitjes bij het raam zijn weg en in de aangrenzende ruimte is een babyshower aan de gang. De dure appeltaart en koffie smaakt best goed, maar de koffie komt in een papieren bekertje en de taart in een papieren bakje met dito vorkje, dat smaakt toch net even anders!

Na de rust lopen we richting Bakkum en de camping aldaar die al na 3 km verschijnt. We gaan hier niet rusten maar de krentenbol van de organisatie neem ik wel aan, die smaakt heerlijk. De camping is in dit seizoen zo goed als leeg, de staanplaatsen zijn goed zichtbaar. Alleen aan de sanitair gebouwtjes zie je dat je over een camping loopt.

Als we bijna de camping af lopen horen we achter ons een luid geschreeuw: “ooooh….beesten!!” Wij kijken verschrikt om ons heen want we zien alleen de Schotse Hooglanders grazen tussen te bomen. Eeuuuhh….oké! Nooit gezien zeker? Er staat een groepje wandelaars foto’s te nemen van dit bijzondere fenomeen. Voor ons is dit niet bijzonder, wij zien ze bijna dagelijks in onze achtertuin, het Vogelenzangpark.

We lopen langs vennetjes die net niet bevroren zijn, je ziet wel een laagje ijs maar dit is te dun om op te schaatsen of zo.

Met mijn rug gaat het stukken beter dankzij de paracetamol. Ik weet dat er nog enkele flinke heuvels volgen voordat we bij de laatste rust aankomen. Het is flink buffelen! Als we eindelijk de laatste heuvel bedwongen hebben gaan we nog eventjes zitten zodra er een plekje vrijkomt. Er staan dit keer minder bankjes als voorheen. 

Hiervandaan is het nog vier kilometer, een stukje bebouwde kom op het laatste stukje en dan door de Hoofdstraat naar de finish. We gaan eerst nog even een cadeautje halen voor Cindy. 

Als dat geregeld is kunnen we ons eindelijk afmelden en nemen een medaille en een sticker voor in mijn boekje in ontvangst. En natuurlijk de gebruikelijke finish foto.

Dan lopen we naar de B&B om nog even te douchen, daarna rijden we naar de woonplaats van mijn schoonouders want we hebben daar een etentje ter gelegenheid van hun 65-jarige huwelijk. Een mooie afsluiting van een heerlijk weekend wandelen. Het was voor mij de 7e keer en voor Hans de 6e keer in Egmond en zeker niet de laatste keer. Hoewel de routes altijd hetzelfde zijn, dat is wel jammer. Misschien dat we volgend jaar de routes andersom gaan lopen, dus eerst zuid en dan noord. 

Meer foto’s

Groene wissel Dordrecht 27-12 / 8 km

Na het heerlijke kerst diner in Van der Valk Dordrecht gaan Hans en ik na het ontbijt weer naar huis maar eerst de overtollige calorietjes eraf lopen! Ik heb een route van internet gehaald, een groene wissel van 7 km, dat moet te doen zijn.

Het weer is goed, bewolkt met af en toe een zonnetje dat door de wolken piept. Kortom, heerlijk wandelweer maar wel fris.

We zetten de auto in een straat op een plek waar de route vlakbij is en lopen naar het begin, bij het treinstation. We moeten de route aflezen vanaf de telefoon omdat ik de uitgeprinte versie vergeten ben maar het is goed te doen.

Vanaf het station lopen we Kris-kras door Dordrecht, de stad is nog steeds mooi om door te lopen en we zien nog steeds veel kerstversieringen hangen en staan. Ik blijf stil staan bij een sneeuwmannetje bij een deur,  het ziet er uitnodigend uit. Het is genieten van de rust want er zijn niet veel mensen in de stad. Maar het is nog redelijk vroeg, dat wel.

Na ongeveer een uurtje lopen zijn we toe aan een bakkie cappuccino en strijken neer in een cafeetje op het marktplein, ons welbekend van de jaarlijkse boekenmarkt. Die is altijd in de eerste week van juli en dan zijn er meer mensen op de been dan nu! 

De route komt bijna tot een eind, nog een klein stukje door het park Merwestein. Een mooi stukje natuur midden in het centrum, het is het oudste park van Dordrecht sinds 1885. Het park is omgeven door hekken, er zijn zelfs openingstijden.

Op de plek waar nu het park is, worden in de zestiende eeuw en verder in de zeventiende eeuw dijken aangebracht en nieuwe polders aangelegd. Op oude kaarten is nog te zien dat er bleekvelden, boomgaarden en tuinen lagen. Een deel van de tuinen, ook wel “lusthoven” genoemd, is eigendom van ridder Johan Berck. De naam Berckpad herinnert nog steeds aan deze grondbezitter. Er heeft ook een villa gestaan maar die is in de tweede Wereldoorlog op 24 oktober 1944 verloren gegaan door een bombardement. Er was ook een koetshuis maar dat is in 1948 om economische redenen gesloopt. Alleen de tuinmanswoning (thans parkwachters woning) gelegen bij de Groenendijk-ingang bestaat nog. 

Het park is een tijd gesloten geweest na de oorlog maar met Pinksteren in 1947 gaan de hekken weer open en er wordt een gedenkteken onthuld, de Levensboom van Hans Petri.

Na het 100-jarige bestaan van het park in 1985 gaat het bergafwaarts met de kwaliteit van het park. Maar na het oprichten van het Comité tot behoud van Park Merwestein is er mede door steun van donateurs het tij gekeerd en is er na renovatie een mooi park ontstaan. Het is zelfs als een gemeentelijk monument verklaard. 

