Haarlem en Balijbos Zoetermeer 25-26 feb / 20 km

Een weekendje weg betekent ook lekker wandelen! We gaan vrijdagmiddag naar Haarlem en checken in bij Van der Valk. Helaas zijn we iets te vroeg en moeten wachten tot we de sleutel krijgen, dan maar een bakkie in de foyer.

We hebben weer een prachtige kamer, en na een heerlijke maaltijd, slapen en een flink ontbijt de andere ochtend gaan we op pad. We hebben een stadswandeling uitgekozen via de anwb. Het beginpunt is makkelijk te vinden en het hotel is maar 2,1 km van het centrum verwijderd dus we gaan lekker lopen. De stadswandeling is ook maar 7 km.

Het weerbericht geeft af en toe een bui aan, maar het enige wat wij op ons hoofd krijgen is een hagelbuitje. Bij Molen de Adriaan gaan we een bakkie doen, we zijn de enige gasten. De koffie smaakt heerlijk!

In het centrum begint het aardig druk te worden, we lopen veel door winkelstraten en zelf gaan we ook af en toe een winkel in, zoals een paar boekenwinkels. 

We lopen ook een stukje over de markt en bij een markt hoort kibbeling! Dat vind ik dan hè? Hans neemt een patatje. 

De route staat op de telefoon van Hans maar die is leeg geraakt dus de route terug moeten we ongeveer gokken. Dat pakt goed uit en aan het eind van de middag arriveren we weer terug bij ons hotel. Lekker relaxen tot het diner en dan morgen weer een dag!

Zondagochtend na het ontbijt pakken we de spullen in en rijden na het uit checken door naar Zoetermeer waar we een knooppunten route gaan lopen. Het weerbericht geeft overwegend zonnig op maar het is wel koud door de vrij harde wind! Zelfs de ramen van de auto zijn bevroren….

We parkeren de auto bij het begin punt maar ik kan de foto van de knooppunten niet meer vinden op mijn telefoon. Eerst lopen we nog een stukje verkeerd maar dan zien we de knooppunten staan en de aangegeven route heeft Hans op zijn telefoon staan dus we lopen toch de goede route. Na deze valse start is het alleen maar genieten in het Balij bos, ademruimte in de randstad is de slogan. Het is best druk met wandelaars, fietsers en hardlopers maar echt last heb je er niet van. We lopen tot aan Pijnacker en dan weer terug waar ik een stukje herken van een eerdere wandeltocht. Ook de rustplaats herken ik. Zo jammer dat het vol is…….we kunnen er niet terecht voor een bakkie. Wel kan ik naar de wc, dat is fijn!

En weer door en nu met de wind pal van voren en door een open vlakte. Dit is het enige stukje wat minder leuk is, de rest van de route is prachtig! En al snel komen we weer bij het begin punt aan waar de auto geduldig staat te wachten en rijden we weer naar huis met even een tussenstop om wat te eten, we zijn toe aan een lekkere beker cappuccino!

Winterserie Leerdam 18-2-2023 / 21 km

Zaterdagochtend stappen Hans en in de auto om naar Leerdam te rijden, voor een 20 km tochtje bij WSV Prins Bernhard. Sjaak appte nog dat hij en de dames ook gaan en zouden de doppen meebrengen. Als we aankomen op de parkeerplaats staan ze achter ons! Dus ook meteen de doppen in de auto gedaan, nog bedankt daarvoor.

Ik had mij online aangemeld dus lekker snel weer buiten en op pad! Maar als ik de routebeschrijving zie, slaat de schrik om het hart…..we beginnen met maar zes aanwijzingen en dan rust…die op 6,9 km zit!! Poehee…….😖

Nou, over deze km’s heb ik dus weinig te melden, behalve dat we aan de rechterkant van de Linge lopen. We lopen langs een gehucht genaamd Kedichem, nog nooit van gehoord. Met mooi weer zal het er prachtig zijn, nu waai je uit je verschoning en het miezert af en toe dus poncho aan en poncho weer uit en weer aan……verder is er niets te beleven dus de ene voet voor de andere dan maar, we komen vanzelf wel bij de rust. Die blijkt iets eerder te verschijnen want er is een routewijziging. Wat een mazzel ☺️

De rust is een mooi hotel aan de Linge, en zo heet ie ook! 🤣 lekker origineel….maar de koffie smaakt heerlijk, lekker bijkomen.

En dan maar 13 aanwijzingen tot de volgende rust op 16,6 km! Ook alleen maar recht toe recht aan! Niets te beleven of te zien, dus het wordt afzien tot we bij De Schakel aankomen, de tweede rust in Leerbroek. We hebben wel grotendeels de harde wind in de rug, dat is mazzel. Alleen raak ik in gevecht met mijn haar omdat de wind te hard waait voor mijn petje waait het alle kanten op, zo irritant. Note to myself: doe een haar elastiekje in je tas! Ik heb een post elastiek heel toevallig om mijn poncho gedaan, die heb ik dan maar gebruikt, je moet toch wat? In het plaatsje Nieuwland maakt Hans een foto van mij bij een plaatsnaambord, deze heb ik nog niet. Met mijn haar in een knotje…pffff….

Wat ook irritant is dat we alleen op autowegen lopen, sommige chauffeurs houden geen rekening met wandelaars op hun weg en rijden de vouwen uit onze broek! Gevaarlijk ⚠️ 

Bij de rust aangekomen nemen we een frisje om ons verder op te laden voor het laatste stukje, nog 4,5 km! Gelukkig is het echt nog maar een klein stukje en er zit zelfs een soort van variatie in, we mogen via via over een grasveldje lopen, naast de weg! En door een mini natuur stukje. Toch nog wat afwisseling 🤣

Eindelijk zien we de sporthal opdoemen en kunnen we ons afmelden. 

Deze tocht gaat niet op mijn favorieten lijstje! Desondanks was het een goede training, een training op afzien!!!! 😜✊ Weer 21 km bij geschreven en het was leuk om Sjaak en de meiden weer eens te zien en te spreken!

Rhoonse Grienden tocht RWV / 28-1-2023 / 15 km

Vandaag ga ik met Fred een wandeling maken in Rhoon, de Rhoonse Grienden Tocht. De
RWV organiseert daar elk jaar twee wandeldagen. Je kunt dus ook op zondag lopen hier.

Ik ga er met de fiets naartoe, het is koud maar wel droog en het is ook maar een half uurtje fietsen. Fred komt met de metro naar Rhoon, het station is vlakbij.

Op de afgesproken tijd treffen we elkaar, een bakkie koffie voordat we weggaan en dan op pad. 

Het startbureau is in de kantine van de sporthal en heeft een flinke metamorfose ondergaan. De trap naar de kantine toe is stijl en met smalle treden, de trap naar de route gelukkig niet. Gezellig kletsend lopen we langs de metro baan richting Poortugaal. 

Bij de Groene Kruisweg steken we over om naar de eerste rust te lopen bij voetbalvereniging Poortugaal. Vlakbij is een bruggetje en dat moet natuurlijk op de foto, het befaamde “brugmomentje”. Een voorbijganger is bereid een foto van ons te nemen.

Na de “rust” lopen we richting Grienden, waar deze tocht naar genoemd is. Het water staat hoog maar we hebben er geen last van, de voeten blijven droog.