Na het park lopen we weer richting het station en als we onder het spoor doorlopen naar de andere kant zijn we er bijna. We raadplegen Google maps om te kijken waar de auto staat. Blijkt deze op nog geen 7 minuten wandelen in een straat in de buurt te staan! In de auto kijken we terug op een leuk wandelingetje zo na de kerstdagen en Hans stuurt ons terug naar huis.

RS80 Wassenaar 19-11-2022 / 15 km

Na het werk op het startbureau in Wassenaar bij voetbalvereniging Blauw Zwart ga ik op pad voor de 15 km. Het is ijzig koud! Wat een verschil met de afgelopen tijd waarin het soms zomer leek.

Helaas vergeet ik mijn pet weer dus dat wordt afzien met die harde wind! De route gaat eerst over een lang bospad langs een camping en vervolgens via de Wassenaarse weg richting Katwijk. De bebouwde kom in Wassenaar is niet saai want er staan prachtige huizen, hier zit aardig wat kapitaal! De herfst heeft de blaadjes van de bomen gewaaid en het wandeltapijt is bruinrood, dat heeft wel iets.

Na de bebouwde kom lopen we langs een golfbaan in de wind want dit is een open stuk waar de wind vrij spel heeft. Mijn oren gloeien van de kou en stop er de dopjes in van mijn telefoon voor wat afleiding.

Voordat we bij de rust zijn lopen we over een mooi pad door een park, grenzend aan een woonwijk. Een idyllisch stukje natuur en rustig op een enkele honden uitlater na. Bij de rust in de kantine van een tennisvereniging is het loei druk maar ik kan toch een plekje vinden bij Mieke en haar vriendinnen die net van plan zijn om op te stappen. Ik haal (dure!) koffie die ook nog eens niet smaakt en ga eventjes bij hun zitten. Er zijn ook maar twee toiletten maar gelukkig heb ik mijn Uixi dus dat hoeft niet. Na een paar minuten vertrek ik weer voor het laatste stukje van de route waar niets bijzonders over te vertellen is tot we bij het Valkenburgse meer aankomen. Dit is wel een heel mooi stukje langs een mini spoor lijntje. Een jonge wandelaar komt later aan mijn tafel in de kantine en laat een filmpje zien van een stoom treintje die daar rijdt! Hij is een liefhebber van treinen en was dolblij dat hij dit mocht meemaken. Leuk om te horen!

Als we weer in Wassenaar zijn lopen we door het centrum en langs een watertje terug naar de kantine. Daar kom ik met rode wangen aan want het was behoorlijk koud! Hier kan ik weer opwarmen en klets nog wat met Mieke en haar vriendinnen tot zij naar huis gaan en ik ga door met de werkzaamheden aan het startbureau. We mochten 446 wandelaars verwelkomen en de complimenten over de route die Auke gemaakt heeft in ontvangst nemen. De 25 km route was anders dan de 15 km maar heb ik heerlijk gewandeld!

Trage Tocht Nunspeet 18-11-2022 / 8 km

Een midweekje Drenthe zou het worden, met twee wandel opties uitgeprint en wel. Maar het liep anders waarvan hier het verslag.

We vinden het heerlijk om af en toe een VIP huisje te huren bij Center Parcs, inclusief een Finse sauna. We kiezen voor Emmen omdat we niet vaak die kant op komen. Op Wandelzoekpagina een wandeling uitgekozen en eentje voor op de terugweg in Nunspeet want daar komen we langs.

Helaas zijn de weersvoorspellingen niet best al is het op de heenweg zonnig, de dag daarna regent het! Dus moeten de (wandel) plannen in de kast! Ik had op het kaartje twee kringloop winkels in de buurt gezien dus dan maar daar maar naartoe karren, nog geen kwartiertje van het park Sandur af.

Met maar één boek komen we weer thuis na een lunch op het zeer stille park. Dus dan maar een sauna middagje ervan gemaakt, ook niet erg.

De volgende dag moeten we alweer inpakken en naar huis en voor op de terugweg heb ik een Trage Tocht uitgeprint met de start bij het station Nunspeet. Dat is een goed uurtje karren en om 11.00 uur komen we daar aan.

Na het station voorbij gelopen te zijn komen we al direct in het bos en dat zal de hele tocht zo blijven. Het is erg mooi en stil! Je komt amper mensen tegen, hoogstens een honden uitlater. De bladeren zijn herfstachtig mooi maar doordat het de laatste tijd zo geregend heeft knisperen ze niet onder de voeten. Ik vind het ook niet “bosachtig” ruiken….

Het is soms behoorlijk zoeken naar de goede route en lopen af en toe fout. Het is ook vaak een kwestie van goed lezen maar over het algemeen gaat het goed. Nadat we een heuveltje op moeten en het pad vervolgen vragen wij ons af: is dit wel een pad?? Het ligt bezaaid met takken! En het is een vrij lang pad zo te zien. En een kwestie van survivallen want het loopt erg lastig zo! Maar ach, daar komt ook weer een eind aan en we zien de humor er wel van in….

Uiteindelijk komen we weer in de buurt van het station en gaan bij Het Stationshuisje lekker uitrusten met een late lunch. Dit huisje bestaat al sinds de 19e eeuw. Het was vroeger een huis voor de stations beheerder en heeft ook ooit in de brand gestaan. 

Later hebben er enkele gezinnen in gewoond en sinds 2015 is het gerestaureerd en omgetoverd tot een brasserie. Een aanrader, we hebben erg lekker gegeten.

De route was erg mooi en we hebben het qua weer getroffen want er is in die tijd geen druppel gevallen en de zon piepte zelfs soms door de wolken af en toe!

In de auto geniet ik na van de tocht terwijl Hans zijn best doet om ons naar Spijkenisse te sturen.