Boven ons cirkelt een politie helicopter……wie zouden ze zoeken, een misdadiger? Allerlei speculaties komen voorbij. Misschien zien we het later in de krant.

We komen Richard, Wilma en Conny tegen, zij lopen ook de 15 km. Gezellig kletsend lopen we de Grienden in maar de paden zijn smal je kunt niet met z’n vieren naast elkaar lopen en er worden ook hier en daar foto’s gemaakt. Dit is een mooi natuurgebied en het is prachtig weer voor mooie foto’s.

Als we het getijdengebied uitkomen lopen we richting golfbaan en erom heen richting de rust van RWV waar we een lekker soepje nuttigen. Zonder de ballen van Astrid helaas. Het smaakte er niet minder om hoor, even lekker bijkomen.

Gelukkig is het droog want deze rust is buiten. Ik krijg een knuffel van Larissa want het is zó lang geleden dat we elkaar gezien hebben! Bij het afscheid nemen we een geinige foto van elkaar.

Vanaf hier is de route niet spectaculair te noemen. Polderwegen tot aan Rhoon. Een dame op de fiets riep naar ons: “Ik heb nog nooit zoveel mensen gezien in onze polder!” Niet veel later lopen we over het viaduct over de Groene Kruisweg, terug naar de startlocatie. Daar drinken we er een gouden rakker op en hebben nog een gezellige nazit met verschillende wandelaars.

Ik kijk terug op een gezellig dagje wandelen, de route bekend en zeer goed gepijld zoals we gewend zijn. De routebeschrijving bleef in de zak! Fred bedankt voor het lachen!

Meer foto’s hier

Egmondse tweedaagse 2023 / 21 en 22 januari / 2x 21,5 km

Traditie getrouw gaan Hans en ik aan het eind van de maand januari naar Egmond aan zee, om daar de Egmondse Wandelmarathon te wandelen. De laatste keer georganiseerd was in 2020! Daarna door Corona twee keer afgelast. Een marathon is 42 km maar wij lopen deze afstand verdeeld over zaterdag en zondag. Gelukkig mag het weer. In Corona tijd gingen we er ook heen maar liepen onze eigen route.

Nieuw is dit jaar dat we de startkaarten zelf moeten ophalen in de sporthal, normaal krijg je die thuisgestuurd. Dit zal met bezuinigen te maken hebben, het kost de organisator minder geld op deze manier en is ook milieu bewust. Maar of het efficiënt is daar zijn de meningen over verdeeld!

Wij gaan al op vrijdag naar Egmond dus zijn dan ook in de gelegenheid om naar de sporthal te wandelen. Dit stukje zullen we nog 5x lopen dit weekend.

Op vrijdagmiddag hebben wij ons lekker geïnstalleerd in de Bed & Breakfast van Cindy, al zoveel jaren ons vertrouwde adresje. We maken een afspraak om te dineren bij Van Speijk, een strandtent waar je lekker kan eten is onze ervaring. 

Dag 1

Om half 8 wordt ons ontbijt gebracht en lopen daarna op ons gemak naar de sporthal. Daar is een lange rij wandelaars die in de rij staan voor hun startkaart, gelukkig hebben wij hem al in ons bezit.

We lopen richting Bergen aan zee, de noord route. Het is ijzig koud, het zand is nog bevroren als we het strand op lopen. Dit weer type hebben we nog niet gehad. Er staat ook zeer weinig wind en het is best aangenaam lopen over het harde strand. Er liggen ook veel zeesterren aan de rand van de branding, nog nooit eerder gezien zoveel. Er is zelfs een zeehondje gesignaleerd maar dat zag ik later pas op Facebook, ik heb hem zelf niet gezien. Er is ook niet veel te zien want het wordt alsmaar mistiger! We maken een paar mooie foto’s van de zon die door de dikke mist tevoorschijn probeert te komen.

De eerste koffie rust is al op 4 km en daar nemen we wel even de tijd voor, al staand drinken want als je gaat zitten kom je niet meer overeind en het is daar ook veel te koud voor! Hier staat zoals elk jaar weer een doedelzak speler te blazen door de pijpjes. Het kan ons niet bekoren….maar anderen vinden dit weer geweldig. Voor ieder wat wils!

We gaan weer verder naar Bergen aan zee en bij de volgende stempel post krijgen we een zoute stengel en weer door, de duinen in! Meestal heb je hier een prachtig uitzicht, nu helaas door de mist niet. Het mulle zand is veranderd in ijs dus het afdalen van de steile helling heeft nog wat voeten in aarde! Het gaat erg moeizaam moet ik zeggen. En dat komt niet alleen door de steile en harde ondergrond, ik heb ook erg last van mijn rug helaas.

Maar we stappen dapper door, het bos- en duingebied in. Erg mooi en rustgevend. Pas op 13 km kunnen we eindelijk comfortabel zitten, bij restaurant Zilt, voorheen de Zilte Zoen. We komen op een goed moment want het is er nog niet vol. De lunch kaart hebben ze nog niet, de keuken gaat pas om 12 uur open (wij zitten er om 11.55 uur). Dan maar een appeltaartje en die smaakt voortreffelijk! Lauw warm zoals het hoort met een flinke dot slagroom…..dat is genieten zeg. Onze vingers en tenen kunnen hier lekker ontdooien!

De laatste 8 km gaat door Bergen aan zee en de duinen. De route is niet veranderd, we kennen het eigenlijk uit ons hoofd. Gelukkig is het zand een beetje ontdooid maar desalniettemin loopt het best zwaar doordat het pad vaak stijgt en daalt. Op vijf kilometer voor de finish is nog een rust van de organisatie Le Champion en we zien daar een paar bekenden van het wandelforum Walkers4walkers, zoals Tina, Carla, Ruud, Kees, Louise en haar dochter Monique. We kletsen gezellig en na de rust stapt men weer op, ieder op zijn eigen tempo lopend naar de finish.

Het laatste stukje vind ik altijd best zwaar, met in het vooruitzicht een knoepert van een helling. Als je die over bent, zie je de sporthal en dus de finish al liggen! Vlak daarvoor zie ik een wandelaar die ik alleen via Facebook ken, nu zie ik hem en zijn vrouw eindelijk in het echt. Ook leuk, zulke ontmoetingen.

Om half vier komen we aan bij de sporthal en na het afmelden krijgen we de stempelkaart voor morgen mee en lopen we hetzelfde stukje als op de heenweg weer terug naar de B&B. Effe helemaal niets dan alleen douchen en relaxen totdat we gaan eten bij De Parel van Egmond. Zo sluiten we deze pittige wandeldag af. Op de terugweg gaan we na het eten nog even langs de Dekamarkt voor wat pijnstillers. 

Op naar morgen!

Dag 2

Na een heerlijke nachtrust maken wij ons op voor dag 2. Ik heb al meteen wat pijnstillers ingenomen, hopende dat dit gaat helpen mij de dag door te laten komen zonder al te veel ongemak. Nu gaan we richting Castricum, de zuid route. In de hal zie ik Carla waar ik even een praatje mee maak. Ze werkt vandaag als vrijwilliger voor Le Champion. Daarna lopen we naar het strand door de winkelstraat van Egmond en langs Van Speijk. Het is vandaag ook erg koud maar niet meer zo mistig en er staat af en toe een gemeen windje, komend vanuit het noorden dus op het strand hebben we de wind in de rug.

Na 8 km is er een strandtent, De Deining waar we zoals elk jaar neerstrijken voor een rust. Dit tentje heeft een aantal veranderingen ondergaan, het is kleiner en de keuken is zichtbaar. De leuke zitjes bij het raam zijn weg en in de aangrenzende ruimte is een babyshower aan de gang. De dure appeltaart en koffie smaakt best goed, maar de koffie komt in een papieren bekertje en de taart in een papieren bakje met dito vorkje, dat smaakt toch net even anders!

Na de rust lopen we richting Bakkum en de camping aldaar die al na 3 km verschijnt. We gaan hier niet rusten maar de krentenbol van de organisatie neem ik wel aan, die smaakt heerlijk. De camping is in dit seizoen zo goed als leeg, de staanplaatsen zijn goed zichtbaar. Alleen aan de sanitair gebouwtjes zie je dat je over een camping loopt.

Als we bijna de camping af lopen horen we achter ons een luid geschreeuw: “ooooh….beesten!!” Wij kijken verschrikt om ons heen want we zien alleen de Schotse Hooglanders grazen tussen te bomen. Eeuuuhh….oké! Nooit gezien zeker? Er staat een groepje wandelaars foto’s te nemen van dit bijzondere fenomeen. Voor ons is dit niet bijzonder, wij zien ze bijna dagelijks in onze achtertuin, het Vogelenzangpark.

We lopen langs vennetjes die net niet bevroren zijn, je ziet wel een laagje ijs maar dit is te dun om op te schaatsen of zo.

Met mijn rug gaat het stukken beter dankzij de paracetamol. Ik weet dat er nog enkele flinke heuvels volgen voordat we bij de laatste rust aankomen. Het is flink buffelen! Als we eindelijk de laatste heuvel bedwongen hebben gaan we nog eventjes zitten zodra er een plekje vrijkomt. Er staan dit keer minder bankjes als voorheen. 

Hiervandaan is het nog vier kilometer, een stukje bebouwde kom op het laatste stukje en dan door de Hoofdstraat naar de finish. We gaan eerst nog even een cadeautje halen voor Cindy. 

Als dat geregeld is kunnen we ons eindelijk afmelden en nemen een medaille en een sticker voor in mijn boekje in ontvangst. En natuurlijk de gebruikelijke finish foto.

Dan lopen we naar de B&B om nog even te douchen, daarna rijden we naar de woonplaats van mijn schoonouders want we hebben daar een etentje ter gelegenheid van hun 65-jarige huwelijk. Een mooie afsluiting van een heerlijk weekend wandelen. Het was voor mij de 7e keer en voor Hans de 6e keer in Egmond en zeker niet de laatste keer. Hoewel de routes altijd hetzelfde zijn, dat is wel jammer. Misschien dat we volgend jaar de routes andersom gaan lopen, dus eerst zuid en dan noord. 

Meer foto’s

Groene wissel Dordrecht 27-12 / 8 km

Na het heerlijke kerst diner in Van der Valk Dordrecht gaan Hans en ik na het ontbijt weer naar huis maar eerst de overtollige calorietjes eraf lopen! Ik heb een route van internet gehaald, een groene wissel van 7 km, dat moet te doen zijn.

Het weer is goed, bewolkt met af en toe een zonnetje dat door de wolken piept. Kortom, heerlijk wandelweer maar wel fris.

We zetten de auto in een straat op een plek waar de route vlakbij is en lopen naar het begin, bij het treinstation. We moeten de route aflezen vanaf de telefoon omdat ik de uitgeprinte versie vergeten ben maar het is goed te doen.

Vanaf het station lopen we Kris-kras door Dordrecht, de stad is nog steeds mooi om door te lopen en we zien nog steeds veel kerstversieringen hangen en staan. Ik blijf stil staan bij een sneeuwmannetje bij een deur,  het ziet er uitnodigend uit. Het is genieten van de rust want er zijn niet veel mensen in de stad. Maar het is nog redelijk vroeg, dat wel.

Na ongeveer een uurtje lopen zijn we toe aan een bakkie cappuccino en strijken neer in een cafeetje op het marktplein, ons welbekend van de jaarlijkse boekenmarkt. Die is altijd in de eerste week van juli en dan zijn er meer mensen op de been dan nu! 

De route komt bijna tot een eind, nog een klein stukje door het park Merwestein. Een mooi stukje natuur midden in het centrum, het is het oudste park van Dordrecht sinds 1885. Het park is omgeven door hekken, er zijn zelfs openingstijden.

Op de plek waar nu het park is, worden in de zestiende eeuw en verder in de zeventiende eeuw dijken aangebracht en nieuwe polders aangelegd. Op oude kaarten is nog te zien dat er bleekvelden, boomgaarden en tuinen lagen. Een deel van de tuinen, ook wel “lusthoven” genoemd, is eigendom van ridder Johan Berck. De naam Berckpad herinnert nog steeds aan deze grondbezitter. Er heeft ook een villa gestaan maar die is in de tweede Wereldoorlog op 24 oktober 1944 verloren gegaan door een bombardement. Er was ook een koetshuis maar dat is in 1948 om economische redenen gesloopt. Alleen de tuinmanswoning (thans parkwachters woning) gelegen bij de Groenendijk-ingang bestaat nog. 

Het park is een tijd gesloten geweest na de oorlog maar met Pinksteren in 1947 gaan de hekken weer open en er wordt een gedenkteken onthuld, de Levensboom van Hans Petri.

Na het 100-jarige bestaan van het park in 1985 gaat het bergafwaarts met de kwaliteit van het park. Maar na het oprichten van het Comité tot behoud van Park Merwestein is er mede door steun van donateurs het tij gekeerd en is er na renovatie een mooi park ontstaan. Het is zelfs als een gemeentelijk monument verklaard. 

Na het park lopen we weer richting het station en als we onder het spoor doorlopen naar de andere kant zijn we er bijna. We raadplegen Google maps om te kijken waar de auto staat. Blijkt deze op nog geen 7 minuten wandelen in een straat in de buurt te staan! In de auto kijken we terug op een leuk wandelingetje zo na de kerstdagen en Hans stuurt ons terug naar huis.

RS80 Wassenaar 19-11-2022 / 15 km

Na het werk op het startbureau in Wassenaar bij voetbalvereniging Blauw Zwart ga ik op pad voor de 15 km. Het is ijzig koud! Wat een verschil met de afgelopen tijd waarin het soms zomer leek.

Helaas vergeet ik mijn pet weer dus dat wordt afzien met die harde wind! De route gaat eerst over een lang bospad langs een camping en vervolgens via de Wassenaarse weg richting Katwijk. De bebouwde kom in Wassenaar is niet saai want er staan prachtige huizen, hier zit aardig wat kapitaal! De herfst heeft de blaadjes van de bomen gewaaid en het wandeltapijt is bruinrood, dat heeft wel iets.

Na de bebouwde kom lopen we langs een golfbaan in de wind want dit is een open stuk waar de wind vrij spel heeft. Mijn oren gloeien van de kou en stop er de dopjes in van mijn telefoon voor wat afleiding.

Voordat we bij de rust zijn lopen we over een mooi pad door een park, grenzend aan een woonwijk. Een idyllisch stukje natuur en rustig op een enkele honden uitlater na. Bij de rust in de kantine van een tennisvereniging is het loei druk maar ik kan toch een plekje vinden bij Mieke en haar vriendinnen die net van plan zijn om op te stappen. Ik haal (dure!) koffie die ook nog eens niet smaakt en ga eventjes bij hun zitten. Er zijn ook maar twee toiletten maar gelukkig heb ik mijn Uixi dus dat hoeft niet. Na een paar minuten vertrek ik weer voor het laatste stukje van de route waar niets bijzonders over te vertellen is tot we bij het Valkenburgse meer aankomen. Dit is wel een heel mooi stukje langs een mini spoor lijntje. Een jonge wandelaar komt later aan mijn tafel in de kantine en laat een filmpje zien van een stoom treintje die daar rijdt! Hij is een liefhebber van treinen en was dolblij dat hij dit mocht meemaken. Leuk om te horen!

Als we weer in Wassenaar zijn lopen we door het centrum en langs een watertje terug naar de kantine. Daar kom ik met rode wangen aan want het was behoorlijk koud! Hier kan ik weer opwarmen en klets nog wat met Mieke en haar vriendinnen tot zij naar huis gaan en ik ga door met de werkzaamheden aan het startbureau. We mochten 446 wandelaars verwelkomen en de complimenten over de route die Auke gemaakt heeft in ontvangst nemen. De 25 km route was anders dan de 15 km maar heb ik heerlijk gewandeld!

Trage Tocht Nunspeet 18-11-2022 / 8 km

Een midweekje Drenthe zou het worden, met twee wandel opties uitgeprint en wel. Maar het liep anders waarvan hier het verslag.

We vinden het heerlijk om af en toe een VIP huisje te huren bij Center Parcs, inclusief een Finse sauna. We kiezen voor Emmen omdat we niet vaak die kant op komen. Op Wandelzoekpagina een wandeling uitgekozen en eentje voor op de terugweg in Nunspeet want daar komen we langs.

Helaas zijn de weersvoorspellingen niet best al is het op de heenweg zonnig, de dag daarna regent het! Dus moeten de (wandel) plannen in de kast! Ik had op het kaartje twee kringloop winkels in de buurt gezien dus dan maar daar maar naartoe karren, nog geen kwartiertje van het park Sandur af.

Met maar één boek komen we weer thuis na een lunch op het zeer stille park. Dus dan maar een sauna middagje ervan gemaakt, ook niet erg.

De volgende dag moeten we alweer inpakken en naar huis en voor op de terugweg heb ik een Trage Tocht uitgeprint met de start bij het station Nunspeet. Dat is een goed uurtje karren en om 11.00 uur komen we daar aan.

Na het station voorbij gelopen te zijn komen we al direct in het bos en dat zal de hele tocht zo blijven. Het is erg mooi en stil! Je komt amper mensen tegen, hoogstens een honden uitlater. De bladeren zijn herfstachtig mooi maar doordat het de laatste tijd zo geregend heeft knisperen ze niet onder de voeten. Ik vind het ook niet “bosachtig” ruiken….

Het is soms behoorlijk zoeken naar de goede route en lopen af en toe fout. Het is ook vaak een kwestie van goed lezen maar over het algemeen gaat het goed. Nadat we een heuveltje op moeten en het pad vervolgen vragen wij ons af: is dit wel een pad?? Het ligt bezaaid met takken! En het is een vrij lang pad zo te zien. En een kwestie van survivallen want het loopt erg lastig zo! Maar ach, daar komt ook weer een eind aan en we zien de humor er wel van in….

Uiteindelijk komen we weer in de buurt van het station en gaan bij Het Stationshuisje lekker uitrusten met een late lunch. Dit huisje bestaat al sinds de 19e eeuw. Het was vroeger een huis voor de stations beheerder en heeft ook ooit in de brand gestaan. 

Later hebben er enkele gezinnen in gewoond en sinds 2015 is het gerestaureerd en omgetoverd tot een brasserie. Een aanrader, we hebben erg lekker gegeten.

De route was erg mooi en we hebben het qua weer getroffen want er is in die tijd geen druppel gevallen en de zon piepte zelfs soms door de wolken af en toe!

In de auto geniet ik na van de tocht terwijl Hans zijn best doet om ons naar Spijkenisse te sturen.

RS80 Rhoon 5-11-2022 / 15 km

Gisteren met Hans,  Peter en Heleen de 15 km route van RS80 gelopen.  Uitgezet door Ariejacob van Nielen. Prachtig en héél afwisselend! Bij Abel een bakkie gedaan, daar is de koffie lekkerder dan in de sport kantine! We waren er niet meer geweest sinds de wederopbouw. Het heeft in de brand gestaan, alles was weg! Nu een mooi pand geworden. 

Het Valckesteynse bos was prachtig, gelukkig dit keer met minder modder! 😄 

Ook het stukje door het kleine dorpje Poortugaal was het meer dan waard. 

Bedankt Arie Jacob, ook voor de heerlijke koek en de oliebol!😋

Oh ja, we hadden 366 wandelaars vandaag!🎊

Slik & Zand Ameland 21-10-2022 / 17 km

Mocht u, als volger van mijn blog denken, wat loopt ze weinig? Niets is minder waar! Ik mag dan wel geen verslagen maken, ik wandel elke week. Zoals de routes van RS80 en ik ben momenteel een route aan het bedenken vanuit Brielle voor RS80 die volgend jaar georganiseerd gaat worden, en dan moet er vaak gecontroleerd worden. Maar dit weekend zijn we weer samen op pad geweest waarvan hier het verslag:

We gaan weer eens een weekendje op pad en wel naar Ameland! Want daar wordt de jaarlijkse Slik & Zandtocht georganiseerd. We hebben ons dit keer ingeschreven voor de 17 km. Een hotel geboekt en bij de inschrijving zit ook een boot ticket, goed geregeld! 

Op weg naar het hoge Noorden maken we eerst twee tussen stops, eentje bij de gele M voor een bakkie en een keer bij Van de Valk Hoorn voor de lunch. We gaan vroeg op pad omdat we ook ergens in Rotterdam een afspraak hebben dus dat is twee vliegen in één klap! Daarom zijn we al vroeg in Hoorn, de lunchzaal is nog niet eens open!

Na een heerlijke lunch en een stief kwartiertje rijden komen we aan bij de boot 🛳 in Holwerd. We dachten dat we het net zouden halen en dat klopt ook want we zitten nog maar net en de boot vertrekt! Wat een mazzel….

De auto staat in Holwerd dus dat wordt kuieren naar het hotel. Kan ook met de bus maar wij lopen liever want het is maar een half uurtje en dan heb ik meteen mijn ommetje gedaan ✅ 

Na het inchecken in Hotel Ameland gaan we lekker relaxen tot het etenstijd is. We reserveren een tafeltje bij Hotel Westcord dat om de hoek ligt omdat Hotel Ameland helaas geen diner serveert. Het eten was heerlijk en met een buikje rond gaan we vroeg onder de lakens want morgen gaan we van start met de wandeling.

De start is niet zo vroeg, 9.30 uur en wij gaan na het ontbijt lopend naar de start. We hoeven ons niet aan te melden en na een start selfie gaan we op pad. Het is gezellig druk, kwebbel-de-kwebbel om ons heen! Na ongeveer een half uur lopen pak ik een zakdoekje uit de rugzak van Hans want ik zweet me rot! De temperatuur is best hoog maar wel bewolkt. Dan horen we ineens Gaby en Karin die ons achterop lopen, het hondje Luuk is er ook bij en we lopen gezellig met elkaar verder en inderdaad: kwebbel-de-kwebbel want het is een tijd geleden dat we elkaar gezien hebben!

De route is tot nu toe recht-toe-recht-aan, niet zo spannend dus. We gaan richting Buren en de dijk langs het wad. Het is hoog water en gelukkig niet zo winderig en als we de dijk gehad hebben een lang stuk gras naar de rustplek bij Klein Vaarwater. Daar is het druk, we moeten zelfs in de rij staan voor een stempel en een bakkie met wat lekkers erbij. Het lijkt net een lopend buffet, er is van alles! Van snoepjes, tot reepjes, snijkoek met en zonder boter en krentenbrood met en zonder boter. De keuze is reuze!

Er is ranja, gewoon water, thee en koffie, wat een verwennerij! Als we buiten gaan zitten gaat het spetteren en de spetters worden dikker en dikker dus we willen naar binnen om te schuilen en dat doen we dan ook!

In de kantine van de sporthal nemen we plaats tot de bui overwaait. Dat duurt best wel even…..dan maar een kopje koffie erbij besteld. Zonder iets erbij, we zijn sterk! Al laat het aangeleverde gebak naast ons het water uit de mond lopen, we blijven sterk!

Uiteindelijk wordt het dan toch droog en wij gaan weer op pad, maar eerst wordt er nog een foto gemaakt bij het reclame bord van Slik & Zand.

Na over de camping gelopen te hebben komen we over een duinpad wat ons naar het strand leidt. Het pad gaat met een slinger beweging omhoog en omlaag en dat is best pittig. En helaas, het gaat weer regenen! Maar ach, we zijn niet van suiker en lopen lekker door. Als we het strand bereiken is het droog en Luuk is blij dat hij los mag en stuift het strand op, een koddig gezicht.

Nu zijn we toe aan wat eten en zien in de verte een strand tent. Zou die open zijn? We hopen van wel! Als we dichterbij komen zien we licht branden! Wat heerlijk, we kijken uit naar de lunch. Het is bloedje heet binnen en onwijs druk maar er komt nog net een tafel van vier vrij! Wat een mazzel hebben we weer! 

Het eten smaakt verrukkelijk, we kiezen alle vier voor hetzelfde, de Stranddeal... Nadat we ons buikje rond gegeten hebben moeten we weer verder, nog vier km tot de finish. Een prachtige route door het Nesserbos! Het ruikt er heerlijk en de paadjes zijn zacht. Ook de vele paddestoelen steken hun kop op. Die doen mij niks maar velen raken er niet op uitgekeken en worden enthousiast bij de aanblik ervan. De ene na de andere zwam gaat op de foto en ik laat het gelaten aan mij voorbijgaan…..

Dan mogen we over een verrassend leuk vlonder paadje lopen, al vind ik het best aan de smalle kant, we komen droog over! In de verte horen we al de muziek, we zijn dichtbij de finish. De molen De Phenix wordt op de foto gezet en dan is het nog een paar meter voordat we onder de finish boog lopen. We maken foto's van elkaar, melden ons af, krijgen een speldje en een cadeautje in de vorm van een notitieboek met een foto van Slik & Zand en zoeken een tentje voor de nazit want daar moet op gedronken worden! We zien het restaurantje waar we in 2018 zaten en er is zowaar nog een tafeltje vrij! We proosten op de gezellige dag en genieten nog even na.

Daarna nemen we afscheid van Karin, Gaby en Luuk en lopen we terug naar ons hotel nadat we nog een paar boodschappen halen bij de Spar. Zondagochtend lopen we naar de boot van 10.30 uur en rijden vanaf Holwerd weer terug naar Spijkenisse waar we om 15.30 uur aankomen.

Deze tocht gaat met stip op ons favorieten lijstje! Goed georganiseerd, mooie omgeving en mooie route die goed is aangegeven! Volgend jaar weer? Ja!!

Klik hier voor meer foto’s

Dam tot Dam wandeltocht 17-9-2022 / 21 km

Eindelijk kunnen we weer naar Amsterdam voor de Pink Ribbon Dam tot Damtocht! Na twee jaar niet nu weer zoals vanouds georganiseerd door Le Champion.

In de vroege zaterdagochtend rijden Hans en ik naar Zaandam om vanuit daar de trein te pakken naar Amsterdam Centraal. We kunnen de ingang van de garage niet goed vinden en dan stappen we ook nog in de verkeerde trein naar Amsterdam, bij Sloterdijk er weer uit om de goede trein te pakken. Dat begint al goed!

Na een discussie “nemen we koffie of niet”, zonder koffie op pad. De eerste stempel komt op de kaart en een “snack” is een appel…….nou nee dank u!

Het is heerlijk lopend door de straatjes van de Jordaan, ik geniet! We lopen de route van 20 km, de andere routes gaan de andere kant op. Deze route doe ik voor de tweede keer want je kan verschillende routes kiezen. In 2007 liep ik met Lisette de toen nog 18 km route.

Helaas is het wat buiig en bewolkt maar dat mag de pret niet drukken. Na goed 25 minuten wandelen zien we een leuk café op de hoek waar we een heerlijke cappuccino drinken, op een stoeltje buiten aan het water. Vier “roze dames” zitten naast ons, ze zijn identiek gekleed in een roze met witte stippen rok en een haarband. Ik zeg dat ze er gezellig uitzien!

En dan barst er een bui los, gelukkig zitten we onder een waterdichte parasol en wachten tot het weer overdrijft. Zo zal het de hele dag gaan, kleine maar felle buitjes die niet al te lang duren. En af en toe piept de zon er doorheen waardoor je vaak een regenboog ziet verschijnen. Ik zet de Westerkerk op foto, de toren ervan wordt ook wel “Lange Jan” genoemd door de Amsterdammers, of “het Westertje”. Anne Frank keek uit op de toren vanuit haar schuilplaats het Achterhuis en is de langste kerktoren van Amsterdam. De kerk stamt uit de 17e eeuw.

We lopen naar het IJ waar we met de pont overgezet worden naar Buikslotermeer. Op de pont is het druk met de vele wandelaars. En gedurende een lange tijd lopen we in de drukte naar het Noorderpark, een stadspark dat in 2014 is ontstaan na het samenvoegen van de aan weerszijden van het Noordhollandsch Kanaal gelegen Florapark en Volewijkspark. Na dit park krijgen we de eerste rust- en stempelpost aan het Barkpad waar gezellige muziek klinkt maar de bankjes nat van de regen zijn. Vlak voordat we er zijn, barst er een felle bui los, wij kunnen nog net schuilen onder een afdakje. Niemand gaat zitten op de natte bankjes op een enkeling na. Wij met onze matjes hebben geen last van de nattigheid en nemen even plaats, even tijd voor een krentenbolletje. Dan zie ik een bekend gezicht, of eigenlijk ziet zij mij eerst. Vanwege de regen kleding en poncho’s herken je elkaar slecht. Het is Hetty die met haar vrienden op stap is. Ik zeg hen gedag en zij lopen weer door.  

Wij gaan na verloop van tijd ook weer verder, we mogen nog 13 km stappen. Het is voor mij gesneden koek, het is de 13e keer dat ik hier loop. Voor Hans is het de eerste keer en hij merkt op dat er veel dames meelopen, die zijn duidelijk in de meerderheid! Misschien vanwege het goede doel, Pink Ribbon die zich inzet voor onderzoek naar borstkanker. We doen een donatie op de Pinkzone, waar allerlei bordjes staan met teksten over borstkanker. Best confronterend, mijn beste vriendin had het en ik heb een paar vriendinnen verloren aan deze ziekte! Mijn nichtje was pas 43 toen zij stierf……

De wijk Kadoelen is ook altijd leuk om door te lopen, er staan mooie huizen en veel tuintjes zijn versierd. Sommige bewoners bieden iets lekkers aan tegen een kleine vergoeding.

Daarna lopen we naar de tweede rust- en stempelpost, Molenwijkpark. Daar is het er enorm druk en kunnen we nauwelijks een plekje vinden. De muziek draait uitbundig en om ons heen zitten vrolijke mensen, echt gezellig! We krijgen nog een snackje mee, een Snelle Jelle die ik in mijn tas doe voor later.

Hierna volgt een minder leuk stuk van de route, maar toch verrassend anders want het saaie stuk langs de snelweg is eruit, we lopen parallel eraan. Toch nog een pluspuntje.

Onze benen beginnen moe te worden en we verlangen naar een rust. De laatste rust- en stempelpost is op het industrie terrein van Zaanstad, de Vredeweg. Ook hier is het enorm druk en na wat zoeken kunnen we toch een plekje vinden. De snack is een vegan appelkoek die best lekker smaakt! Er is gratis koffie, dat pept mij op voor de laatste loodjes. Op naar Zaandam!

Over de brug naar de haven waait het enorm, ik moet mijn pet in de hand nemen want ik ben bang dat ie afwaait. Het zonnetje is tevoorschijn gekomen en de buien blijven achterwege, de binnenstad van Zaandam zit vol met wandelaars die al gefinisht zijn, de terrasjes zijn bomvol! En dan moeten we het minst leuke stuk nog lopen, met een slinger naar de finish. In mijn ogen de minst leuke meters maar ach……we hebben een leuke wandeldag achter de rug! Na de medaille in ontvangst genomen te hebben zoeken we naar een plek om te zitten. Tevergeefs…….er staan véél te weinig bankjes! Dan maar in het gras een finish biertje drinken! We proosten op de goede afloop.

De auto staat vlakbij het treinstation maar dat is nog 2 km lopen. Op ons gemak lopen we daarheen, en drinken nog een bakkie bij de gele M. 

Na een goed uur karren zijn we weer thuis. Dit was weer een geweldige editie van de Pink Ribbon Dam tot Dam wandeltocht! Wel jammer dat het jaartal niet op de (grote!) medaille staat! Hier meer foto’s

Wereldhavendagen wandeltocht 3-9-2022 / 17 km

Vandaag gaan Hans en ik met de metro naar een startlocatie voor een wandeltocht. Want deze is vlakbij maar parkeren kan je er niet en het is vlakbij metrostation Marconiplein dus de keus is snel gemaakt. Nu hebben we allebei al ervaring met deze tocht, ik ga hem voor de 7e keer doen, Hans voor de 5e keer maar hij is altijd mooi en gezellig. Het is de Wereldhaven wandeltocht van BOTU in Rotterdam. Tijdens de Wereldhavendagen worden er in Rotterdam allerlei activiteiten georganiseerd wat met de haven te maken heeft en is altijd heel druk bezocht. Vandaag is het ook heel mooi weer dus wij verwachten veel drukte op de route.

Na het aanmelden voor 17 km vertrekken wij richting Schiedamse weg. Ik weet de route uit mijn hoofd want hij ligt net zo vast als de Rotterdamse tramrails! Ook dit jaar is de route precies zo als andere jaren. Dat vind ik wel een beetje jammer maar in Rotterdam is genoeg te zien en te beleven.

Als we goed en wel op pad zijn heb ik trek in een koffie, die heb ik nog niet gehad vanmorgen en bij de Mac hebben ze heerlijke cappuccino! Dus dat wordt onze eerste stop. Na een km lopen zien we een bankje langs het water en gaan even rustig van de koffie genieten. Het is al warm.

Richting Coolhaven zien we het Erasmus MC dat gesloopt gaat worden, ze zijn al jaren bezig deze af te breken vanwege sanering en asbest verwijdering. Nu verloopt de sloop gestaag en Hans maakt er weer een foto van. Er zijn nieuwe flats gebouwd en kantoren. Het ziet er duur uit en de wijk heet Little C.

Bij het Natuur Historisch Museum maakt Hans een foto van de spreuk op het dak: een doodleuk museum. En ik poseer bij de konijntjes. Of zijn het haasjes? Gemaakt van brons.

Dan lopen we door de romantische tuin en richting het Depot, of door rotterdammers genoemd De Pot. Het is een Collectiegebouw voor het museum Boijmans van Beuningen en staat in het Museumpark. Het is een openbaar toegankelijk kunstgebouw van 15.000 vierkante meter. Op het groene dak is een expositie ruimte, restaurant en een beeldentuin. Vanaf het dak heb je een spectaculair uitzicht over Rotterdam. Het is een gebouw met spiegels aan de buitenkant. Het lijkt op een gigantische bloempot. Mooi of niet, de meningen zijn daarover verdeeld.

Bij de Westzeedijk moeten we oversteken naar De Blaak om vervolgens aan te komen bij het Maritiem Museum. Een vrijwilliger wijst ons de weg, door de drukte is het niet goed te zien. Maar wij kennen de weg. Een bruggetje over naar de Wijnhaven. Daar worden ijsjes uitgedeeld maar alleen aan de oudjes die voor ons schuifelen, wij krijgen niets. Bij de Oude Haven zie ik iets in de boom hangen, een soort kunst en neem er een foto van. Je ziet het niet goed maar het is een mannetje dat hangt in de boom. Bij restaurant Old Bay nemen we even pauze voor een drankje. Een korte pauze want we moeten nog een stukje.

De Willemsbrug is leuk om over te lopen want je ziet de mooie skyline van Rotterdam hier heel goed. Ik maak een foto van het kunstwerk “De waslijn” (1982). Het is een metaal-plastiekvan Auke de Vries en een van de duurste kunstwerken van Rotterdam: 1 miljoen gulden. Het bestaat uit een stalen kabel met aan de scheepvaart ontleende elementen zoals boegspriet en wimpel, die de Willemsbrug koppelt aan een pijler. Het is technisch bijzonder ingewikkeld omdat het door een contragewicht gespannen wordt gehouden en onder de werking van de steeds wisselende wind staat. Aan de lijn hangt ook een bol die op het water drijft en daardoor altijd in beweging is.

En er is veel bedrijvigheid op het water met in de verte de Erasmusbrug.  Dit keer lopen we wel het Noorder Eiland rond, langs het Hulskampgebouw en naar het Prinsenhoofd waar je een mooi zicht hebt op de Erasmusbrug en alle activiteiten op het water.

Over de Koninginnebrug, voltooid in 1929 met vier ronde brugwachtershuisjes met groene daken. Links ervan zie je de Hef, een stalen spoorbrug over de Koningshaven. Het verving de oude spoorbrug in 1927. Met de ingebruikname van de Spoortunnel in 1994 heeft de brug haar functie verloren.

We lopen onder het Poortgebouw door, gebouwd in 1879. Tot 1901 hield de Holland Amerikalijn er kantoor en de gemeente bracht er ook het Gemeentelijk Handelsbedrijf in onder. De Erasmusbrug is een 800 meter lange brug, met een overspanning boven het water van 280 meter en een witte geknikte pyloon van 139 meter hoog. Ook wel “De Zwaan” genoemd. In 1993 is de eerste paal geslagen voor deze brug. Na de brug lopen we naar het Willemsplein waar een en al bedrijvigheid is voor de Wereldhavendagen. We nemen er een frietje bij om naar een demonstratie te kijken van het aanmeren van een P&O veerboot. Een gigantisch gevaarte!

Het krioelt er van de mensen, wij besluiten buitenom te lopen want anders is het “schuifeltje-schuifeltje” en dat is erg vermoeiend! Het begint ook erg warm te worden…..gelukkig weet Hans een waterkraan te vinden, bij de ingang van de fietsers- en voetgangerstunnel de Maastunnel. Het is de eerste tunnel van Nederland en kwam in 1942 gereed op 14 februari tijdens de Tweede Wereldoorlog en werd geopend zonder feestelijkheden.

Hierna volgt een minder leuk gedeelte van de tocht, er is weinig te zien. Over het Lloydkwartier, een nieuwe wijk in het oude havengebied van Delfshaven. Vanaf de Lloydpier vertrokken de passagiers schepen van de Koninklijke Rotterdamsche Lloyd naar Nederlands-Indië. We gaan even op een bankje zitten om te kijken naar de abseilers van de Euromast, een toren gebouwd ter gelegenheid van de Floriade in 1960 met een restaurant op 100 meter hoogte. In 1970 werd er een Space Tower op gemaakt die je naar 185 meter hoogte brengt voor een spectaculair uitzicht.

We zijn moe door de hitte en er eigenlijk een beetje klaar mee. Maar we moeten nog een stukje door Delfshaven en naar het beeld van Piet Heyn, admiraal van de vloot van de West-Indische Compagnie die op 8 en 9 september 1628 de Spaanse Zilvervloot veroverde in de Baai van Mantanzas. De Spaanse vloot had een lading van 12 miljoen gulden en werd in Delfshaven aan land gebracht.

We passeren de molen genaamd De Distilleerketel. Oorspronkelijk gebouwd in 1727, werd herbouwd verder op het havenhoofd. Er wordt graan gemalen voor warme bakkers. Daarna lopen we de laatste meters naar de finish. Over het dakpark, met 1200 meter het grootste park in Europa. Maar we lopen parallel omdat daar schaduw is. Na de finish nemen we er nog een drankje op om vervolgens terug te lopen naar het metro station. 

Dit was weer een mooie wandeling door mooi, warm en druk Rotterdam! Het verslag van deze tocht kwam mede tot stand door de tekst in het boekje dat wij meekregen, geschreven door Wil van Dam.

 Meer foto’s hier

Heuvelland Vierdaagse 11-8 t/m 14-8-2022 / 4 x 14 km

Na de Vierdaagse in Nijmegen is er een nieuwe Vierdaagse bijgekomen, althans voor mij, de Heuvelland Vierdaagse in Limburg. Ik ken deze Vierdaagse niet, alleen van horen zeggen dat ie zo leuk is! Samen met Syl en haar man gaan we 11 tot en met 14 augustus  14 km per dag wandelen. De weersverwachting is goed, tenminste als je van erg warm weer houdt! Elke dag zou het zo’n 30 graden zijn, en ook heuvelachtig dus per definitie een zware Vierdaagse.

We logeren in het van der Valk hotel Maastricht, tenminste vanaf donderdag. Maar omdat ik woensdag nog moet werken in de ochtend gaan we woensdagmiddag al richting Limburg, naar Stein-Urmond om daar een nachtje door te brengen in een van der Valk.

Dag 1

Donderdag ochtend gaan we dan richting Berg en Terblijt waar de start is van deze Vierdaagse. Voor ons is alles nieuw en ik kijk mijn ogen uit. Het evenement is goed georganiseerd! Het parkeren verloopt prima, er is een groot veld ter beschikking gesteld waar duizenden auto’s op kunnen. Op een terrein voor feestcafe ‘t Vöske staan tafels en stoelen en een tent voor feestelijkheden achteraf zoals optredens van bekende artiesten, jawel! Niet bij ons bekend want ik ken ze niet….

Na het inchecken, we hebben de startkaarten thuisgestuurd gekregen, lopen we al snel in mooie natuurgebieden. We maken een startfoto en iemand van de organisatie maakt er een van ons vieren. Elke dag lopen we een andere richting op. Vandaag gaan we richting Valkenburg en Sibbe. Op iedere 7 km zit een rust en is ook groots opgezet. Vóór deze rust krijg je rond de 4 km een banaan op de route. Het is prachtig en ik kijk mijn ogen uit! Maar wel zwaar met al die heuvels en steenslag paadjes. Ook veel zand- en bospaadjes! En het is druk, deze Vierdaagse is erg populair. 

Ik snap nu waarom. 

Ik moet af en toe echt op adem komen en ik zit hoog in mijn hartslag….en Syl maakt enthousiast foto’s van wat we te zien krijgen. Soms mis ik dingen en loop ik er gewoon aan voorbij.

Zoals de steengroeve en kolenmijn in Valkenburg.

Bij de rust kan je koffie en thee halen met bonnetjes die je vantevoren kan kopen, ook goed over nagedacht. Met vlaai natuurlijk want we zijn tenslotte in Limburg! We zitten ook lekker beschut in de schaduw.

Even bijkomen.

De laatste 7 km zijn zwaar en ook mooi maar mijn aandacht gaat naar het ontbreken van conditie. Het is warm en broeierig en de paden zwaar. Voordat we laatste heuvel op moeten naar de finish eten we nog een ijsje bij een mobiele ijscoman. Hij heeft zijn wagen strategisch opgesteld. Even bijkomen op een hekje….maar dan! De heuvel die we op moeten……ik vind het een berg maar Syl zegt het is een heuvel. Ik neem hem in drie etappes want ik moet elke keer bijkomen. 

Jeetje wat zwaar zeg! Eindelijk kom ik boven met een hoofd helemaal ontploft! Zo rood als een kreeft…..en dat blijft de hele dag en avond zo. Hans meldt ons af en Hans van Syl (hij heet ook Hans om het makkelijk te maken) haalt een frisje voor ons. Het is zoeken naar een schaduw plekje maar dat lukt wel. Dit was mijn eerste kennismaking met de heuvels van Limburg, ik vond het zwaar! Maar wel mooi……en de hotelkamer met airco komt als geroepen!

Dag twee. 

Dezelfde temperatuur en dezelfde start procedure. Nu staan we iets dichter bij met de auto. Wachten op Syl en Hans, aanmelden en gaan. Weer een andere richting op naar Groot-Welsden waar de eerste rust zit. 

Gelukkig heeft mijn hoofd weer een normale kleur, ik heb een doek voor in mijn nek die koud blijft en zo moet het vandaag wel goed komen! 

Al snel dalen we af middels een steil pad dat vol ligt met keien en keitjes, het is lastig lopen. Ik vind een tak onderweg die ik als wandelstok kan gebruiken, dat gaat veel beter zo! Er komt ook een einde aan dit vreselijke pad en lopen we weer over een beter begaanbaar pad. Zo gaat het steeds, er zit veel afwisseling in. Ook in het landschap, ik kijk vaak mijn ogen uit. We lopen langs St. Gerlach, een hotel waar een vriendin vaak naartoe gaat. Ik maak er een foto van en stuur een berichtje naar haar.

De rust horen we al van ver, er klinkt muziek. Wel erg hard en ik zoek een plek in de schaduw, ver van de muziek. Dan zie ik Ruud en Dick, vrijwilligers van RS80 die net vertrekken. Wij nemen een stuk vlaai met koffie…..lekker in de schaduw bijkomen. De route gaat dit keer meer over open vlakten en dus vol in de zon. Een extra water-tappunt komt als geroepen en de lege flesjes worden weer gevuld. De ijscoman staat op een vreemde plek in de volle zon zonder bankjes of iets dergelijks en heeft daarom weinig klandizie. Syl neemt er wel ééntje voor onderweg.

Ongeveer twee kilometer te gaan en dan zien we een café met groot terras. Het is druk en het personeel kan het niet aan maar toch kunnen we een plek vinden in de schaduw. We besluiten hier nog even te pauzeren zodat de laatste kilometers wat makkelijker gaan. En dat klopt! Zonder een al te rood hoofd kom ik aan op de plek waar we gestart zijn en Hans meldt ons weer af. Een frisje drinken na afloop op het plein valt niet mee met de drukte. Gelukkig wacht een gekoelde kamer op ons in Maastricht! Na de douche gaan we in het hotel lunchen op het terras. Jammmiieee…..een heerlijke afsluiting van een mooie wandeldag.

Dag 3 

Vanuit Maastricht rijden we in 8 minuten naar de start. Dit keer kiezen we parkeerplek A en kunnen heel dichtbij de start de auto kwijt. Want tja, we houden van wandelen maar niet van te ver lopen hahaha!

Bij café ‘t Vöske staan heerlijke stoelen en daarin wachten we op Syl en Hans. Niet wetende dat je hier wat moet gebruiken, komt er iemand vragen of we wat willen drinken. Eeeuh…oké, dan maar een cappuccino! Lekker hoor….

Vandaag gaat de route naar Cadier en Keer. Na de incheck verplichtingen lopen we weer dezelfde richting uit en gaan hetzelfde k@#t pad over, je weet wel met die steentjes en keien en steil naar beneden. Maar dan wacht ons een prachtig parcours en kijken onze ogen uit, het fototoestel maakt overuren! Werkelijk schitterend allemaal.

De rust zit op een pruimen boerderij op 7 km. Je kan er pruimenvlaai kopen maar ik houd het bij een pudding-kruimelvlaai. Vanuit de rust lopen we naar Cadier en Keer langs een jeugdgevangenis en de beleidensweg van Christus, uitgebeeld door middel van kapelletjes en een schildering erin langs een slingerende weg naar boven. Hans van Syl maakt kennis met drie dames die het één en ander weten van de omgeving.

Als we bijna bij de finish zijn gaan we nog eventjes zitten bij een café op de hoek ergens in een gehuchtje. Er zijn bijna geen plekken meer in de schaduw. Andere wandelaars verzetten het meubilair naar de schaduw maar dat mag niet van de uitbater! Nou ja dan niet, hij mist daardoor wel inkomsten want ze vertrekken weer. Maar wij hebben een drankje bemachtigd en ook nog een plek in de schaduw! Heerlijk bijkomen zodat de laatste kilometers makkelijker gaan. We zien in de verte mensen lopen in de heuvels, daar moeten wij ook naartoe! En inderdaad, boven aangekomen zien we de parasols van dit café.

Na aankomst bij de finish melden we ons af, drinken een frisje en gaan weer naar de kamer in Maastricht. Douchen en bijkomen en dan op naar de camping van Syl en Hans. Zij hebben ons uitgenodigd voor de barbecue. Heerlijk hoor! Helaas schiet het in mijn rug als ik het bad uitstap. Maar een paar tabletjes helpen mij door de avond heen, en ik krijg een spulletje om op mijn rug te spuiten mee in een spuitbus. 

De camping ligt op de heuvels van Limburg een half uurtje rijden vanaf Maastricht en de weg terug was moeilijk door de vele haarspeldbochten! Maar ongeschonden komen we weer aan in Maastricht, nagenieten van een heerlijke dag en avond en vroeg naar bed voor de laatste wandeldag.

De vierde dag.

Gelukkig heb ik geen last meer van mijn rug dankzij het spulletje uit de spuitbus en kunnen we ons opmaken voor alweer de laatste wandeldag. De auto zetten we weer op parkeerplek A, iets verder weg dan gisteren en als we naar de start lopen komen Syl en Hans er ook aan. Gezamenlijk lopen we naar de start. Het is nog steeds erg warm en we bereiden ons voor op veel gezweet!

Na 10 minuten krijgen we al een banaan maar die neem ik mee voor onderweg.

Er is wel meer bewolking voorspeld….

Vandaag gaan we richting Meerssen waar ook de rust zit op een kerkplein voor de gigantische basiliek van Meerssen. We hebben net een prachtige route achter de rug en hier is het lang zoeken naar een schaduw plek, het is druk! Gelukkig ziet Syl een plekje en is het bijkomen met een koffie en natuurlijk een stukje appel vlaai. Minder lekker dan de pudding-kruimelvlaai maar lekker genoeg. Het zal thuis afkicken zijn van de dagelijkse vlaaien……

In de route zit een steile trap rond een mergelgroeve die makkelijk te lopen is. Zonder trap kom je hier niet denk ik, veels te steil! We zien ook groepen mountainbikers hier. Lastig fietsen met al die wandelaars.

Het foto toestel van Syl maakt overuren, ik leen de plaatjes wel voor mijn verslag. 

Op de route zien we een bordje met: Mariagrot. Het is maar 25 meter van de route vandaan en Syl en ik lopen er even heen. Het is hier heel sereen en mooi, een bedevaartsoord. Pelgrimlopers naar Santiago de Compostela komen hier ook langs, we zien soms de route aanwijzing, een pelgrims schelp.

Net voordat we de heuvel op moeten naar de finish, dezelfde als op dag 1, zien we de ijscoman weer en nemen de tijd voor een lekker ijsje. Hij smaakt heerlijk maar dan moeten we toch echt die berg op. En ja, ík vind het een berg! Gelukkig heb ik er minder moeite mee dan op dag 1 en loop hem in één keer omhoog. We horen de muziek al en het lijkt de Via Gladiola wel maar met veeeeeel minder mensen langs de kant. We worden naar binnen geroepen door de luidspreker en krijgen een roos als beloning. En maken een finish foto van elkaar. Op het plein is het al enorm druk, we kunnen helaas geen plekje in de schaduw vinden maar de zon gaat soms schuil achter een wolk vandaag dus het is uit te houden. Ik heb mijn medaille en oorkonde opgehaald en een speldje voor op mijn tas en kletsen nog even na. Dan is het tijd voor afscheid. Gezamenlijk lopen we naar de auto, Hans en ik rijden terug naar Spijkenisse en Hans en Syl naar de camping. Zij vieren nog een paar weken vakantie. Heerlijk hoor.

Ik kijk terug op een heerlijke wandel vakantie. Het was zwaar door de hitte en het heuvelachtige parcours maar de omgeving was prachtig. Voor herhaling vatbaar!

Syl en Hans bedankt voor de gezelligheid onderweg!

 Meer foto’s klik hier